Het voelt als een soort verlamming.
Ja ik loop, doe, fiets maar ik ben verlamd.
Van binnen.
Weer uren liggen piekeren
en bij het opstaan dacht ik NU moet ik er echt iets aan doen anders knapt er iets in mijn lijf/hoofd.
Het klinkt heel dramatisch maar het is echt zo.
Ik ga proberen het verhaal te vertellen en zo kort mogelijk al zal dat niet meevallen.
Vrienden, dierbare, van ons komen 30 maart bij ons eten.
Dat doen we al 20 jaar zo.
Meestal ben ik er 1 week van te voren ziek van, lichamelijk maar nu al bijna 2 weken.
Ik kan bijna nergens anders mee bezig zijn dan die 30 maart.
Hoe dichterbij hoor meer ik verkramp en angstig word.
Moeilijk om uit te leggen maar bij bijna alles wat ik doe het ik stress en angst maar in verschillende gradatie.
maar bij hen is het meestal het ergste.
Terwijl het ALTIJD superleuk is en als ik iemand niet kwijt wil dan is het hen.
Daarom is het misschien dat het mij zo angstig maakt.
Als we bij elkaar zijn is het veel lachen, bijkletsen, wat problemen bespreken waar we tegen aan lopen in het leven.
Hun ondertussen volwassen kinderen willen er altijd bij zijn als wij daar komen want ja we zijn een soort oom en tante voor ze.
Klinkt toch heerlijk en gezellig he.
Is het ook echt waar.
Maar het gaat nu niet.
Ik weet zo goed als zeker als ik zo doorga ik kapot ga.
Ik was ooit kapot en dat zal ik geen 2e keer overleven.
Ook mijn relatie niet.
Omdat ik alleen maar aan die 30 maart kan denken kan ik na die datum niets afspreken en of regelen want alles is doodeng.
Zo ook naar Zuid-Limburg.
Gisteren besloot ik tijdens de wandeling met de X erover te beginnen.
De X is zoals jullie wel weten een geweldige man die zoveel mogelijk voor mij doet.
maar de psychische kant daar heeft hij heel veel moeite mee en weet niet wat te doen of te zeggen.
Hij begrijp het gewoon niet.
Het werd een moeilijk gesprek waarin hij inderdaad aangaf dat hij zo ook niet verder kan als we nooit meer mensen over de vloer krijgen of nooit meer samen op vakantie.
Het luchtte mij beetje op om het te vertellen maar het was vooral hij die zijn hart luchtte en zich beter voelde.
We kregen zelfs later thuis de slappe lach.
Ik dacht; ik kan het toch wel aan die 30 maart.
maar vannacht bleek weer hoe erg het was dus nu moet het afgezegd worden.
Doe je toch lekker zou je dneken?
Nee, zo makkelijk is het niet want ik ga berichten terug krijgen en ben doodsbang voor verwijten waardoor ik mij nog beroerder ga voelen.
Ik ga zo bericht sturen en dan durf ik echt niet meer te kijken wat zij terug schrijft.
Zij kan maar niet begrijpen wat et inhoud dat gedoe van mij.
Het is altijd vrolijk, leuk, serieus, diepgaande gesprekken, vol vertrouwen.
Zij zien mij niet, en zelfs de X ziet mij niet zo, als een af en toe iemand die uit het leven wil stappen omdat het mij allemaal teveel is en veel te zwaar.
De dag dat ik jarig was heb ik gewoon ook een soort trauma opgelopen.
De stiefkinderen die alleen maar een appje stuurde van 3 woorden: van harte gefeliciteerd heeft mij zo geraakt.
Ik doe er werkelijk totaal niet toe.
een aanhangsel van hun vader.
Verder van mensen van wie ik denk dat zij ook dichtbij me staan , trouwens van niemand, iets speciaals omdat ik 65 jaar werd.
Nee, ik vierde het niet kun je dneken maar dat is omdat ik het niet durf of aankan maar ik werd wel 65 jaar.
Een reep chocola of 1 bloem, 1 brief, door de brievenbus had toch wel gekund?
Dat van die kinderen heeft mij echt geknakt.
Na 22 jaar in hun leven 3 woorden in een app.
en dan niet eens persoonlijke woorden.
Ja ik ben geknakt maar nog niet gebroken schijnbaar.
Ik ga zo een bericht sturen naar die vriendin met zoveel mogelijk uitleg en later een lange mail.
maar het moet gebeuren.
Ik hou nog steeds voor ogen wie het allerbelangrijkst voor mij is en er altijd is en dat is de X.
Hij denkt dat als ik afzeg ik geen rekening met hem hou maar dat doe ik juist wel.
Door af te zeggen verwacht ik mij beter te voelen en andere dingen te kunnen plannen zoals samen weer weggaan.
Ik weet niet of je het een beetje kan begrijpen.
Wens mij sterkte.
Dank je wel.
Ik ga zo bericht sturen naar vriendin en dan maar hopen dat er begrip is.
en zo niet dan is dat zo.
Ik wil mij vrij voelen, ontstijven en genieten.
16 opmerkingen:
Ik wou dat ik tegen je kon zeggen: Hou het luchtig, dat bezoekje. Maar ja, of dat helpt??? Je krijgt wel een knuffel van me.
Je moet doen waar je je god bij voelt.
Marijke
STERKTE !! hrtlkgrt Marle
Ik zou het stukje ook zelf zomaar hebben kunnen schrijven, voel dus helemaal met je mee!
Je krijgt een begripvolle knuffel van mij.
Je hebt mijn kaartje toch wel ontvangen voor je verjaardag? Ik heb het op tijd gestuurd maar omdat je maandag jarig was kan het pas dinsdag gekomen zijn, wel aan je gedacht natuurlijk
Ik heb van stiefkinderen ook niets gehoord, de oudste helemaal niks, middelste wel aan de telefoon maar dat kwam omdat ze haar vader belde over iets anders en toen hoorde dat ik jarig was en dat we chinees gingen halen.
Helemaal begrijpen kan je een ander nooit, en dat je nu je al zo druk maakt over iets wat pas over 2 weken is is ook moeilijk voor te stellen zeker als je weet dat het wel leuk wordt. Mr X helpt je daarbij toch erg goed altijd ook?
Maar goed om nu al een e-mail te sturen aan vriendin die je wel kan helpen en je ook wat tips kan geven hoe er anders mee om te gaan zodat het wel door kan gaan. En ja ik denk zeker dat je het wel kan en WIL.
Ook ik weet heel goed hoe jij je voelt. Mensen die hier geen last van hebben kunnen het ook niet begrijpen.
Mij helpt het soms om te denken dat ze voor mij komen om het samenzijn en de gezelligheid. Niet voor de perfectie
die in mijn hoofd zit. Sterkte hoor!
Ik begrijp het wel, Hélène. Hoewel lang niet zo erg als bij jou, heb ik ook last van dit soort angsten en stress.
Ik zou het in dit geval zeker afzeggen. Snap ook dat dat moeilijk is, want je weet dat zij niet echt kunnen begrijpen/invoelen hoe het voor jou is.
Heb je wel eens onderzocht waarom je er zo tegenop ziet? Is het omdat het bij jou thuis is en jij de gastvrouw bent? is het de lengte van het bezoek? Is het omdat het al zo lang van tevoren gepland staat in de agenda, en het daardoor steeds 'groter' wordt?
En hoe zou je het contact met je vrienden wél willen? Samen gaan wandelen en daarna koffiedrinken ergens of lunchen bijvoorbeeld? Of samen naar een museum, bezoek aan een mooie stad? Ergens buiten gaan picknicken op een mooie zomerdag en dat dan iedereen iets te eten meeneemt? Spontaan opbellen en iets afspreken voor diezelfde of de volgende dag?
Ik weet het niet natuurlijk, maar het zou kunnen dat de ontmoeting met je vrienden in een andere vorm minder stressvol voor je zou zijn, en bovendien ook leuk voor hen: weer eens wat anders! Sterkte. En ... het komt goed, echt waar!
Wat me trof is dat je schreef dat je vrienden (en je X) je niet zien als iemand die het leven soms zo zwaar vindt, dat je er het liefste uit zou willen stappen. Dat lijkt me een eenzaam gevoel; net als het oppervlakkige 'aandacht' krijgen op je verjaardag.
Het lijkt alsof je (niet bewust) stoere dingen communiceert: 'ik kan het allemaal aan' of 'ik vier mijn verjaardag niet, want mijn verjaardag boeit me niet (anders zou ik het wel vieren); terwijl dat eigenlijk niet klopt met hoe je het diep van binnen voelt. Je kan het gewoon niet altijd allemaal aan en je wil wel aandacht op je verjaardag. En om op de verjaardag verder te gaan, juist dan (!) wil je erkenning en aandacht, alleen wil je niet de stress die er blijkbaar ook bij hoort (bijvoorbeeld omdat mensen langs willen komen, terwijl dat teveel is), omdat je de stress niet trekt.
Je zou er voor kunnen kiezen te benoemen hoe het echt voor je is.
Wees royaal voor jezelf, probeer de regie te nemen en help anderen jou te begrijpen. Je vrienden willen echt niet dat jij zo lang in zware spanning zit vanwege een etentje met hen. Leid ze mee in jouw mooie wereld, waar dingen soms ook heel zwaar zijn. Want misschien kunnen jullie met z'n vieren bedenken hoe het samen komen voor jou makkelijker wordt. En misschien lukt het niet, maar dan snappen de vrienden wel dat dit iets van jou is, wat jouw sociale contacten bemoeilijkt, en dat jij daar echt onder lijdt; omdat je van ze houdt.
En misschien kun je je verjaardag zo orkestreren dat je omgeving weet dat je graag veel persoonlijke aandacht wil, maar wel op afstand. Geef aan dat je alleen maar kleine persoonlijke dingetjes wil; een brief, kaart, snuisterijtje via de brievenbus. Het is misschien niet gebruikelijk om het zo te doen, maar in Corona-tijd deed iedereen het zo, toen ging het ook. Vertel eerlijk dat je, als mensen toch aan de deur staan, niet open doet (en de X ook niet), en dat ze jou, als ze mee gaan in jouw wereld, daarmee de fijnste verjaardag ooit geven.
Wees lief voor jezelf en help mensen jou te begrijpen. Neem kleine stappen, die veilig voelen. Je mag er zijn zoals je bent, want je bent goed zoals je bent.
Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat je het niet vervelend vindt. Het is bedoelt als ideetjes en vindt je het helemaal niks, dan is dat prima, hoor! (verwijder de reactie gewoon). Ik wens je dat je de dingen weer beter aan kunt, als je je ontspanning weer kunt voelen!
Wat is het toch moeilijk, ( lees onmogelijk) om aan een ander uitleggen wat erin je hoofd alllemaal afspeelt. Maar doe, wat uiteindelijk het beste voor JOU is. Vaak is dat moeilijkste weg. Dikke knuffel van mij, liefs willemien.
En toch zou ik het etentje door laten gaan, je weet namelijk dat je het dan heel leuk vindt. Af en toe moet je jezelf uitdagen, je hoeft niet elke week een etentje te geven, toch? Of spreek in een restaurant af, bespreek met de X wat je nu precies veel stress geeft, misschien kan hij wat uit handen nemen. En je bent leuk zat, dus mensen komen echt wel graag. En over je verjaardag: ik vind het zelf helemaal geen belangrijke dag, dus als iedereen het vergeet, soit. Morgen is weer een dag. Mijn eigenwaarde (en die van jou) hangt echt niet af van de hoeveelheid (en kwaliteit) van de aandacht die ik dan (of op ander moment) krijg.
Het was een type-fout, maar eigenlijk wel een goeie!
Marijke
Sterkte lief mens.
Kan je wel begrijpen, alleen op een ander gebied.
Doe waar jij je goed bij voelt, dat zal je helpen.
Groet Merel
Ik begrijp je en hoop voor jou dat degene die jij een berichtje hebt gestuurd begripvol zal reageren.
Marja
Heftig Helene, hopelijk krijg je een begripvolle reactie en slaap je na vannacht weer beter en kan je weer genieten van de tuin en de beestjes en jouw lief.
Wat akelig om je zo te voelen Hélène. Het doet me denken aan zogenoemde anticipatory anxiety. Ik heb daar ook altijd enorm last van. In mijn geval van de tandarts en mondhygiëniste. Al zo'n 6 weken van te voren begin ik daar ernstig tegenaan te hikken. Volgende week maandag moet ik weer...
Sterkte, ik voel met je mee.
Lieve Helene,
Ik ben een meelezer, maar wil je nu graag persoonlijk bedanken voor je eerlijke verhaal. Ik heb een paar dierbare mensen om mij heen die het psychisch ook vaak zwaar hebben terwijl je het bij hen ook aan de buitenkant niet ziet. Ik probeer echt altijd wel begrip te kunnen opbrengen, maar door jouw verhaal nu hier is het net of er een luikje in mijn hoofd is opengegaan en voel ik nu heel echt heel diep liefde ne compassie voor die lieve mensen om mij heen die het soms zo moeilijk hebben en waar ik dan soms de overwegingen niet van snapte als ze weer eens wat afzeiden of dingen heel anders aanpakten, waarvan ik dacht is dat nu wel slim.... Nogmaals dank je wel.
Groet van Cornelie
Een reactie posten