kleine grote dingen

 

Wij zijn heel tevreden over onze tandarts en onze 2 huisartsen.

Je staat er vaak niet bij stil maar hoe belangrijk en fijn is dat.

In de wachtkamer stond dat je met 1 klacht tegelijk mocht komen, euh?, ik had een lijstje gemaakt.

Maakt niet uit zei de dokter en trok een half uur voor mij uit en dat terwijl ze net 3 weken gesloten waren geweest.

Ik kreeg alle aandacht en tijd.

Plekje op de borst, was niets, pols, kreeg doorverwijzing naar fysio, vermeerderen van medicijnen, gaat hij mij bij begeleiden en doorverwijzing psych.

Kwam er met een fijn gevoel vandaan.

Alles werd serieus genomen.

Sowieso zijn zoveel dingen zo fijn maar sta je er niet altijd bij stil.

Zo probeer ik altijd heel bewust te douchen door met mijn gedachten bij het gevoel te zijn wat dat geeft.

Heerlijk die stralen op je rug en het gevoel dat je schoon en fris wordt.

De warmte de ontspanning.

De tuin en de beestjes.

Hoe heerlijk is het dat wij hier kunnen wonen.

Dat we de keuze hadden om dit huis uit te zoeken.

Gisteren was ik (voor mijn doen) al vroeg in de tuin bezig.

Kip achter me aan en de 2 konijnen los aan het huppelen.

Even koffiedrinken bij de cavia's die ook hun leventje leiden en geloof mij, nou ja bij mij dan, het ontspant zo al die vrolijke gezonde beestjes.

Tel daar koppeltje Turkse tortel en "mijn" kauwen erbij op.

  

Wat hebben jullie weer veel en lief gereageerd.

Dat besef heb ik heel goed hoor dat ik bof dat jullie zo meeleven en aardig voor mij zijn.

Zat kortgeleden voor het eerst sinds jaren iets negatiefs tussen, weet niet eens precies meer wat, zoiets als; je wil maar aardig gevonden worden wordt je daar niet moe van.

Ik schreef terug; ik ben ook aardig. Daar hoef ik niet veel voor te doen.

Tja waarom zou iemand niet aardig kunnen zijn.

Heb zat negatieve dingen en schrijf daar volgens mij ook over dus ik mag best positief over mijzelf schrijven toch.

In ieder geval en dat meen ik echt zonder jullie reactie al die jaren zou ik misschien niet iedere keer weer oplossingen bedenken en doorzetten.

Lijkt voor sommigen vast heel klein, zeker voor wie niet in blogland zit, maar het is groot.

Was veel bij mijn vriendin de afgelopen dagen.

en het was zo fijn.

Gewoon samen.

De sliert mensen die afscheid is komen nemen, is net zo verdwenen als dat het gekomen is.

Ramptoeristen noemde vriendin ze.

Nu zijn de "gewone" mensen overgebleven.

We kunnen weer over alles praten zonder ons in te houden.

Ik blijf het onvoorstelbaar vinden hoeveel belangstelling ze heeft voor mijn leven en mijn problemen.

Ik merk aan alles dat ze het echt wil weten.

Zo ook bezoek aan arts en de depressieve gevoelens.

Ik masseerde ondertussen haar voeten met vette creme want dat kan ze zelf niet meer.

en nu schrijf ik dat niet omdat ik aardig gevonden wil worden, kijk mij eens voeten masseren, Maria Magdelena is er niets bij, maar omdat haar blijdschap en dankbaarheid zo groot is. ALTIJD.

Voeten zijn best een heel intiem iets en ik ben zo blij dat ik iets, o zo kleins voor mij maar groot voor haar, kon doen.

De onderwerpen van onze gesprekken zijn heel intiem.

De angst, de pijn, de dood.

Het verdriet van het moeten loslaten van je kinderen en weten dat je je kleinkinderen niet zal zien opgroeien.

De boosheid over de onredelijkheid van het leven.

Zoveel dingen nog willen doen maar niet kunnen.

Hoe kan ik accepteren dat ik doodga vroeg ze mij.

euh...............

Zondag ben ik begonnen met mijn medicijnen te vermeerderen .

Of het daardoor komt weet ik niet, misschien wel door het bezoek aan die superknappe dokter, maar het gaat beter.

Er is weer ruimte in mijn hoofd en gisteren kon ik opeens weer dingen die ik al weken niet meer kon en denk dan aan zoiets simpels al foto's bestellen van kleindochter voor mr. X.

Hij vroeg mij om dat te regelen en het lukte gewoon niet.

Raakte in paniek bij de gedachte alleen al.

En zo veel meer dingen zoals problemen met mijn telefoon, test op darmkanker die hier ligt te verstoffen, mailen om sommige mensen te bedanken.

Doodeng vind ik het.

Alleen eraan denken.

Ik beloofde regelmatig mijn 2 buurmeisjes om iets creatiefs te gaan doen.

Het kwam er niet van todat ik bedacht dat ze op dinsdag alleen zijn als ze uit school kwamen en ik vroeg de moeder of ik ze dan op mocht halen en ze dan bij mij zouden zijn totdat een van de ouders thuis kwam.

Moeder vond het goed, de dochters waren dolblij en zo geschiedde.

Omdat de dag ervoor vriendin van de oudste vertelde, met een hoopvolle blik in de ogen, dat zij ook HEEL creatief was, werd zij natuurlijk ook uitgenodigd.

Zo stond ik bij school en vertelde de 2 vriendinnen dat ze moesten gillen in de klas toen ze mij zagen want ze waren bang dat ik ze vergeten was.

Echt niet.

We gingen stenen beschilderen en beplakken

De jongste 7 jaar, die echt van drama houdt, was zo opgewonden dat ze zei; o als ik maar niet flauwval.

haha.

Ik had verf, keitjes, parels, schelpen, stiften en allerlei kleine boerderij dieren.

Zo konden ze bijv. water en gras schilderen en koetjes en eenden erop plakken.

Oudste buurmeisje beschilderde en steen, plakte er een schelp met parel erin

en schreef de tekst; een parel in God's hand.

Ze kwam gisteren vertellen dat ze het aan opa en oma had gegeven en die begonnen te huilen.

Kijk, dan geniet ik he.

Ik ben nuttig geweest en heb het zelf zo leuk gehad als was het huis een grote puinhoop.

Nu nog iets verzinnen voor komende dinsdag.

Kan ik daar weer over stressen en kalmeringsmiddelen gaan slikken ;-)

Grapje he.

De X is er vandaag niet, naar kantoor, en het voelt heerlijk dat lege huis.

Zo ander gevoel.

Kip kan lekker binnen, zit nu aan mijn voeten lekker te smikkelen, zonder dat de X haar weer naar buiten jaagt.

Hoef bij de tuindeuren geen vlieggordijn dicht te doen omdat hij al gek wordt van 1 vlieg en ik heb hekel aan vlieggordijn want wil zoveel mogelijk contact met buiten.

Goed, kort samengevat; het gaat weer de goede kant op.

en geloof mij, het heeft ook te maken met jullie reacties en wensen, zo ook bij de geboorte van onze kleindochter.

Het is zo een plaatje dames en zo volmaakt.

Wil alleen maar slapen als ze mama's vinger vast kan houden.

Als mr. X haar op schoot neemt is het eerste wat ze doen zijn vinger pakken.

Hoe schattig is dat.

Ze is zo sterk zegt de X dan trots.

Haha. 

fijne dag.

Ik geniet in ieder geval van de regen, maar ook van de zon die af en toe schijnt.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen; ik hou van Nederlands weer.

Veel beter dan dat Zuid-Frankrijk weer waar t altijd warm was in mijn herinnering.