met deze boot gingen we.
Hebben jullie dat ook dat je voor een ander precies weet wat hij/zij moet doen?
Maar dat je voor jezelf het soms helemaal niet meer weet?
Ik vind het fijn als mr. X een probleem bij mij neerlegt waar hij niet uitkomt.
Soms weet ik meteen de oplossing en soms moeten we even praten en dan weten we het ook.
Nu moet ik zeggen dat hij het voor mij ook regelmatig oplost hoor al zijn dat vaak praktische dingen.
Zo ook met ons reisje naar de Moezel.
Maandag werd ik gek van mijn eigen gepieker; wel doen of niet doen?
Het ene moment wist ik het zeker, om dan een uurtje later in paniek te raken bij de gedachte.
Boeken zei X.
En donderdag weg.
Ik luisterde en er kwam zo een rust over me heen.
De spullen pakte ik op de laatste dag in en nam zo weinig mogelijk mee.
We wisten wat voor weer het ging worden dus dat scheelt.
Wat is het belangrijkste dacht ik; medicijnen, camera, ID, zon en leesbril.
De rest is bijzaak.
Kun je allemaal kopen mocht je het niet bij je hebben.
Ik heb hele rare gedachten.
En ik weet niet wat ik moet doen.
Dokter, psych, met vriendin praten, paar dagen heel veel stilte en zo min mogelijk indrukken, of veel rust maar ook afspraken, mr X in vertrouwen nemen?
Of wachten tot het overgaat, want het gaat immers toch altijd over......toch?
En waar komt het vandaan?
Had ik dit vorig jaar ook rond deze tijd?
Enfin schrijven al is het nog zo vaag helpt al een beetje.
Het lullige is dat ik zo een leuk leven heb.
Het is toch zo!
Zoveel dingen meer dan sommige andere mensen.
Jullie weten toch wat ik bedoel he, als je al een huis hebt in een buurt waar je zo graag bent met een fijne man, hondje, en geen financiele zorgen ben je toch al vreselijk rijk.
Dat besef ik echt wel en daarom kan ik zo boos op mezelf zijn al is dat onzin want het is nu eenmaal mijn ziekte die me zo maakt.
De hoofdpijn begint al te zakken.
Mr. X is naar zijn vadertje toe.
En vanavond gaat hij uit eten met zijn dochter.
Hij was bij de arbeidsarts en moet eind september terugkomen.
Hij krijgt binnenkort therapie.
Het gaat best goed met hem.
In ieder geval geen schuldgevoel meer.
Dat scheelt en is een teken dat het goed gaat.
Wel merk ik dat hij erg onzeker is en zich moeilijk kan concentreren.
Best een veel korter lontje dan ik gewend ben.
Is veel sneller geirriteerd naar mij toe .
Maar nog steeds geen reden om hem in te ruilen hoor want het is nog steeds niet heel erg.
Vanmorgen kreeg ik weer een aardbeienontbijt in de tuin.
Ik krijg het iedere keer als het mooi weer is, ontbijt onder de boom, maar de kunst is om het iedere keer weer bijzonder te vinden en dat lukt mij.
Ik eet iedere dag aardbeien maar het is iedere keer weer heerlijk.
Kopje koffie erbij met opgeschuimde melk.
De stilte om ons heen, konijntjes en kip die nieuwsgierig en verwachtingvol kijken wat we aan het doen zijn en of er iets lekkers voor hen bijzit.
Ik denk dat ik het weet;
gewoon genieten van ons huis en tuin, beetje lezen, tuinieren, dingen verzinnen voor onze voortuin met vijver en samen op stap gaan naar tuincentrum.
Tuurlijk vriendin zien (meisje met rode haar). hier 300 meter vandaan.
NIET meer wilde plannen als een feest organiseren of een paar dagen weg.
Deze week heel rustig aan doen tot het weekend.
Dan kijken hoe het gaat.
Kijk zo vind ik toch een oplossing.
Mochten jullie tips hebben; ga je gang.
eerst pijnstiller voor die koppijn
11 opmerkingen:
Volgens mij ben je zelf je beste therapeute. Al schrijvend weet je alle antwoorden. Alleen die koppijn is waardeloos. Ik zou willen dat je die kon uitbannen.
eigenlijk ben ik nog op vakantie dus ik reageer niet :-) weetje dat ik zoveel pijnstillers nam dat ik op een gegeven moment hoofpijn kreeg als ik er geen nam, heb jij dat mss ook:-)
ik begrijp je gevoel wel hoor, alles hebben en tóch iets missen, ik heb dat ook weleens,
alles gaat over op een goeie dag is het weg....
dikke knuffel
xxx
Lief mens...je bent voor jezelf je ergste vijand maar tegelijkertijd ook je beste therapeute/medicijn.
Wat mij helpt is om het vage gevoel in een luchtballontje te visualiseren en het touwtje dan los te laten.
Dan....ineens komt er een gedachte.. gevoel.. of nog iets anders in mijn gedachten op.
Zo leer ik steeds beter naar mezelf te luisteren en kan dan wel of niet gaan reageren tot herstel :)
Liefs van Lisa
Welkom terug!
Heb even een jaartje geleden gelezen bij je blog en toen schreef je een beetje over hetzelfde gevoel. Ook toen zouden jullie met vakantie gaan en had je een drukke tijd achter de rug. En ook toen ging het weer over. Net als eb en vloed.
Prachtige foto's weer.
Eventjes niet teveel prikkels.
Wat je zelf ook al zegt...gewoon even NIETS.
Groetjes Ans
De hoofdpijn doe ik zelf he. Dat is juist zo vervelend.
Hey vakantieganger, ik neem hooguit eens per maand maar meestal minder pijnstillers.
Het punt is dat ik niet alles heb wat ik zou willen, zou zo graag het neefje en jongste nichtje in mijn leven hebben zoals dat heel lang geweest is. maar ik heb wel heel veel.
dikke liefs voor jou en je 2 geweldige mannen.
Wat ben jij toch lief Lisa, dank je wel. Mijn helpt het om te wandelen of te schrijven en dan opeens is daar het antwoord.
Hele fijne dag.
Hier nog zo een lieverd, wat lief dat je het opgezocht hebt, ga ik ook maar eens doen.
geniet van alles om je heen. knuffel.
Ja Ans dat is echt wat ik moet doen en gisteren ging dat prima en ook vandaag zijn mijn plannen om thuis bezig te zijn en te wachten op de regen. lieve groetjes
Helene......
Ik heb net moeten huilen om je woorden...gewoon omdat je zegt dat ik lief ben.
Was hier heel hard aan toe...zowel voor die woorden als aan het huilen.
xxx Lisa
Een reactie posten