dinsdag 4 februari 2020

opeens weer een lege dag.

zij was jarig.
Zes jaar alweer.
We hebben het gevierd met wandelingen en koffie met taart.
Zij maakt mijn leven zoveel leuker.
Mijn hulphond.


De psych; kreeg vrijdag de opdracht om na te denken wat de depressie veroorzaakte verleden jaar.
Niks zei ik na even nagedacht te hebben.
maar toen ik langer nadacht toen ik thuis was kwam al snel de herinnering dat de kanker bij mijn vriendin weer was gaan groeien en zij weer aan de chemo moest.
Dat is alvast een hele goede reden.
Omdat ik een blog heb, een dagboek en een agenda is het voor mij makkelijk te achterhalen of er nog meer gebeurde.

Ik voel heel anders dan de meeste mensen.
Ik kan van alles blokkeren, geweldig is dat, was het niet dat het dan toch op andere manier naar buiten komt.
Ik vlucht, onbewust, dan in een depressie.
Dat is een bekend gevoel waarschijnlijk veel minder eng dan te voelen dat ik op een dag mijn vriendin gaat verliezen.
Dat ik hier met zoveel plezier woon heeft met haar te maken.
Ze is alles wat ik miste in een vriendschap.
Gewoon even snel naar haar toelopen om een nieuwe jurk/jas/broek te laten zien, vertellen over hoe leuk het uitje was, of hoe onredelijk de vriendin waar ik was.
Vertellen over een prachtige film, over mr. X die irritant deed.
Over vroeger.
Over angsten, teleurstellingen, grappige dingen.
Ze is een groot deel van mijn leven.
Liever een depressie dan echt voelen dat ik haar kwijt ga raken?

Tweede opdracht; wat doe ik niet omdat ik angstig ben?
tjeetje dat is ook al zo een goeie.
Ik heb mijn leven zo ingedeeld dat ik niet zoveel hoef te doen waar ik angst voor voel.
Ja visite vind ik doodeng.
Mensen die  MIJN veilige plek binnenstappen.
en dan vooral (of alleen maar) mensen die iets voor mij betekenen.
buren, mensen die een klus komen doen, jehova's getuigen, dat maakt niet uit.
Ook de familie van de X kunnen binnenlopen.\
Niet omdat ik niet om ze geef maar omdat ze voor mijn gevoel voor hem komen.
Zo ook zijn vrienden.
Hoe ingewikkeld wil je het hebben?

Het wordt dus wel even hard nadenken om die dingen op papier te zetten en na te denken over wat er nog meer is wat die opdrachten betekent.

_________________________

Ooit was ik perfect.
Nou ja jeweetwel.
Zoveel mogelijk.
Perfecte kleding en make up.
Geen schrijffouten.
Altijd letten op wat ik zei, deed, en weet ik veel wat.

Dat heb ik al lang niet meer.
Vouten maken vind ik juist prima.
Ik ga mij tijdens het bloggen niet suf zitten piekeren hoe ik bepaalde dingen beter kan zeggen, niet teruglezen of er typ- of schrijffouten in zitten.
Mijn huis is niet superschoon .
Hier en daar wat stof en een spinnenwebje.
Net als bij de schone slaapster.

Mijn dagboek waarin ik schrijf, teken, plak is niet pinterestvaardig. Verre van dat zelfs.
en ik vind dat juist prettig.
Het geeft mij een soort vrijheid.

THUIS als ik  alleen ben vind ik het heerlijk om in oude zooi, zonder make-up en haar in elastiek, rond te lopen.
Ook dat geeft vrijheid.
Hier ben ik zonder masker.
Kan ik in de grond poeren of de hokken schoonmaken.
Ik hou van klusjes waar je vies van wordt.
Nou ja vies, ik vind aarde niet vies.
integendeel.
Het ruikt lekker.

Als ik naar buiten ga maak ik mij op, trek ik wat aan wat mij staat, haren los en altijd een hakje.
Ook dat geeft mij plezier.
Voor de heer des huizes doe ik het ook want ja die houdt er van.
maar die vrijheid van het onperfect zijn is zoooo lekker
Trouwens, heel stiekem, niet doorvertellen, trek ik regelmatig 2 verschillende sokken aan en heb ik een gat in mijn jaszak.
hoe raar ook, ik vind dat leuk.
schaam me er ook totaal niet voor.

De man houdt van me, heel veel, maar o wat haat hij het als hij het weet.
Daarom zeg ik gewoon niets.
En ja soms moet ik onverwachts schoenen passen in een winkel waar hij bij is en dan schaamt hij zich rot.
Haha.
Hij is heel erg van; het hoort NIET.
Nou dan moet je dus niet bij mij wezen.

Kijk voor versleten of ondergoed wat stuk is daar zou ik me dan wel weer  voor schamen.
Dat hoort netjes te zijn en te passen met was je aanhebt.

Dat de buurt mijn ramen niet schoon vinden?
Zal mijn aan mijn r... roesten.
gelukkig heeft hij dat niet en lapt hij ze.
probleem opgelost.


Vanmorgen werd mijn afspraak afgezegd en ik was blij.
Weer een lege dag.
De medicijnen doen hun werk goed.
Wel slaap ik slechter dan anders, lig ik uren wakker maar ik pieker niet en dat is al heel wat.
Ik ben ook heel moe van de werking.
Lig vaak om 21 of 21.30 al op bed.
maar het leven is zo anders dan een maand geleden.


Zag gisteren een stukje programma op NPO 3 dat iedereen maar coach kan worden.
Zonder opleiding of zo.
Een man liet zich voor anderhalf uur 140 euro betalen. Zwart, dat dan weer wel.
en ik dacht; als mensen nu beter zouden kunnen luisteren of hier en daar af en toe zouden helpen dan waren er helemaal geen coaches nodig.
Dat is wat we missen.
Gewoon je verhaal kwijt kunnen zonder dat de ander het meteen overneemt met een buurman van een tante en daar een neef van die het nog erger heeft.

Of iemand die een paar boodschappen voor je doet omdat het even niet gaat.
Of helpt met je huis opruimen als je het niet meer aankan.
Zodat je niet op TV hoeft te verschijnen in 1 of ander programma met je ellende.
Zo kan ik me steeds verbazen ; er was een stel allebei ernstig ziek en dan 2 jonge kinderen.
De tuin was een puinhoop.
Werden ze opgegeven door familie of vrienden, weetikveel, en verscheen Natjasja F. met haar hoofd alsof ze net haar vader en moeder heeft begraven, om te helpen.
Camera vol op je gezicht, ja laat maar lopen die traantjes, en ze knapte de tuin op.
Euh?
Dat had toch ook zonder camera gekund?
als je familie, buren en vrienden hebt?

Nou ja ik zal eerlijk toegeven, ik zou best die John Will.iams over de vloer willen hebben en tegen zijn schouder uit willen huilen dat mijn man een klusser is.
Hij is zo leuk en aardig die John.
(en lekker)

Het regent weer.
Ik ben zo een beetje de enige die er geen last van heb.
Alles is best als het maar geen december is.


volgens mij vroeg iemand wat voor anti depressiva ik slik , zodat je de zon ziet als het regent:
Cymbalta.
maar wat bij mij werkt hoeft bij een ander niet te werken hoor.


PETR@ als je dit leest wil zo graag weten hoe het dorpje heet waar je heengaat in Normandie en of je nog terugkomt met een blog.


ach dames, soms is het leven best wel leuk.










7 opmerkingen:

Nietzomaarzooo zei

Fijn zo'n lieve hulphond. Geniet van je 'stille' dag vandaag!

Petr@ zei

Gefeliciteerd met je lieve Soof, zes jaar alweer! Fijn dat het eigenlijk een hulphond is ;-)
Inderdaad kan iedereen coach worden, heel bijzonder, opruimcoach, sportcoach, lifestylecoach, afvalcoach. Ik denk dat ik ook maar coach wordt, het schuift goed geloof ik haha.
Wij gaan twee weken naar Senneville-sur-Fecamp, een huis met een grote tuin, fijn voor de hond en o,7 km van het strand.
Heb er zo'n zin in! Vooral ook omdat de kinderen ook komen.
Ik weet nog niet of ik weer met mijn blog verder ga, aan de ene kant is het lekker rustig en aan de andere kant trekt het ook wel.

Liefs Petr@
X

Naomi zei

Wat een inzichten deed je daar op. Klinkt in mijn oren best heel logisch en acceptabel allemaal. Enne...twee verschillende sokken is een vereiste bij mij. Vind ik gewoon leuk;). Ik sorteer ze zelfs na het wassen al niet meer netjes op paar.

Onliemie zei

Misschien zie jij jezelf niet zo maar ik vind jou soms zo grappig. Heerlijk hoe jij, dat wat je net bedenkt, ook zo gewoon neerschrijft. Dat van die kousen is hier bij kinderen en kleinkinderen een gewoonte. Zelf heb ik er meer moeite mee maar waarom ook hé. Felicitaties aan je hulphond. Wat zouden we toch doen zonder die lieverds. Ik hoop dat je het fijn rustig had vandaag.

Karien zei

Toch ben ik erg dankbaar voor de coach die ik heb gehad. Haar methode is zo grondig dat de professionals bij De Waag waar ik onderzocht ben hun petje voor haar afdeden.
Ik ben na 46 jaar eindelijk echt gaan leven en dat is eigenlijk onbetaalbaar. .

Judy zei

Gefeliciteerd met Soof!
Wat een goede vragen van de psych en wat een inzichten heb jij! Mooi!
Met een coach is het net zo als met een psych: je moet een goeie treffen.

nicole orriens zei

Zoals je het contact met je vriendin beschrijft klinkt dat echt heerlijk inderdaad. Zo iemand waar je heel makkelijk even binnenloopt. Dat heb ik eigenlijk alleen met mijn zusjes.

Die vraag over wat je niet doet doordat je angstig bent vind ik een linke vraag. Ik denk dan meteen: 'Als ik dat zeg, dan moet ik het daarna zeker toch gaan doen ondanks de angst.'