Morgen zit ik aan de Maas op heerlijk plekje en hele leuke mensen aan de bediening.

De man die mijn al 30 jaar laat huilen.

Het is volgens mij nog niet voorgekomen dat de tranen niet over mijn wangen liepen tijdens een concert.

Om te janken zo mooi. Daarbij is het een vreselijk aardig persoon. 

Hier samen met Gregor Baks in Concertgebouw. 

Een geweldig duo en vorig jaar in Delft in een kerkje op een mooie zonnige dag samen met mooieschoonzus en mijn X die ook groot fan is, een onvergetelijke dag gehad en niet alleen tranen van emotie maar ook van het lachen om Gregor.

Vaak denk ik; er zijn nog zulke mooie dingen in het leven, mijn reden om door te zetten.

Zo ook als ik terugdenk aan concert van zaterdag. 

Toen mijn schoonpapa 92 jaar was hebben we hem meegenomen naar een voorstelling van A. Rieu in de bioscoop. Voor het eerst van zijn leven dat hij in een bioscoop kwam en hij keek zijn ogen uit.

Hij zat mee te neurieen, mee te zingen en te klappen. Zaterdag was hij de hele avond in mijn  gedachten.

Icoontjes maken zegt de X regelmatig en dat was er een. 

Ik heb het geluk in mijn leven dat ik nooit in de portemonnee kijk van een ander.

Ik kijk alleen in mijn eigen portemonnee.

Dar zit zoveel in en dit kunnen we ons wel of niet permitteren.

Wat de mensen doen waar we mee omgaan daar voel ik nooit jaloezie over.

Grotere huis, vele reizen, mooiere auto, appartement voor hun kind kopen, weer nieuwe keuken, dure kleding.

Doe lekker.

Weet nog dat toen we in NL kwamen wonen mijn 2 tantes en mijn oma al hun kleding kochten bij een dure winkel. Mijn moeder heeft nooit dure spullen gehad maar ik vond haar de mooiste. Zo slank, naaldhakken, make up, gracieus.  Zij hoefde ook niets duurs te hebben trouwens.

Zo ook kijk ik niet naar wat andere wel kunnen en ik niet vanwege mijn stoornissen.

Ik denk dat als alles zo vanzelfsprekend is, hun tussen door even naar Madeira, omdat ze nog vrije dagen hebben en het geld.

Heb je er zin in vroeg ik mijn vriendin?

Ja hoor, best wel.

Ik ben er van overtuigd dat ik blijer ben dan velen als ik weer naar Zuid-Limburg ga. 

En ik verheug mij zo op een dag Belgique (of 2) waar ze Frans spreken en ik weer met ieder die maar wil een gesprek aan ga knopen.

Haha ik voel mijn hart al sneller kloppen bij het idee.

Mijn wereld is veel kleiner maar daar zitten ook vele voordelen aan.

Veel minder keuzes en aan veel dingen hoef ik niet eens te denken want niet haalbaar.

De wensen van mijn man zijn ook niet heel groot.

en gelukkig maar.

Daarbij heb ik nooit het gevoel dat de mensen met wie wij omgaan ons niet accepteren zoals we zijn. Ik denk dat ik hen eerder niet begrijp dan zij mij. In bepaalde opzichten dan. Want ze begrijpen echt niet dat ik zonder telefoon kan of dat ik op zo een oude computer zat en niet gewoon koop waar ik zin in heb.  

Dat ik dolblij ben met een paar oude Flows of tuinbladen dan met mijn nieuwe laptop.

Of met een kleinkind die mijn kleinkind niet is wormen zoeken in de aarde en samen lekker vieze handen krijgen.

Uiteindelijk hebben al die hulpboeken en bladen allemaal gelijk hoor alleen is het supermoeilijk om zo een leven te lijden als je een baan hebt, kinderen, familie, je verplicht voelen om met jan en alleman af te spreken of vreselijke verjaardagen af te lopen.

Loslaten zeggen al die boeken en therapeuten, ze zeggen er alleen nooit bij hoe dat moet. 

Ik merk dat ik al is het langzaam mijn familie aan het loslaten ben zoals het is. 

Ik voel de haat niet meer naar mijn vader en daar kwam ik tijdens dat fietsweekend opeens achter toen ik opeens een positief verhaal vertelde aan mijn vriendin M.  Hoe gek het ook klinkt het kwam door B en B vol liefde door die jongen Bram die in Zweden woont en heel simpel leefde. Ik bewonderde die jongen en opeens besefte ik dat mijn vader precies zo heeft geleefd met ons. Heel primitief, alles kunnen gebruiken en herbruiken. Nee mijn ouders hebben zeker niet meegewerkt aan de wereld te vernietigen. Opeens had ik bewondering voor mijn vader. Hij deed het uit gierigheid en egoisme, keek niet wat zijn vrouw of kinderen nodig hadden maar was hij even anders geweest dan hadden we een prima leven gehad. 

Mijn vader had ook in de Flow kunnen staan als grote voorbeeld voor anderen.

(Weinig) werken om te kunnen leven en te kunnen doen wat je wil.

Dingen aannemen die anderen je gaven of weggooiden of niet meer gebruikten.

Mijn moeder, schaam, schaam, vond het leuk om op dagen dat grofvuil kwam even te gaan scoren.

Dan werden de meubeltjes weer opgeknapt en geschilderd. Van een eettafel werd een stuk van de poten afgezaagd en hadden we een nieuwe salontafel, Schuren met bijenwas erover en klaar.

Mijn vader bouwde ons huis. Langzaam en eenvoudig. en ook daarvoor kon hij alles gebruiken .

Ik denk dat er weinig nieuws aan zat. Alles gevonden, gekregen of tweedehands gekocht.

Op dezelfde manier bouwde hij 7 vakantiehuisjes op het terrein en was er plek voor wat kampeerders. 

Wie droomt er tegenwoordig niet van zo een leven.

We leefde in de bossen afgelegen en vlakbij de Middellandse zee. Op loop afstand.

En iedereen was welkom.

Tja een echt Flow leven dus.

Ik leef volgens mij ook best een Flow leven.

Veel rust en stilte.

Op een plek waar ik heel graag woon.

Met 2 tuinen.

Ik zou tuintjes moeten zeggen misschien maar dat doe ik niet.

We zijn samen aan het fantaseren over hoe we de voortuin willen inrichten en vooral ik geniet er van en kan mijzelf erin verliezen in mijn fantasie.  Hortensia's moeten er komen. De mooiste die we kunnen vinden. Laatst al 1 gekocht en de andere zullen bij dezelfde kweker vandaan komen. Hij doet het prachtig in onze achtertuin. 

Ik moet opeens aan de verjaardag van mijn jongste nichtje denken.

Ze werd 5 ofzo.

Koste nog moeite gespaard, aan kado's, taart, visite met nog meer cadeaus, drukte, slingers ballonnen.

En zij; zij speelde in een stil hoekje met een lege doos waar een cadeau in had gezeten en de poppetjes die op de taart zaten. (Dalmatiers)

Volgens mij zit het leven eigenlijk zo in elkaar. Heel veel kopen, kopen, om dat het kan en dan blij zijn met een lieveheersbeestje op prikkeldraad.

Of koeien die aan je handen likken 

en wacht dacht je van nepkleinkind die net doen of ze je per ongeluk natspuit met de tuinslang , jij gilt van schrik door het kouwe water , zei zegt sorry Lene maar  zien dat ze haar lach bijna niet kan houden.

Zullen haar meenemen naar Limburg vroeg ik de X?
Nou dan wordt ons vakantie heel anders hoor zei hij dan moeten we steeds rekening houden met haar.

Nou en?

We hebben grote tuin, badje mee. Kleine fietstochtjes ipv grote. Wormen zoeken, vissen kijken in de Geul. Grote slaken tellen. kunstwerken maken van plaatjes en takjes en stenen.

Hele grote ijsjes eten. Ja hoor ik zou het zo doen.

Dom dat we er niet eerder aan gedacht hebben. Misschien een andere keer.

Misschien dat de moeder het oke zou vinden.

Goed ondertussen is mijn stress goed gezakt maar er is nog niets klaar voor morgen.

Niets eens in mijn hoofd.

Misschien is dat ook heel Flow waardig.

Ik voel het geluk in mijn lijf.

We gaan niet naar Zuid-Afrika, Nieuw York, Australie of Japan nee we gaan naar

Slenaken in Zuid-Limburg. 

En....ook heel bijzonder.....naar Belgie.

Als het gaat zoals we denken zitten we morgen om deze tijd op een heerlijke plek aan de Maas te lunchen  en maken we daarna een lange wandeling door natuurgebied .

Wordt je dat nooit zat dat Limburg??? 

werd laatst nog gevraagd.

Jawel hoor maar we gaan toch maar en volgend jaar naar India. ;-) 

 

 

Hoofd en lijf net niet ontploft.

 Nog 2 nachtjes en dan zit ik weer bij mijn koeien in Limburg.

Hier in de Geul tegenover die ijs/groentekraam. (Marijke)

Marijke zit al in Limburg. Zij leest hier ook al jaren.  misschien komen we elkaar wel tegen.

Dat zou leuk zijn.

Ik zit hier voor t eerst op mijn nieuwe laptop met ook nog een beeldscherm en letter.....hoe heet het, je typt erop.

Mijn hoofd is meer dan supervol dus ik kan niet zo goed nadenken en wil het ook niet.

Vanaf donderdagavond zat ik met verstijfde rug, veel pijn en een hoofd die op knallen stond.

Waarom ik mijzelf dat aandoe?

Tja........ik denk dat ik anders nog steeds opgesloten zou zitten in mijn huis, bij de ex.

Had het trouwens niet eens zo slecht bij de ex hoor en hield van een groot deel van mijn schoonfamilie.

Ik mis ze regelmatig nog.

Al die stress door dus de afspraken van gisteren en daar die nieuwe computer.

Zaterdagmorgen bij het ontbijt had ik het idee dat mijn hoofd en lijf ieder moment kon exploderen en stiekem dacht ik; alsjeblieft laat de X niet iets verkeerd zeggen of een deur te hard dicht laten vallen.

Die arme X deed niets fout hoor. Ligt allemaal aan MOI.

Me, myself and I.

Ben maar op de fiets gestapt om naar de kringloop te gaan.

Had opeens tuinbladen nodig voor inspiratie voor de voortuin.

Ik wilde zelf zoveel mogelijk kracht zetten op de fiets en zo hard mogelijk gaan. 

Weg uit mijn hoofd en lijf.

Het lukte redelijk en toen ik thuis kwam was ik redelijk gecalmeerd.

Douchen, leuk aankleden, opmaken, haren fohnen.

We gingen op de fiets.

Kregen een bui, konden even schuilen tot het overging maar we waren net weer opgestapt toen er een auto door grote plas reed en we alsnag zeiknat waren.

Het water was lekker warm en ik zag de humor er wel van in. De dame achter het stuur liet merken dat het haar speet . Dat vond ik lief.

De huwelijksvoltrekking, voor wie het niet weet, de identieke tweelingzus van ons schoondochter trouwde was in de kerk.

Prachtige jurk. Zo gek om onze "schoondochter" te zien trouwen met een andere man.

De echte schoondochter zag er trouwens ook zo mooi uit in een rode jurk. Stiefzoon is altijd piekfijn gekleed dus dat was geen verrassing.

Er werd veel gezongen in de kerk en echt hele lange liedjes.

De tekst werd geprojecteerd  en ik zong luid mee al kende ik die liedjes totaal niet.

De receptie was buiten waar ondertussen de zon weer scheen.

Daarna weer naar huis, even plat en ogen dicht om bij te komen, eten en werd ik alweer opgehaald door vriendin om naar de bios te gaan.

Concert van André Rieu.

De andere 2 dames kwamen samen.

Eerst nog even bijkletsen met een bakkie.

Het concert was echt heel bijzonder en echt aan te raden om in de bios te zien.

Zal heus wel op TV komen maar dit is toch anders.

De 3 anderen zaten naast mij steeds te tranen en te snotteren van ontroering.

Ik was de enige in de zaal die klapte na een optreden.

E., naast mij deed op gegeven moment voorzichtig mee en ik zei, kom op Eef laat je gaan je ziet die mensen toch nooit meer. 

Ik zong alleen maar mee als André daarom vroeg en daar was ik ook de enige in.

Ik zorg ALTIJD dat anderen geen last van mij hebben hoor.

Het allermooiste was wel de emoties van het publiek te zien. Huilen, lachen, genieten, dansen, zoenen, elkaar knuffelen.

Ik weet niet of het werkelijk beleven op het Vrijthof meer toe zou voegen. 

Zelf denk ik van niet.

De dames wilde er dolgraag een keer heen en ook de X zei later dat hij dat weleens live mee zou willen maken.

maar goed dat soort verhalen hoor ik al meer dan 10 jaar dus ik maak mij er geen illusie over.

Een keer opgezocht wat het zou kosten en ik dacht 400 euro voor de beste plekken.

Ik sliep en slaap al maanden goed.

Nooit eerder voorgekomen in de afgelopen 40 jaar.

Vanmorgen na het ontbijt met maar 1 kopje koffie ging ik terug naar bed.

Ik was kapot.

Hoorde op gegeven moment stem van mooieschoonzus ergens in de verte.

Ik kwam pas na een uur uit bed en bleek schoonzus met de X op pad geweest te zijn en ze hadden verse broodjes gehaald en gingen we met elkaar lunchen.

Zij gaat morgen op vakantie.

En tot mijn verbazing vroeg ze mij om tips.

Ze gaat naar Normandië en ja wij kennen een bepaald gebied vrij goed.

Ik zag gisteren een fotoboek van die streek en nam hem mee voor mijzelf maar ook voor haar.

Ze heeft hem nu meegenomen.

Kijk zei ik bij 1 foto; Hier moet je met een treintje omhoog gaan, lekkere broodjes maken en drinken mee en daar bij dat kerkje lekker oppeuzelen daarna naar de tuin met kunst 50 meter verderop.

Ik weet was zij leuk vind dus vandaag die tips hoor anders hou ik wijselijk mijn mond, nou ja, dat ik ook weer niet waar.

TOETSENBORD: zo heet dat ding waar je op typt. Die vorige daar waren bijna alles letters op weggevaagd. De X irriteerde zich er meer aan dan ik, terwijl hij er nooit op zat.

Nou tot nu gaat het goed dus ik hoop dat het zo blijft maar ik ben gelijk naar mijn blog gegaan want dat is het belangrijkste.

Verder zie ik het wel.

Enfin weer een groot stresspunt uit ons leven.

(hoop ik)

We keken verleden week naar de film op Net flix ; A man called Otto met Tom Hanks. 

Ja ik zag ook de Zweedse versie en vond die ook zo mooi maar toen kende ik het verhaal niet.

Een aanrader die film.

Wilde graag dat met mijn X kijken die nooit Tv kijkt want ik wist dat hij dit mooi zou vinden.

Gaat over een hele vervelende oude man waar je eigenlijk meteen een hekel aan heb maar aan het einde hou je van hem en wil je hem in je leven.

Heel mooi vond de X ook.

Wil je met een klein glimlachje naar bed? Kijken.

Blij dat ik de vakantie 1 dag verzet heb want echt ik ben echt niet in staat om koffer te pakken en beslissingen te nemen als deze kruiden wel of niet meenemen? ;-)

Er is een tijd geweest dat ik 3 weken van tevoren begon met pakken en van alles en nog wat meenam en voorbereide.

Ik ga echt vooruit..

Zoveel te doen?

 Ze was er weer, het mooiste kindje van de wereld.

Moet haar toch alvast opgeven voor de miss Holland verkiezing want geloof mij zo een beauty vind je nergens.

Knuffelen, daar houdt ze niet van maar als ze bij heeft kruipt ze lekker tegen haar opa aan. 

Dikke tranen en moet er een pleister op, maar niet uit waar als er maar een pleister komt. Nee, niet die met een krokodil want die bijten. Een leeuw mag dan weer wel.

Goed knuffelen niet maar gekke dingen doen wel.

Tja dan zit je bij mij aan het goede adres.

We spelen dan een zelfverzonnen Jeu de Knikker en iedere keer als t raak is moet er met armen in de lucht keihard gejuicht en gezongen worden. 

Cavia knippen ook al zoiets leuks. Doen we niet iedere week hoor maar nu was de langharige vies aan de achterkant en kon er wel wat lengte van de haren af.  Er moet dan heel zacht gepraat worden en heel rustig bewegen. Zijn mocht een paar plukjes knippen en dat was gelijk hoogtepunt van de dag.

Voor haar dan want voor ons was het een hoogtepunt van een hele dag.

Wormen zoeken, ook al een geweldig "spel" en dan met met blote handen in de aarde.

Eventjes in een bakje doen tot de wormen weer terug willen naar hun moeder.

Daar heeft ze alle begrip voor en ze worden uitgezwaaid.

Het allermooist vind ik als haar haartjes wat losser komen te zitten met plukjes over haar gezicht en een paar vieze vegen waarop te zien is wat ze allemaal gedaan heeft.

Er waren rijpe aardbeien die ze pas wilde eten als ze gewassen waren maar daarna smullen en rode plekje in haar mondhoeken van het sap. Stond leuk bij de modder vegen en de melk op haar neusje.

Zegt ze tegen een cavia op haar schoot, wat heb je een mooi neusje, net als ik, wat een mooie oogjes net als ik, wat heb een een mooi koppie net als ik. 

We zouden ergens met haar naartoe gaan Amsterdamse bos om kinderboerderij maar ik ben er van overtuigd dat dit veel beter is en zeker net zo leuk.

Vooral dat ze ook nog opa mocht helpen met ramen wassen en met water mocht spuiten en dan het liefst op mij . Ik gilde het uit en dat was niet gespeeld maar dat maakte het voor haar nog leuker. Opa gilt niet dus die word niet nat gespoten.

__________________________

Wou de blog heel anders beginnen maar soms heb ik het ook niet voor het zeggen wat er als eerst uit moet.

Was graag begonnen met te zeggen dat ik hoofdpijn heb en mijn linkerschouder pijn doet en verstijfd is.

En het hoofd is overvol.

Vroeg aan mr. X of hij even niet tegen mij wilde praten en deed de onzichtbare  betonnen en geluidloze deur dicht tussen mij en de rest van de wereld. Kon nog wel net koffie pakken want dat hoort ook bij mijn herstel in de morgen. 

Bij het uitpraten van onze ruzie maandag kreeg ik ook nog naar mijn hoofd geslingerd dat ik zo gierig ben en dat ik nooit om hulp vroeg.

Twee totaal verschillende dingen.

Ik vind mijzelf echt niet gierig maar let wel goed op wat ik uitgeef. 

Doordat we op het geld letten kunnen we dan weer dingen doen die we wel heel graag willen.

De X is nogal gul met cadeau's uitgeven aan anderen en ik bemoei mij al lang niet meer met dat voor zijn kinderen of kleinkind maar sorry om bijv. nog meer speelgoed kopen voor de kleine en ik zou echt niet weten wat want ze heeft alles driedubbel vind ik grote onzin. Ik zeg we kopen iets kleins en storten geld op haar rekening. Voor botox en neuscorrectie voor als ze 16 is. Haha. Dat grapje vind de X niet leuk maar ik lig hier in een deuk om mijn eigen grap.

Om hulp vragen doe ik wel als het om iets in huis is maar hij bedoeld denk ik wat geld betreft.

Ik kan sommige dingen dus niet betalen, denk aan de therapeut of zoiets, dus ik doe het niet. Zelf vind ik t onzin dat ik het niet kan betalen want als we minder naar Limburg zouden gaan dan zou het wel kunnen dus ik maak gewoon de keus. Hij vind dus dat ik aan moet geven dat ik geld nodig heb en dat doe ik niet maar wel ga ik die Body stress release man binnen een half uur bellen want ik heb al weken veel pijn en de X wil dat voor mij betalen, werd boos toen het niet mocht dus oke hij mag bijdragen . Iedereen blij.

Ruzie maken is trouwens best goed.

De laatste 3 jaar van mijn lange vorige relatie hadden we geen ruzie meer omdat het ons allebei niets meer kon schelen wat de ander deed.

Moest wel even slikken toen hij verliefd werd op de 16 jaar jongere Braziliaanse nanny van zijn broer werd maar ach ook daar was overheen te komen en eerlijk is eerlijk ik liep al tijden te verkondigen dat hij net als zijn broers een Braziliaanse moest nemen. Hij heeft alleen maar geluisterd. 

Het erge was dat zijn een gloednieuwe auto van hem kreeg . ze had haar rijbewijs nog niet, terwijl ik voor mijn verjaardag een tweedehands fiets kreeg waar ik aan moest bijbetalen. O ik moet weer zo lachen hier. Enfin de haalde haar rijbewijs en reed binnen een week de auto in de prak. Zij had niets hoor maar het verhaal is toch wel heel leuk nu ik er weer aan denk. Het was ook nog eens zo dat ik tegelijkertijd met haar mijn rijbewijs aan het halen was en ik wilde persee het als eerste hebben. Nou ja als eerste? ik was 43 en zij 27 jaar maar vind dat ik toch gewonnen heb.

---------------

Hoewel er allemaal leuke dingen op het programma staan voor de komende tijd is het allemaal erg veel.

Nieuwe laptop en wordt vanavond geinstalleerd door Marc die hier komt. Ik heb al aangegeven dat ik NIET bereikbaard ben want laatste deel van B&B vol liefde. De X pissig maar ik ben NIET om te praten. Dan maar geen laptop. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. 

Dan morgen huwelijksceremonie, receptie, weer naar huis en wordt ik opgehaald door vriendin om met nog 2 anderen naar bios te gaan.

O dat was het eigenlijk. Nou ja vandaag dan toch echt die boodschappen doen op de fiets, stofzuigen onder het dressoir, zo weinig mogelijk in mijn koffer stoppen, een plan maken voor de dinsdag in Limburg/Belgie.

NU echt net zo lang bellen tot ik die therapeut aan de lijn heb. Ik wil namelijk nooit teruggebeld worden.

Jeetje het valt best wel mee geloof ik waarom geeft mijn lichaam dan iets anders aan?

Weet niet wanneer ik weer hier verschijn want zie er vreselijk tegenop om mijn laptop te moeten gebruiken. Ik heb zo een hekel aan veranderingen. Ik denk dat die pijn echt alleen maar daardoor komt door die laptop en de veranderingen daardoor.

Fijn weekend. 

het volmaakte leven

 kennen jullie die verhalen/foto's van die volmaakte levens?

Nooit ruzies, geweldige vrienden, dito vakanties, huizen, familie.

Nou hier niet.

Er was even 24 uur een stille oorlog hier.

Woest was ik, gelukkig hield ik mij in en ging ik naar de slaapkamer waar ik snode plannen maakte.

Het huis moest verkocht worden en tot die tijd apart wonen hier. 

Zoek t uit, komt nooit meer goed, ik ben het zat.

Droomde in de nacht dat ik wel woonruimte had gevonden maar maar 3 cavia's mee mocht nemen, ging ook nog serieus nadenken wie dat zouden zijn.

Natuurlijk ging mijn kleine zorgcavia mee, het mannetje die nu Azna heet en Didi.

Enfin, alles is weer goed.

Hoef geen keuze te maken over mijn cavia's, sterker nog ik wil er weer 1 bij.

Nee dames ik heb nou niet bepaald een instagram/facebook leven.

Maar het is meestal wel te doen.

Zo gingen we gisteren weer naar Wassenaar en nu niet om te fietsen maar om weer eens te wandelen met onze Sofie.

Lekker broodjes mee en flesjes water uit de kraan.

Zitten op de grond op een mooi plekje zaten we dat op te peuzelen voordat we weer verder gingen.

Het was in de duinen en een aanrader.

Het allerleukst was nog een veldje (vrij slappe) zonnebloemen maar de grootste verrassing was wel de grote roofvogel die vlakbij naar ons zat te kijken.

Nog nooit zo dichtbij gezien en ik kon op het gemak foto's maken.

Ik dacht eerst dat het misschien een ontsnapte tamme vagel was maar ik wit niet of dat zo is. 

Volgens mij was het een havik. Ik heb foto's ook van de slappe zonnebloemen maar ja ik kan er niet bij maar het is wel echt gebeurd.

Kwam nog een groepje van die kantoor carriere makers voorbij.

Iemand wees naar de vogel, ieder die nog niet zijn mobiel in de hand had pakte het er werd een paar foto's gemaakt en nog geen 2 minuten later was ieder weer verdwenen.

Ik geloof echt dat mensen zoals ik de buitenaardse wezens zijn hoor en niet die mobiele gasten.

Ik voel mij steeds rottiger en vreemder in deze wereld.

maar gelukkig heb ik nog steeds, bijna iedere dag, bijzondere ontmoetingen van aardige, glimlachende, behulpzame mensen. 

En hoewel mijn volmaakte man, verre van volmaakt is , o wat was ik woedend, ik kan ALTIJD op hem bouwen.

Weet nog goed dat ik onverwachts mijn vorige hond in moest laten slapen en hij zei dat hij echt niet kon komen want ja belangrijke vergadering, je kent dat wel, en hij was bepaald geen fan van mijn Guusje. Ik vond het niet erg om alleen te gaan maar toen ik bij de dierenarts aan kwam rijden reed hij net de parkeerplaats op.

En eigenlijk zit mijn leven met hem vol met dit soort verhalen en ja jammer genoeg ook minder leuke maar ik blijf mijzelf dwingen om naar de mooie te kijken.

Volgende maand alweer 21 jaar bij elkaar.

---------------------

Onze vakantie naar Limburg moest weer uitgesteld worden.

Een dag maar hoor deze keer.

Dat kwam zo;

Al tijden heb ik aanstaande zaterdag een bioscoop afspraak met nog 3 dames waar ik zin in heb.

Onverwachts kregen we een uitnodiging voor de huwelijksceremonie en receptie van trouwerij van de identieke tweelingzus van onze schoondochter. Ik had zonder gekund maar mijn man wil absoluut gaan. Het is uiteindelijk de familie van zijn zoon en ja ik kon wel overgehaald worden want ik hou van bruidjes maar wat kwam t slecht uit.

Dus geprobeerd de vakantie 1 dag te verzetten en dat was binnen 1 minuut gebeurd via booking.

Ik heb namelijk na zo een veel te drukke dag, zeker 2 dagen nodig om weer op kracht te komen.

Ben werkelijk nog steeds gesloopt van de wandeling gisteren en geniet nu heerlijk van mijn huis, koffie en stilte.

Ga straks wat boodschappen doen op de fiets en vind mijn leven helemaal oké zo.

Was anders geweest als ik nu niet alleen was.

Ik verdraag steeds minder geluiden en geniet steeds meer van de stilte.

O de X heeft samen met Marc een laptop enz. voor mij gekocht.

Ze gaan het vrijdagavond installeren.

Hoop dat mijn leven er beter van zal worden want ik word nu toch wel erg gek van mijn computer die 4 jaar geleden al vervangen had moeten worden. Marc lag ook helemaal in een deuk toen jij hem zag.

en de x was regelmatig kwaad dat ik zo eigenwijs was en nog op dit ding zit te werken.

Tja ik ben toch van roeien met de riemen die je hebt zonder ieder jaar weer nieuwe te kopen.

Als het goed is gaan we dus dinsdag naar Zuid-Limburg.

Fietsen natuurlijk mee en ik ga zeker een paar keer naar België om mij weer Frans te voelen.

Heerlijk vind ik dat.

Had je gelezen dat ik sinds paar maanden er pas achter ben gekomen dat ik niet 50 procent Nederlandse ben maar maar 25%. Tuurlijk wist ik dat mijn oma 100% Belgisch was maar nooit beseft dat t betekenden dat mijn vader 50% dat was en ik dus 25%. Ik ben dus nog bijzonderder dan ik dacht.

en dat is wel heel bijzonder maar dat wist je al.