Herfst

 de kat van de kinderboerderij.

Laat ik maar beginnen met het negatieve.

O nee ik wil het over het weer hebben.

Het regent en ik vind het knus.

Heb het huis voor mij alleen.

Schuifdeuren naar de tuin open, ik hoop Kipje Cocotje lieve geluidjes maken.

Als het te lang duurt gaat ze echt tekeer.

Ze kan niet meer zelf of het hek dus dan roept ze mij.

Lekker scharrelen in de tuin op zoek naar insecten en af en toe naar binnen voor stukje banaan.

Gisteravond aten we in de tuin op ons terras.

Bewonderden we onze tuin, kipje vlak bij ons mocht er iets op de grond vallen,  genoten van deze bijzonder begin van Oktober.

In de ochtend waren we gaan wandelen in het Amsterdamse bos.

Ik ken de weg op mijn duimpje dus hoeft de X niet zijn telefoon tevoorschijn te halen.

O wat haat ik dat ding die te pas en te onpas tevoorschijn komt en al die andere mensen die zo bezig zijn.

Had ik verteld dat op terugweg van Amersfoort zijn navigatiesysteem het opeens niet meer deed en hij in een soort paniek/stress schoot.

HOEZO???? er staan toch borden en hoe vaak hebben we deze weg afgelopen maanden gereden?

Ik zit mij hier weer op te winden. ;-)

Zaterdag komen onze dierbare vrienden weer hier eten en dat geeft iedere keer weer dagen van tevoren zoveel stress.

Waarom ik het dan doe?

Tja heel simpel ik wil toch nog wat mensen in mijn leven houden en dan moet je regelmatig door die angst/stress heen.

Op het moment zelf is het altijd super gezellig en jammer dat het weer voorbij is.

We hebben altijd zoveel nieuwtjes voor elkaar.

Dan heb ik nog mijn schuldgevoel; ik kom er niet aan toe om het neefje uit te nodigen en heb al maanden niets van hem gehoord.

Ik weet en accepteer dat er NIETS van zijn kant af komt dat is het probleem niet. Het probleem is dat de laatste keer dat hij hier was het opeens zo anders voelde, we waren allebei niet op ons gemak en dat hij slecht nieuws had en ik kan daar niet mee omgaan als het om familie gaat en zeker om hem.

Dus maar niet afspreken dan bestaat het niet maar schuldgevoel vreet mij ondertussen op.

Af en toe ben ik zo ontzettend zat dit allemaal.

Niks maar dan ook niks kan makkelijk of normaal.

Moet zo doktersassistente bellen, niks bijzonders maar pfffffff.

______________________________________________

Morgen zouden we samen gaan fietsen monsieur X et moi maar stiefdochter vroeg aan haar vader of we woensdag op konden passen.

Nee hoorde ik hem zeggen dan kunnen we niet.

Ik riep, tuurlijk kunnen we wel.

Ik verheugde mij op het fietsen echt, maar he er gaat niets boven kleindochter.

Dus morgen weer onze drukte makertje.

Zo meteen even kijken wat voor weer het is en dan kijken wat we kunnen gaan doen.

Het zal zoiets spectaculairs worden als eikels of kastanje rapen zijn, stukje fietsen, tekenen.

Of wat dacht je van Jeu de Kastanjes? een schoenendoos en dan proberen daar zoveel mogelijk kastanjes in de mikken.

en bij ieder punt armen omhoog en juichen, zingen en een dansje doen.

haha arm kind.

Donderdag fietsen gaat vast niet lukken dan moet ik weer een dag stilte.

Vrijdag naar Biodanza en daar verheug ik mij op. Lekker alles van mij afdansen en totaal geen gène voelen om mijn pasjes.

Het was zo bijzonder de vorige keer dat je zag hoe de andere dames in het begin heel voorzichtig begonnen te bewegen, onzeker en verlegen maar 1 uur later liepen ze allemaal met een big smile en gooide ieder de heupen los. Zoals ik al eerder vertelde alleen ik en een leuke dame tegenover mij begonnen al bij de eerste noten te bewegen en te swingen we waren niet te houden. Je kunt het misschien wel vergelijken met de koeien die na de winter voor het eerst naar buiten mogen en de gekste sprongen maken.

____________________

Zondag waren we naar een concert van Philippe .

We gingen dus lopen.

Een uur.

Tja mooieschoonzus deed er natuurlijk veel korter over als ze naar ons toe liep, jekentdatwel, 

We waren natuurlijk ruim op tijd en de man van Philippe vroeg of we mee gingen om op terras iets te drinken.

Dat was leuk om bij te kletsen ook met de organisatoren van het concert.

Concert zelf was weer meer dan goed. Die man heeft zich zo ontwikkeld met de jaren en zo zijn eigen stijl gegeven aan de overbekende chansons. 

Na het concert wilde X en zijn zus al naar huis maar Philippe bleef aan dringen of we nog bleven en zo belanden we weer op het terras met een groep leuke mensen en hebben we erg gelachen en gepraat.

Philippe nodigde ons uit de X en mij om bij hem in Amsterdam te komen eten binnenkort. 

Hoe bijzonder is dat?

Hij vertelde hoe bijzonder ik voor hem ben en op FB bedankte hij allerlei mensen voor de leuke middag en wiens naam stond daar ook? 

Het gaat natuurlijk mij nooit lukken om bij hen te gaan eten (angst en stress) maar zo leuk dat hij het vroeg.

Dit soort dingen maken mijn leven wel veel mooier.

Hij vroeg aan de X; je wordt toch niet gedwongen he om iedere keer mee te gaan?

Toen de X en ik weer naar huis wandelde zei hij; volgende keer moeten we echt naar het concertgebouw gaan hoor als hij daar optreed. 

Ik dwing de X tot een hoop dingen maar voor dit hoef ik echt geen moeite te doen.