Zo weer een nieuwe week en (bijna) nieuwe maand.
Oktober was weer een goede maand.
Veel zon en mooie herfstkleuren.
Mijn gemoedstoestand was best te doen.
De keuken staat.
Het is ingericht en nog erg wennen,
Deze week een stucker.
De kleur van de keuken viel heel anders uit maar ik besloot dat ik keuze had uit 2 dingen
a) ongelofelijk in de stress
b) deze kleur te accepteren en mooi vinden.
Het werd b.
Het blad is een groot succes.
Het is ook prachtig.
We zijn in het weekend vooral aan het schoonmaken en opruimen geweest.
Zoals verwacht was het leuk.
Gisteren voor derde keer deze maand de verwarming even aangezet.
Ja de X hoor.
Hij had koude voeten.
Geen wonder hij had geen sokken aan.
Nog geen week geleden waren we het helemaal met elkaar eens en nu krabbelt hij weer terug.
Hij vergeet ook weer hier en daar de lichten uit te doen.
Weer tijd voor een gesprek.
Heel voorzichtig want ik weet niet hoe jullie man is maar de mijne haat het als ik voorstel of aankaart op de verkeerde toon.
Hij begint dan iedere keer over zijn buurmeisje van 60 jaar geleden die altijd zei: JE MOET MET MIJ SPELEN.
Hoewel het aan de ene kant best goed gaat en daar focus ik mij maar op, heb ik een heel lijstje voor de dokter.
Ik durf het gewoon nog niet aan.
Moet sowieso 2 afspraken boeken om door lijstje te komen.
Ik dacht eraan om eerst alles voor te lezen en dan vragen waar hij een oplossing voor dacht te hebben.
Zelf weet ik niet waar ik moet beginnen.
Ik kan mij werkelijk bijna niet meer concentreren.
Zelfs de L.ibelle lezen gaan dus niet meer.
Ik merk dat ik heel onzeker ben wat autorijden betreft en ben bang dat ik het straks misschien helemaal niet meer kan.
Het duurt TE lang voordat ik de eenvoudigste borden, tekens en wegomleggingen begrijp en ik rij hier alleen maar in de omgeving.
Ik maak steeds langere lijstjes en vergeet steeds meer.
Mijn hoofd is zo ontzettend druk en dat heeft natuurlijk met het autisme te maken maar het is nu wel heel erg.
Aan de andere kant spreek ik dus meer met andere mensen af en krijg ik meer zin in musea en zo.
Het is ongelofelijk moeilijk om aan anderen uit te leggen hoe het zit in mijn hoofd en lijf terwijl als ik op de FB groep lees over vrouwen met autisme ik alles begrijp.
Godzijdank kan ik nog wel van dingen genieten.
Werd op FB lid van 2 Franse chansons clubs en genoot mij suf om naar bepaalde muziek te luisteren.
Erg emotioneel allemaal maar op een goede manier.
Ontdekte een prachtige chanson van Slimane.
Frans met Arabische klanken. Mooi.
Was al fan van hem.
Tja en dan programma van Matthijs en Rob in Parijs.
Al die bekende plekken en de muziek waar ik mee opgegroeid ben.
Ik geloof dat je als je om wat voor reden dan ook uit je geboorteland vertrekt je je nog meer aan je herinneringen vastklampt.
Vrijdag dus lunch met 4 bijzondere dames die ik allemaal heb leren kennen door mijn buitenlandse vrouwen groep.
Twee ervan zie ik regelmatig de 2 anderen een hele tijd niet.
Of ik mee ging naar Istanbul .
Zij willen in Februari gaan voor paar dagen.
Zoals jullie weten durf ik niet te reizen zeker niet in een vliegtuig te stappen of zonder de X ergens naar toe te gaan.
Pffff . Het idée alleen al.
Ik heb mij mijn hele leven aan anderen aangepast, als die ander het maar leuk had, maar kan het NIET MEER.
Wil het ook niet.
Mooieschoonzus was hier en toen de X zei dat ik bij de volgende verbouwing ik een week weg moest stelde zij voor om samen in Limburg te gaan fietsen.
Echt ON-MO-GE-LIJK .
Ik zou nooit durven aangeven dat ik moe ben en MOET liggen in de stilte.
Vind het al erg om het tegen de man te zeggen terwijl het natuurlijk elke dag gebeurt.
Vandaag best veel te doen.
De hokken schoonmaken, tuin opruimen, boodschappen, pannen kopen, voer voor de beestjes. Dingen betalen en mensen bellen.
Wil geen auto gebruiken op maandag maar om met 25 kilo voer op mijn rug te dragen........
Verder kan alles lopend.
ik wens je een fijne week toe.



