Omgekeerde heimwee: had ik verleden jaar na 4 dagen in de Ardennen ongelofelijk heimwee naar huis en moesten we nog 4 dagen, pffff, nu heb ik heimwee naar Zuid-Limburg maar vooral naar Duitsland.
Al die mooie plekjes daar.
Lief en ik gingen zondag, met zo een lang gezicht, hier op zoek naar een leuk pick nick plekje en konden niets vinden.
Konden ook niets verzinnen.
Ik wil terug naar hier
In Slenaken bij de Gulp bij die boom.
(Sofie wilde die dag haar haren los dragen)
Ik wil vooral terug naar de Moezel.
Nou ja en dan in mijn eigen bed slapen.
Vakantie: Bij sommige mensen gaat het plannen van vakantie volgens mij zo:
Zeg schat wanneer zullen we op vakantie gaan?
Oh wacht even, kijken wanneer het het drukste is, op welke dag ;-) dit jaar zwarte zaterdag valt.
Ik heb het, 3e zaterdag van Juli.
Het valt gunstig dit jaar, boek maar.
Zo gezellig op Schiphol of op de Route du Soleil in de gloeiende hitte vast op de snelweg.
Met paar kinderen op de achterbank die elkaar lopen te slopen.
Altijd maar gelijk hebben:
het stond vanmorgen in de krant dat ik weer gelijk had.
Meteen opgeslagen om een paar keer voor te lezen aan mr. X
Het is bewezen dat met een dier slapen ontspant en je daardoor beter slaapt.
Ik heb er lang onderzoek naar gedaan.
Zo een beetje vanaf mijn geboorte tot 15 jaar geleden.
Toen kwam de X weer in mijn leven (voor de 4e keer en ditmaal voor goed) en na 1 jaar ruzie gaf ik mij gewonnen en mocht mijn hond niet meer op bed als we bij elkaar sliepen.
En de 2 katten al helemaal niet.
Vele jaren later, andere hond, ander huis, geen katten meer, maar Sofietje zoals jullie weten in het weekend bij ons in bed.
En ja ik slaap dan beter.
Zeker voor PTSS patienten is het goed en laat ik nou het geluk hebben dat ik dat ben.
Chronisch nog wel.
Ik vergelijk Sofietje als wat een blindengeleide hond is voor een blinde is zij voor mij.
Geeft veel rust.
Eigenlijk is zij een onofficiele hulphond.
Ik zou het bijv. heel fijn vinden als ze mee mocht naar de bioscoop.
Klinkt heel raar maar een film is de bios geeft mij veel stress omdat ik nooit helemaal zeker weet wat er gaat gebeuren.
Thuis kan ik weglopen of uitzetten, pauzeren.
En het gaat niet eens over geweld of zo hoor .
Omdat het vandaag niet zo heet was heb ik allerlei dingen gedaan buiten de duer die geregeld moesten worden.
Zo had ik een hele leuke jurk gekocht, hij stond mijn beeldschoon ;-)
Nou ja hij stond me.
Ik dacht ik doe hem niet in de machine, hij is niet vies maar ik heb hem gedragen.
Ik doe koud water met piepklein beetje wasmiddel.
Hangt het zeiknat op.
Alle kleuren verlopen.
Ik terug met dat ding.
Volgens verkoopster helemaal mijn eigen schuld, ALTIJD in de machine wassen.
Is veel beter voor je kleding.
EUH????
Nou ben ik best bereid om te leren hoor maar kunnen jullie mij vertellen of het zo is?
Ik geloof er geen bal van namelijk.
Als ik gezegd had dat ik het in de machine had gedaan had ze vast het tegenovergestelde gezegd.
Had ook nog een akkefietje .
Ik wilde parkeren begint er een vrouw in grote aso auto keihard te toeteren.
Zij was die plek al voorbijgereden met de bedoeling achteruit in te parkeren.
Ik dacht dat alleen mannen dat deden dat achteruit in parkeren.
Enfin ik rij achteruit en zeg sorry tegen het mens met die chagrijnige kop.
Ken je het soort vrouw met een streep als mond?
Dat zijn vrouwen die al heel lang of misschien wel nooit gelachen hebben.
Dus ik zeg, jeetje je mag wel een beetje glimlachen hoor.
Zij draait haar raam open; wat zeg jij?
Dat u wel mag glimlachen, ik zag niet dat u daar wilde parkeren en heb sorry gezegd.
Glimlachen zei ik terwijl ik mijn mooie tanden bloot glimlachte.
Tja die nieuwe kronen kosten wat maar ik gebruik ze dan ook te pas en te onpas.
Ik denk niet dat zij mooie tanden had, de streep bleef een streep.
Toen heb ik me schaamteloos gedragen bij de parfumerie en net zo lang geluld tot ik 20% korting kreeg.
Ik schaamde me rot achteraf vooral omdat die kennissen zijn van mr. X.
Ze hebben regelmatig die korting hoor maar nu niet en de parfum was er ook niet dus die moest besteld worden maar ja ik wil wel die korting.
Zo een 20 jaar geleden hoefde ik niet te zeuren om korting, ik kreeg het gewoon.
Toen hoefde ik ook niet op een zebrapad over te steken want de auto's stopte gewoon, tenminste als er een man alleen in zat.
Nu moet ik op het zebrapad al oppassen dat ik niet voor mijn sokken gereden word.
Het leven is hard.
Vraagt het Franse vriendje van toen ik zestien was of ik nog net zo lief en knap ben als toen.
Ik heb gewoon gelogen he dames dat snappen jullie toch wel?
En nu wil hij foto's.
de idioot.
Hij is trouwens nog steeds appetijtelijk moet ik zeggen.
Nou ja dat was weer een spannende dag uit het leven van Hélène.