Morgen zit ik aan de Maas op heerlijk plekje en hele leuke mensen aan de bediening.

De man die mijn al 30 jaar laat huilen.

Het is volgens mij nog niet voorgekomen dat de tranen niet over mijn wangen liepen tijdens een concert.

Om te janken zo mooi. Daarbij is het een vreselijk aardig persoon. 

Hier samen met Gregor Baks in Concertgebouw. 

Een geweldig duo en vorig jaar in Delft in een kerkje op een mooie zonnige dag samen met mooieschoonzus en mijn X die ook groot fan is, een onvergetelijke dag gehad en niet alleen tranen van emotie maar ook van het lachen om Gregor.

Vaak denk ik; er zijn nog zulke mooie dingen in het leven, mijn reden om door te zetten.

Zo ook als ik terugdenk aan concert van zaterdag. 

Toen mijn schoonpapa 92 jaar was hebben we hem meegenomen naar een voorstelling van A. Rieu in de bioscoop. Voor het eerst van zijn leven dat hij in een bioscoop kwam en hij keek zijn ogen uit.

Hij zat mee te neurieen, mee te zingen en te klappen. Zaterdag was hij de hele avond in mijn  gedachten.

Icoontjes maken zegt de X regelmatig en dat was er een. 

Ik heb het geluk in mijn leven dat ik nooit in de portemonnee kijk van een ander.

Ik kijk alleen in mijn eigen portemonnee.

Dar zit zoveel in en dit kunnen we ons wel of niet permitteren.

Wat de mensen doen waar we mee omgaan daar voel ik nooit jaloezie over.

Grotere huis, vele reizen, mooiere auto, appartement voor hun kind kopen, weer nieuwe keuken, dure kleding.

Doe lekker.

Weet nog dat toen we in NL kwamen wonen mijn 2 tantes en mijn oma al hun kleding kochten bij een dure winkel. Mijn moeder heeft nooit dure spullen gehad maar ik vond haar de mooiste. Zo slank, naaldhakken, make up, gracieus.  Zij hoefde ook niets duurs te hebben trouwens.

Zo ook kijk ik niet naar wat andere wel kunnen en ik niet vanwege mijn stoornissen.

Ik denk dat als alles zo vanzelfsprekend is, hun tussen door even naar Madeira, omdat ze nog vrije dagen hebben en het geld.

Heb je er zin in vroeg ik mijn vriendin?

Ja hoor, best wel.

Ik ben er van overtuigd dat ik blijer ben dan velen als ik weer naar Zuid-Limburg ga. 

En ik verheug mij zo op een dag Belgique (of 2) waar ze Frans spreken en ik weer met ieder die maar wil een gesprek aan ga knopen.

Haha ik voel mijn hart al sneller kloppen bij het idee.

Mijn wereld is veel kleiner maar daar zitten ook vele voordelen aan.

Veel minder keuzes en aan veel dingen hoef ik niet eens te denken want niet haalbaar.

De wensen van mijn man zijn ook niet heel groot.

en gelukkig maar.

Daarbij heb ik nooit het gevoel dat de mensen met wie wij omgaan ons niet accepteren zoals we zijn. Ik denk dat ik hen eerder niet begrijp dan zij mij. In bepaalde opzichten dan. Want ze begrijpen echt niet dat ik zonder telefoon kan of dat ik op zo een oude computer zat en niet gewoon koop waar ik zin in heb.  

Dat ik dolblij ben met een paar oude Flows of tuinbladen dan met mijn nieuwe laptop.

Of met een kleinkind die mijn kleinkind niet is wormen zoeken in de aarde en samen lekker vieze handen krijgen.

Uiteindelijk hebben al die hulpboeken en bladen allemaal gelijk hoor alleen is het supermoeilijk om zo een leven te lijden als je een baan hebt, kinderen, familie, je verplicht voelen om met jan en alleman af te spreken of vreselijke verjaardagen af te lopen.

Loslaten zeggen al die boeken en therapeuten, ze zeggen er alleen nooit bij hoe dat moet. 

Ik merk dat ik al is het langzaam mijn familie aan het loslaten ben zoals het is. 

Ik voel de haat niet meer naar mijn vader en daar kwam ik tijdens dat fietsweekend opeens achter toen ik opeens een positief verhaal vertelde aan mijn vriendin M.  Hoe gek het ook klinkt het kwam door B en B vol liefde door die jongen Bram die in Zweden woont en heel simpel leefde. Ik bewonderde die jongen en opeens besefte ik dat mijn vader precies zo heeft geleefd met ons. Heel primitief, alles kunnen gebruiken en herbruiken. Nee mijn ouders hebben zeker niet meegewerkt aan de wereld te vernietigen. Opeens had ik bewondering voor mijn vader. Hij deed het uit gierigheid en egoisme, keek niet wat zijn vrouw of kinderen nodig hadden maar was hij even anders geweest dan hadden we een prima leven gehad. 

Mijn vader had ook in de Flow kunnen staan als grote voorbeeld voor anderen.

(Weinig) werken om te kunnen leven en te kunnen doen wat je wil.

Dingen aannemen die anderen je gaven of weggooiden of niet meer gebruikten.

Mijn moeder, schaam, schaam, vond het leuk om op dagen dat grofvuil kwam even te gaan scoren.

Dan werden de meubeltjes weer opgeknapt en geschilderd. Van een eettafel werd een stuk van de poten afgezaagd en hadden we een nieuwe salontafel, Schuren met bijenwas erover en klaar.

Mijn vader bouwde ons huis. Langzaam en eenvoudig. en ook daarvoor kon hij alles gebruiken .

Ik denk dat er weinig nieuws aan zat. Alles gevonden, gekregen of tweedehands gekocht.

Op dezelfde manier bouwde hij 7 vakantiehuisjes op het terrein en was er plek voor wat kampeerders. 

Wie droomt er tegenwoordig niet van zo een leven.

We leefde in de bossen afgelegen en vlakbij de Middellandse zee. Op loop afstand.

En iedereen was welkom.

Tja een echt Flow leven dus.

Ik leef volgens mij ook best een Flow leven.

Veel rust en stilte.

Op een plek waar ik heel graag woon.

Met 2 tuinen.

Ik zou tuintjes moeten zeggen misschien maar dat doe ik niet.

We zijn samen aan het fantaseren over hoe we de voortuin willen inrichten en vooral ik geniet er van en kan mijzelf erin verliezen in mijn fantasie.  Hortensia's moeten er komen. De mooiste die we kunnen vinden. Laatst al 1 gekocht en de andere zullen bij dezelfde kweker vandaan komen. Hij doet het prachtig in onze achtertuin. 

Ik moet opeens aan de verjaardag van mijn jongste nichtje denken.

Ze werd 5 ofzo.

Koste nog moeite gespaard, aan kado's, taart, visite met nog meer cadeaus, drukte, slingers ballonnen.

En zij; zij speelde in een stil hoekje met een lege doos waar een cadeau in had gezeten en de poppetjes die op de taart zaten. (Dalmatiers)

Volgens mij zit het leven eigenlijk zo in elkaar. Heel veel kopen, kopen, om dat het kan en dan blij zijn met een lieveheersbeestje op prikkeldraad.

Of koeien die aan je handen likken 

en wacht dacht je van nepkleinkind die net doen of ze je per ongeluk natspuit met de tuinslang , jij gilt van schrik door het kouwe water , zei zegt sorry Lene maar  zien dat ze haar lach bijna niet kan houden.

Zullen haar meenemen naar Limburg vroeg ik de X?
Nou dan wordt ons vakantie heel anders hoor zei hij dan moeten we steeds rekening houden met haar.

Nou en?

We hebben grote tuin, badje mee. Kleine fietstochtjes ipv grote. Wormen zoeken, vissen kijken in de Geul. Grote slaken tellen. kunstwerken maken van plaatjes en takjes en stenen.

Hele grote ijsjes eten. Ja hoor ik zou het zo doen.

Dom dat we er niet eerder aan gedacht hebben. Misschien een andere keer.

Misschien dat de moeder het oke zou vinden.

Goed ondertussen is mijn stress goed gezakt maar er is nog niets klaar voor morgen.

Niets eens in mijn hoofd.

Misschien is dat ook heel Flow waardig.

Ik voel het geluk in mijn lijf.

We gaan niet naar Zuid-Afrika, Nieuw York, Australie of Japan nee we gaan naar

Slenaken in Zuid-Limburg. 

En....ook heel bijzonder.....naar Belgie.

Als het gaat zoals we denken zitten we morgen om deze tijd op een heerlijke plek aan de Maas te lunchen  en maken we daarna een lange wandeling door natuurgebied .

Wordt je dat nooit zat dat Limburg??? 

werd laatst nog gevraagd.

Jawel hoor maar we gaan toch maar en volgend jaar naar India. ;-)