Marie Antoinette en Pompadourtje
Soms ben ik gewoon bang dat ik op een dag wakker word en denk;
oke ik woon hier, niks bijzonders.
Maar na 10 maanden denk ik nog steeds; wat boffen we toch.
Moest vanmorgen naar therapeut en het is op loopafstand.
Ik genoot van de frisheid.
In de wachtkamer had ik een gesprek met een hele leuke, charmante man.
Ik vertelde een beetje over hoe ik over bepaalde dingen dacht.
De meneer was het helemaal met mij eens en vond het bijzonder hoe ik in het leven stond.
Toen zijn fysiopeut hem kwam halen zei hij dat hij nog geen tijd had omdat hij zo een leuk gesprek had met mij.
Toen bleek mijn peut mij niet in haar agenda te hebben gezet/
Meestal twijfel ik geen seconde en weet ik gewoon zeker dat het MIJN fout is.
Nu niet.
Nee hoor zei ik jij hebt een fout gemaakt zei ik.
Bleek ook zo te zijn.
Ze vond het erg.
Nee hoor zei ik, ik heb een heerlijke wandeling gemaakt en een leuk gesprek gehad.
Vrolijk ging ik naar huis, verheugend op mijn eigen koffie.
Ga zo de eerste slok nemen.
Gisteren keek ik even naar een nieuwe serie; Zoo.
Het gaat erover dat dieren opeens mensen beginnen aan te vallen.
Volgens een geleerde voelde de dieren het einde van de wereld/natuur aankomen door de vernietiging van ons, de mens, en dit was hun manier om te voorkomen dat zij uit zouden sterven.
Ik was het helemaal met de dieren eens.
Slim van ze.
Ik heb niet helemaal gekeken.
Iemand van wie ik hou is overspannen.
Ze kan niet meer.
Ik vind het hele erg voor haar, voel echt verdriet maar ook;
zo kun je misschien een heel klein beetje weten hoe mijn leven is.
Ik weet dat ze me nooit heeft begrepen en daar ook geen moeite voor heeft gedaan.
Zo ook een vriendin die ooit zei dat ze jaloers was op mijn vrije tijd.
Totdat ze een burnout kreeg en ik op mijn tong moest bijten om niet te zeggen; lekker he al die vrije tijd.
Het blijft een gek iets dat zodra je ziekte niet lichamelijk is het niet acceptabel is.
Ik maak er al een tijd niet meer zo een probleem van hoor.
Met rugpijn mag je hartstikke lang thuis blijven dat begrijpen we wel maar dat andere.......
Zelfs mr X is niet altijd begripvol hoe vaak ik ook uitleg hoe het werkt.
Soop is weer ei gaan rapen in het kippenhok en heeft t in de woonkamer neergelegd.
Makkelijk hoor zo een hulphond.
Vandaag wordt er naast het huis een container geplaatst en morgen gaan ze de badkamer slopen.
Ben heel benieuwd hoe ik die weken door ga komen.
Ik ga er vanuit dat t allemaal goed komt.
ik moet veel doen vandaag en de komende dagen.
Kreeg al uitnodigingen via groepsapp voor sauna en film maar ik heb overal nee op gezegd.
Het is nu mijn feessie en ik doe t weer op mijn manier.
Alles op mijn tempo.
Iedereen heeft t ook zo druk zei de knappe meneer vanmorgen.
Dat willen ze toch echt zelf hoor was mijn antwoord.
We kunnen allemaal onze eigen keuzes maken.
Ja zei de meneer, ik zit soms ook vanaf mijn tribune met verbazing te kijken.
Vond ik wel goed gezegd;
Ik heb zelf ook vaak t gevoel dat ik vanaf "mijn" tribune dat waar zit te nemen.
Gelukkig zijn er meer mensen daar, en ik lees hier hun reacties of hun blogs.
9 opmerkingen:
Ik zit loge en geniet!!
Ik kom gezellig naast je zitten.
Mag ik er ook bij komen zitten ?
haha, ik kom erbij.
Dat is inderdaad een mooie uitdrukking.
Ik geloof dat ik ook aanschuif.
Groetjes Ans
Ha, ha, hier nog zo eentje die bij jou op de tribune zit :-)
Als er iets fysieks met je mis is, begrijpen mensen het ook lang niet altijd. Met mijn gezondheid zie je me de ene dag vrolijk op de fiets zitten, tuinieren, flink doorlopen en een volgende dag kan ik nauwelijks lopen of iets doen omdat mijn longen het laten afweten, ik een glutenfout heb of iets anders wat er voor zorgt dat ik doodmoe ben. Nou, ja, ik begrijp het zelf ook niet, laat staan een ander. Maar moeilijk is het wel. Het is heel lang zo'n onzichtbare vijand voor me geweest. Ik wilde graag beter worden, maar om beter te worden moet je ook weten wat je mankeert. En mensen waar je altijd voor klaarstond laten je vallen als een baksteen. Zelfs mensen van heel nabij. Nee, gelukkig niet mijn gezin. Ik zei toen weleens dat je beter kanker kon hebben wat die ziekte is sexy en je hebt kans om hem te overwinnen. Kanker is een vreselijk ziekte en ik wil er niemand mee beledigen met die opmerking. Meer ermee zeggen dat er zoveel mensen zijn met onbegrepen ziektes (fysiek en psychisch) voor wie ziek zijn heel eenzaam is, die geen begrip of begeleiding krijgen van artsen en geen begrip uit hun omgeving.
Dat is typisch het probleem, als het redelijk et je gaat kan je naar buiten en wat ondernemen, als het niet goed gaat kruip je terug in je holletje en ziet niemand hoe ellendig je je voelt.
Wat een bijzondere ontmoetingen weer. Zo waardevol.
Misschien moeten ze een hoedje maken met een lampje erin. Brand het lampje dan is de eigenaar van de hoed ziek. Lichamelijk of geestelijk.
Maar zonder dollen. Het is ook moeilijk om aan iemand (zonder begrip) uit te leggen wat er in je hoofd of lijf omgaat.
Ik zit voor mijn gevoel niet op een tribune, maar sta langs de zijlijn.
Precies, en dat vind ik meestal ook niet zo erg.
Wat ik destijds heel moeilijk vond was dat ik alleen maar op de bank kon liggen of met een rolstoel ergens naar toe gereden. Ik wilde zo graag weer kunnen lopen en weer mee doen met leven.
Maar juist in dat halfjaar zijn zelfs mijn schoonouders niet een keer komen helpen. Deden ze het niet voor mij dan hadden d toch voor hun zoon of onze kinderen (die toen nog zo jong waren) kunnen doen. Maar ook andeten die het wisten lieten niets van zich horen of zien.
Gelukkig ben ik van de bank afgekomen (tenminste voor de meeste dagen), maar niet iedereen heeft dat geluk.
Ik kan zo blij zijn als een klein kind op dagen dat ik goed kan lopen of echt hard kan fietsen. Gewone dingen kunnen heel bijzonder worden. En voor elke zieke is dat weer wat anders.
Een reactie posten