weet geen titel

Zoals jullie weten weet ik pas sinds kort hoe de stoornis heet die ik heb.

En nee, niet officieel bevestigd en dat hoeft ook niet. Ik WEET HET ZEKER.

Het was zwaar de eerste maanden en de X die mij echt wel steunt als geen ander, heeft meteen aangegeven dat hij er niets over wil weten. 

Ik ben gewend om dingen alleen te verwerken. Sterker nog ik zou niet weten hoe het anders moet.

Nu na zo 4 a 5 maanden komt de rust er weer in. 

Ik wilde zo graag weten wat ik had en waarom ik mij van zo klein af aan zo anders voelde en het leven zo ontzettend moeilijk was/is . Nou ik kan tevreden zijn.

Via FB lees ik veel over vrouwen die hetzelfde hebben en tuurlijk er zijn verschillen en dingen die ik niet herken maar er is ook zo ontzettend veel duidelijk geworden. Ik moest wel erg wennen aan het idée dat dit dus nooit over zal gaan. Hoe goed ik mijn best ook doe. Je bent het en je blijft het. Doe je best maar om te overleven. 

In mijn dagelijkse leven weet niemand het. Waarom zou ik? Gaan mensen opeens WEL rekening met mij houden? Welnée joh. Er zullen er altijd zijn die mij een aansteller vinden en de rest begrijpt het toch niet. 

En het is goed zo.

Ik hoor weleens in gezelschap hoe mensen over anderen spreken die psychische problemen hebben en daar denigrerend over doen. Gewoon luie mensen die zich aanstellen en niet willen werken. 

Van de week vroeg er iemand aan mij of ik een uitkering had. Ja dat heb ik . Jij boft maar zei ze. Ja heel erg zei ik heel sarcastisch, ik ben een enorme bofkont. Ze bood meteen haar excuses aan. Ze bedoelde het niet zo. 

Ik maak altijd de grap dat ik iemand tegenkwam die heel dik geworden was en dat ook tegen haar zei; wat ben jij dik geworden maar ik bedoel het niet persoonlijk hoor. 

Tuuuurlijk zou ik zoiets nooit doen maar het is maar om aan te geven hoe kwetsend sommige dingen kunnen overkomen.

Trouwens van dat dik zijn is mij wel overkomen hoor dat iemand dat tegen mij zei. En ik antwoorde ; jij bent er alleen maar knapper op geworden.(en dat was heel sarcastisch)  maar diep gekwetst was ik wel. 

Ten tenors; heel lang geleden ben ik naar een paar optredens van hen geweest. Geen flauw idee wat mij te wachten stond en ik zag 10 mannen binnenkomen type koorknaapjes in kostuum. Ze zongen een prachtig klassiek nummer. Prachtig, ik helemaal in de zevende hemel.  Na het lied gooide ze hun haar in de war, hun jasjes uit, vlinderdassen af en als ik het goed heb zongen ze een nummer uit Saterday Fever met bijhorende pasjes. Het werd een geweldige avond vol klassiek afgewisseld door swingende nummers. Wat een feest. Daarna nog een paar keer erheen geweest ook nog met mijn grote liefde het Neefje en daarna hadden we een ontmoeting met hen.

Zag op FB dit filmpje en ja hoor alles kwam weer boven. 

Ik heb een ongelofelijk goed geheugen voor bepaalde dingen.

en zoals ik wel vaker vertel; ik kan genieten zoals niemand anders dat kan. Een psych 1 van de velen, zei dat hij niemand kende die dat zo kan zonder drugs. Nou ik bof, ik kan het.

Dinsdag: zo ook dinsdag met de buurmeisjes.

We gingen een taart maken.

Wat zeg ik, 3 taarten.

Met cruesli, Griekse yoghurt, slagroom, honing en fruit.

We maakten er ook 1 voor de Tattooburen.

Het was heel gedoe voor mij om alles uit te zoeken, klaar te zetten, te kopen, te zoeken. 

ik kocht alleen de ingredienten en de rest is roeien met de riemen die ik heb. 

Ik denk niet dat papa dit gaat eten zei de jongste, dat is veel te gezond. Haha. 

Ze kwam gisteren een narcis met een kaartje eraan brengen om mij te bedanken en te zeggen dat het zo lekker was.

Ik hoef niet uit te leggen hoe blij dat mij maakte en het kaartje verdwijnt straks weer in mijn dagboek.

Verbazingwekkend hoe ik iedere keer weer mijn leven van bijna nul af aan weer op kan bouwen en toch weer bijzondere dingen vind om het wat makkelijker te maken.

Het bewuste buurmeisje stond voor de deur met klein broertje van bijna 4, of ze Sofie mochten uitlaten.

Dat mocht. Moet aan uitspraak van mijn opa denken; wie mijn werk doet is mijn knecht.

De X. is weer 2 dagen naar kantoor en geloof mij ook hij knapt er van op. Hij komt heel anders binnen.

Hij heeft het zwaar mijn X .Zoveel werk terwijl hij ziet hoe anderen zich er van afmaken zit ik s'avonds nog boven over te werken.

Gelukkig over 3 weken  2 weken vakantie.

Misschien denk je weer dat ik van de hak op de tak ben gegaan, dat mag hoor, maar er is toch een rode draad door het verhaal.

Ik zie af en toe zulke mooie dingen, zoals dus dat filmpje van de 10 Tenors en dan weet ik weer waarom ik ondanks alles toch nog de 63 jaar heb gehaald ondanks dat gevecht met mijn gemoedstoestand. 

Als je dan een narcis en een kaartje krijgt van buurmeisje van 9 en voelt hoe blij dat maakt.

Of een kip, die de hele dag achter je aanloopt.

Paardenbloemen die mij altijd aan mijn moeder herinneren of de madeliefjes gewoon omdat het madeliefjes zijn.

Kinderen, zoals oudste buurmeisje, die mij dinsdag toen we even half uurtje alleen waren in vertrouwen nam.

En gewoon omdat de stress waarmee ik iedere dag mee opsta weer gezakt is en ik de zon zie.

Het leven blijft een gevecht, geloof mij, maar we gaan nog even door.

Doe dit weekend alleen maar dingen waar je blij van wordt.

Geloof mij, is de beste manier om oud te worden.

 

Ik verheug mij op een dag met mijn X morgen en zaterdag gaan we bakkie doen bij de kleindochter en haar ouders. 

Omdat ik dat wil.