hoofdpijn, zwangerschap, eenzaamheid en heerlijke koffie.

Hooi en koeien staan voor mij gelijk voor vakantie.

De geur van een van beide en ik ben meer dan 40 jaar terug in de tijd naar mijn mooiste vakanties ooit.

Ben natuurlijk nog volop bezig met mijn vakantiefoto's van een paar weken geleden.

Vandaag komen er weer 100 bij.

Ik hoop echt volgend jaar weer die kant op te gaan.

De emoties van de afgelopen dagen zijn nog goed merkbaar.

Hoewel ik alles perfect kan blokken kan ik mijn lijf niet in de maling nemen.

Zowel de mooie als de nare dingen eisen hun tol.

Nek, schouders en rug verstijfd en ik kreeg hoofdpijn.

Behoorlijk ook.

Vreemd genoeg vermoed ik dat de musical de grootste boosdoener is.

Zo intens genieten kost schijnbaar ook veel energie

maar wat het ik het er voor over.

Ik zit nog steeds op een wolk alsof er mij iets heel bijzonders is overkomen.

En dat is natuurlijk ook zo.

Ik denk dat ik door fobieën zo een 10 jaar niet naar het theater heb gekund.

Dat was mijn grote liefde en het kon niet meer, net als vele andere dingen.

Dat ik nu gewoon helemaal naar Scheveningen kan en zonder angst, mits aan einde van een rij bij een deur, in een theater kan zitten is nog steeds een cadeau.

We passen op Bram, een prachtig konijn van mooieschoonzus die 3 weken op vakantie is.

Ze appt bijna iedere dag voor nieuws.

Ik moet daar om glimlachen en begrijp haar helemaal.

Mijn Georgina vond Bram meteen al leuk en de eerste dag al vond ik haar bij hem in het hok.
Ik dacht echt dat ik op tijd was maar toen ze daarna niet meer naar hem omkeek wist ik eigenlijk genoeg.
En gisteren was een met hooi en stro aan het slepen.
Tja......het is de natuur zou schoonzusdienooitlacht zeggen.
Voelt mooieschoonzus zich helemaal schuldig maar heb al gezegd dat ze haar vakantie niet af hoeft te breken. ;-)
Ik hoop dat ze zijn karakter krijgen.

Gisteren weer met "mijn" 84 jarige mevrouw boodschappen en een bakkie gaan doen.
Mag ik u zoenen vroeg ik, ik vind het zo gezellig met u.
Het mocht.
We konden buiten koffie drinken en kletsten heel wat af.
En nee, niet over koetjes en kalfjes of het weer.
Mevrouw is over van alles op de hoogte wat zich in de wereld afspeelt dus kon ze mij bijpraten.
maar ook over het gemis van haar man die op 61 jarige leeftijd overleed.
en het verhaal van haar 4 jarige dochter die overleed en haar zoon die 6 weken later geboren werd.
Zo bijzonder dat je je kind NOOIT meer vergeet.
Dat wist ik natuurlijk wel maar dat ze nu nog tranen in haar ogen krijgt bij het vertellen vind ik zo bijzonder.
Ze heeft 2 volwassen kinderen en 5 kleinkinderen
Ik vertelde dat ze vroeger tegen mij zeiden dat als ik geen kinderen nam ik later niemand zou hebben die mij opzocht in het bejaardenhuis.
Daar moesten we samen zurig om lachen.
Nu weten jullie vast nog dat mijn schoonvadertje hoe dement hij ook was, zelden 1 dag geen bezoek kreeg van zijn kinderen of zijn andere schoondochter.
schoonzusdienooilacht zat er zeker 2 keer in de week maar vaak ook 3 keer en was heel lief voor hem.
Maar de eenzaamheid van sommige mensen kan ik gewoon niet accepteren.
Hoe kan dat toch in een land als Nederland?
druk, druk, druk.
Nu zeg ik er wel bij dat ik niet weet wat voor moeder zij was.
Iedereen daar in Frankrijk vonden mijn ouders o zo leuk en dat waren ze vast wel maar wat een waardeloze ouders.
Daarom oordeel ik zo min mogelijk.
maar "mijn" mevrouw is wel voor mij aangenaam gezelschap.

Ik geniet volop van het weer.
Mooie dagen met prachtig licht en nu een romantische regen
De koffie smaakt weer heerlijk en de hoofdpijn zakt.
Zo meteen maar even een paar yoga oefeningen doen en dan krijg ik het meestal weg.
Daarna lekker naar mijn atteljee (de zolder) een heerlijk plekje om koffie te drinken en zelfs te lunchen bij het raam terwijl ik aan mijn vakantiealbum werk.

Mathilde hoe ver ben jij?