laat het los

Mijn zomertuin.
ongelofelijk, ik kan het me gewoon niet voorstellen.
Ik ga niet zeggen dat ik niet kan wachten want ik geniet nu ook.
Er is heel weinig tot niets doodgegaan door de kou en ik kijk met plezier hoe de natuur weer zijn werk doet.
Vroeg aan onze nieuwe buren toen ze hier kennis kwamen maken of ze van tuinieren hielden want ze hebben een grote tuin maar nee daar hadden ze niet mee.
Nou ik op hun leeftijd ook niet.

Had ik vandaag een leuke dag?
Nee!
Geen vreselijke dag maar leuk was het niet.
Behalve dat uurtje dat ik in de grond kon poeren.
Zodra het kan ga ik weer op blote voeten.

Ik heb een schrift waarin ik allerlei spreuken of zinnen opschrijf die ik lees of hoor.
Zo zei mijn schoonzus ooit; Hélène iedereen heeft recht op zijn eigen fouten.
Ik vond dat een hele goeie.
Je zou de mensen die je lief zijn willen behoeden voor stommiteiten maar zij hebben daar ook recht op.
Het ging toen over het nichtje die voor de zoveelste keer iets gedaan had waar ik het niet mee eens was.
Voor mijn gevoel groeide ze op voor galg en rad maar nu ze veel en veel ouder is heeft ze een goede baan en zit nu voor 3 maanden in India om zich in te zetten voor dieren.
Ondanks dat ik geen contact meer met haar wil voel ik me toch trots.
Trouwens de deur staat open voor haar hoor.
Soms droom ik dat ze het goed komt maken en wat baal ik dan als ik wakker wordt en het maar een droom was.
Maar sommige dingen zijn soms beter zoals ze zijn en als het niet beter is hebben we er maar mee te dealen.

Oh ja dat schrift dus, stukjes tekst van liedjes, ideeen van mezelf of anderen, wat tekeningen of dingen erbij geplakt die passen bij de woorden.
Oh en sommige liedjes zijn zo mooi dat ik de hele tekst maar opschrijf.

Opvallend is dat ik vaak het woord of zin terug zie komen.
Loslaten.
Laat het los.
Op de eerste pagina tekende ik een groot ballon en het touwtje waar hij aan hing vormt de tekst; laat het los.
Wat heb ik toch veel los moeten laten in het leven.
Mijn hele familie.
Vriendschappen en liefdes
Schoonzussen en zwagers en hun kinderen.
Zou iedereen zoveel los moeten laten?
Dat je uiteindelijk een leuke vent en wat vriendinnen om je heen hebt?
De vent is de enige die ik vertrouw trouwens.
Dus eigenlijk heb ik alleen maar hem.\
En godzijdank de natuur en de dieren.

Ik heb vanmorgen weer een grote beslissing gemaakt.
Ik ga stoppen met het organiseren van dingen voor de groep die ik al meer dan 20 jaar geleden heb opgericht.
Ik begon er in januari weer vol goede moed aan en er zijn hele leuke dingen geweest maar ook veel minder leuke dingen en daar kan ik dus niet mee omgaan.
Mensen die zomaar wegblijven of opeens iets leukers te doen hebben en afzeggen.
PRIMA maar ik kan er maar niet aan wennen dus ik stop.
Niet met de groep maar ik hoef niet meer van alles te verzinnen, 10 aanmeldingen te krijgen want o zo leuk en uiteindelijk met nog 1 overblijven.
Ik kies dan liever zelf die ene persoon uit.
Toevallig was dat een hele goede vriendin en hebben we een heerlijk dag gehad maar het komt ook voor dat ik met 3 dames ben die ik 3 dagen geleden al uitgebreid gesproken heb.
Dus ik stop.
Ik laat het los.
Als een ballon aan een touwtje.
Ik stap niet uit de groep en zal er nog regelmatig mee omgaan maar alleen als er leuke dames komen en wat we gaan doen me aanspreekt.
Het is een fijn gevoel dat ik zo ver ben.
In die meer dan 20 jaren heel veel geleerd van allerlei culturen, de heerlijkste dingen geproefd, lief en leed gedeeld en wilde ik koste wat het koste de groep bij elkaar houden.
Het is goed zo.

Als ik me verveel neem ik er wel een paar cavia's bij.
Zo grappig hoe alles in het teken staat van loslaten.
Hoe ik het huis aan het leeghalen ben en hoeveel makkelijker het gaat om dingen weg te doen en te accepteren.
Volgens mij moet je daarvoor sterk en stevig in het leven staan.
Het voelt goed.