Kijk dit is ook een deel van mijn servies.
Is het niet mooi?
Het past zo goed bij mij.
Het weer; wat een heerlijk weer.
Eerst heel veel regen wat zo goed is voor de natuur en nu dus, voor mij onverwacht, dat zonnige weer.
En een heel leeg huis want de man is naar kantoor.
Konijntjes zijn uitgebroken en in de herfst mag dat. Wat een een lol . Springen, rennen, overal op klimmen, alle plantjes proeven en weer rennen. Steeds samen alles doen.
Zelfs de man keek geamuseerd naar ze.
Ze zouden nu wel weer naar binnen moeten maar ach......zo schattig en blije diertjes in een blije pourquoi pas, kan ik je zeggen.
Gisteren weer eens afspraak met vriendin I. Dat was lang geleden. Meestal zien we elkaar zeker 2 keer per maand.
Was een bijzondere afspraak.
I. is namelijk niet iemand die makkelijk over gevoelens praat
Ooit zei ze eens; je weet toch dat jij mijn BFF bent?
Ik zou echt niet weten hoe ik dat had moeten weten. Echt niet.
Nu begon ze er weer over.
Ik was bang dat je een nieuwe BFF had en ze pakte mijn handen vast.
Doet ze nooit he.
We zaten op een hele leuk plek aan de koffie.
Het werd een bijzondere ochtend.
Haar dochter is doodziek.
ik wist dat het gesprek vooral daarover zou gaan en wist ook dat ik niet met tips of bepaalde opmerkingen aan moest komen.
Het kind (22 jaar) weet al 8 jaar dat ze suikerziekte heeft en heeft daar niet naar geleefd.
Niet eens een beetje.
Ogen, gebit, kaakbeen en nu spieren en darmen.
Hevige pijnen constant.
Ze woont vooral weer thuis. Zeker overdags, met grote hond.
Vriendin en haar man, ook een vriend van ons, hebben allebei verantwoordelijke en drukke baan.
en heel druk leven daarnaast.
Zo ging vriendin gisteren bijvoorbeeld 2 keer naar de film.
Een keer met dochter, 1 keer met man.
Er is nooit rust.
NOOIT.
Ik vertel dit niet om onaardig te zijn maar ik begrijp dit soort levens gewoon niet.
Sporten, vrijwilligerswerk met veel verantwoordelijkheid, weer een opleiding, een nieuwe taal leren, familie bijhouden, ziekenhuis in, ziekenhuis uit, hond uitlaten, kind verzorgen.
Ahhhhhhh. Ik word gek. Echt.
Echt terwijl ik dit opschrijf voel ik de stress in mijn lijf en dan als kers op de taart, de man met frozen shoulder en het kind in een rolstoel, ze kan amper lopen van de pijn, gaan even met vliegtuig naar Polen op en neer en dan niet hiervandaan, we wonen vlakbij Schiphol, nee Eindhoven.
Hoe kan dit toch.
Dit is toch geen leven?
Toen ik thuiskwam maakt ik mij pas echt zorgen. Dat kind hoort aan infuus volgens mij.
Ouders zijn heel bang maar ik ook.
Ik heb een band met het monster. Altijd al gehad. Moet er niet aan denken dat het echt mis gaat.
Ze was boos op mij. Prima. Heeft tegen haar moeder gezegd; het interesseert Hélène zeker niet.
Ik bel, app maar ja ik durf niet langs te gaan. Het is een superslank meisje en ze is 10 kilo kwijt.
Ik ga komende week wel langs maar wanneer het mij uitkomt.
----------
Het "interesseert" mij niet maar ik heb iemand die stenen beschildert gevraagd om er 1 te schilderen met afbeelding van haar hond erop. De hond is haar alles en ik dacht dat ze dat steentje zo naar elke ziekenhuis bezoek in haar hand kon houden als soort troost.
Ik dacht nog, laat het niet aan moeder zien want die vind dat vast stom maar ik had net een foto gekregen van hoe het ongeveer gaat worden en liet het dus zien en tot mijn grote verbazing begon vriendin weer te huilen. Ze vond het zo mooi.
Is volgens de kunstenares nog lang niet klaar maar wat vindt jij er van?
Vriendin schoot ook weer vol toen ik vertelde over de ringceremonie die mr. x en ik hadden in Dinant.
Dat we nu dezelfde ring dragen. Vond ze zo romantisch.
------------------------------------
Verder nog bezig met mijn project "de 29 geschenken" en geniet er van.
Wel daag ik mijzelf uit door dingen te doen waardoor in de deur uit moet.
Weet niet hoeveel dagen ik al bezig ben maar het is leuk.
De X, de bofkont, mocht gisteren oppassen bij de kleindochter.
Alleen al bij zijn verhalen smelt ik . Hoe hij alles doet wat ze vraagt. Mee naar boven, op de grond liggen om onder dekentje haar poppen te zien die liggen te slapen, nou ja vast nog veel meer dingen want ja hoe weiger je iets aan zo een kind.
Vandaag een dag van leegte, van stilte, van zon, van springende konijntjes in de tuin.
Misschien zelfs even op de fiets, jaja, dorp verderop iets door de bus gooien.
Wil ook eens mijn vakantieboek afmaken , dat zou leuk zijn.
Even benedenverdieping soppen.
en ik hoef niet te koken want de X heeft een afscheid van collega.
yippie.
Al mijn energie kan naar de dingen die ik uitkies.
doeeeeeiiiiii








