Raar weekend.
Niet omdat er nou vreemde dingen gebeurde maar ik me "raar" voelde.
Zo boos.
Een voorbeeld;
schoonpapa kwam bij ons koffiedrinken, dan vraag ik altijd zwager, schoonzusdinooitlacht en mooieschoonzus of ze ook zin hebben om te komen want zij zitten daar iedere zondag en ja wel gezellig als ze komen, koop ik iets lekkers want pa is nogal een snoeperd.
Iedereen zei, behalve pa, ik weet niet of ik kom, ik zie wel of ik zin heb.
Dat gaat bij die hele familie zo.
Je nodigt ze uit, maakt niet uit wat, maar ze weten het niet.
Ik krijg daar ongelofelijk de schijt van.
Zeg ja of nee.
Haal even een taart uit de vriezer zegt mr. X.
Ikke niet, want ik weet niet of ze komen en dan zitten we met een taart die we weg kunnen gooien.
En ik weet ook, want dat gebeurt iedere keer, dat ze wel komen.
IE-DE-RE keer weer.
Gaan jullie morgen naar pa?
weten we niet, als we zin hebben, dus gaan wij want we willen niet dat pa alleen is en wat denk je?
Zitten ze daar.
Ik was dus zo pissig om die antwoorden gisteren en ik dacht als ze toch komen zeg ik er wat van.
Ze kwamen dus, veel te laat, ook dat nog, dus daar ging mijn dag, en natuurlijk deed ik heel aardig de deur open en zei; leuk dat je er bent.
Maar ik was woest.
En nu nog maar vooral woest op mijzelf.
Want ik wil niet kwaad zijn om zoiets onzinnigs.
Het gaat nergens over.
maar ik raak ervan in de war.
Ik wil zoveel mogelijk zekerheid, kan niet altijd, begrijp ik, maar met dit zou het toch wel kunnen?
GEEF gewoon antwoord.
JA OF NEE.
Als ik een hernia had of maar 1 arm dan zouden mensen misschien wel rekening met mij houden.
En ik wil niet na honderd keer weer uitleggen dat t voor mij belangrijk is dat ik weet waar ik aan toe ben.
En ja hoor daar was de koppijn weer.
Als kind mochten wij niet huilen en zeker niet kwaad worden.
Ik huil nu al jaren en jaren niet meer en kwaad zijn zie je bij mij ook niet.
Alles slaat naar binnen en dat vertaald zich dus in koppijn en angst/
verstijfde spieren en helemaal niet meer slapen.
____________________________________
Gelukkig kan ik in mijn relatie me wel uiten.
Ik begrijp echt dat mensen soms hele rare dingen doen door maar constant zich in te houden.
Gek word ik er van.en ik ben ook boos op mezelf.
Het punt is dat ik heus wel tegen iemand kan zeggen als hij aan de deur staat dat t niet uitkomt maar t schuldgevoel daarna is zo erg dat mijn dag toch verpest is dus laat maar binnen.
IK MOET nu echt een oplossing gaan vinden want ik wil me niet iedere keer ziek voelen en knallende koppijn hebben.
__________________________________
7 opmerkingen:
Ik hou ook niet van vage afspraken en onduidelijkheid.
Ik herken het maar al te goed, en daar gaat het stres niveau van omhoog, is heel slecht voor je.
Mijn vorige huisarts zei altijd: je moet voor jezelf opkomen, een ander doet het niet. En zo is het. maar moeilijk is het wel, dat (h)erken ik ook. Maar toen ik ziek was heb ik al die mensen die altijd maar bij mij op de stoep stonden niet gezien, want 'niet gezellig' Zelfs geen kaartje gekregen van ze. Dat heeft toch wel geholpen om wat beter voor mezelf op te komen, al blijft het moeilijk, vooral als het familie is.
X
Ik heb altijd duidelijkheid gevraagd in afspraken ,niks misschien wel of misschien niet .Gewoon beginnen met te zeggen dat je graag wil weten of ze wel of niet komen ,dat scheelt veel stress en hoofd pijn.Ik heb er ook zo de pest aan als mensen onverwacht voor mijn deur staan ,dat doe ik zelf ook nooit bij anderen !
Vraag gewoon om duidelijkheid. Vertel erbij waarom je dat graag wilt weten. Ze zijn nu zo gewend om het zo te doen dat ze er niks aan zullen veranderen. Wil je verandering dan zal je daar zelf wat aan moeten doen. Succes. :)
Het moeilijkste is om af te rekenen met dat schuldgevoel en het oeverloze gepieker als je voor jezelf bent opgekomen!Dat stomme gevoel erna dat je bang bent om mensen voor het hoofd te hebben gestoten. Dat is zo niet nog erger.
Groetjes van Lien.
Idd, zorg voor jezelf, de schoonfamilie doet het zeker niet. Vraag om duidelijkheid en zeg daarbij dat je andere plannen hebt die je/jullie gaan doen. Stel grenzen wat zij beheersen zo jouw tijd, gemoedstoestand en leven en dat kan nooit de bedoeling zijn van schoonfamilie. Kus!
Dat ben ik, Zara, dus. ;)
Een reactie posten