Zuur verbittert oud wijf. 65 jaar.

 Verbittert oud wijf.

Vol rancune.

Zuur.

Zo voel ik mij.

Kwam er weer bij dat ik op 3/4 woorden van de stiefkinderen op de app kreeg voor mijn verjaardag en ik dacht;

fuck you. Jullie zoeken het maar uit ik ga NIET MEER mijn best doen.

Als ik na 21 jaar niet meer ben dan dat zal het ook nooit anders worden.

Ik hoefde alleen maar een kaartje of 1 bloem.

Dat was genoeg geweest.

Of tekening van de kleine. 

en verbitterde ik dus nog meer.

Oké, ik was ziek maar ook als ik niet ziek was had ik dit vreselijk gevonden al was het wel verwacht hoor.

Ik ben niks en het werd nog eens extra bevestigd.

Een therapeut zou zeggen, of een goede vriendin, heb ik niet want ik ben zuur, zouden zeggen praat met ze. Zeg wat het met je doet.

--------------------------

Gisteren stonden er in de avond de 2 buurmeisjes voor de deur, 14 en bijna 11 jaar met piepklein doosje in hun handen. 

Bobbie was net gestorven.

De bijna 4 jaar oude dwerghamster.

De oudste had natte ogen van het huilen en de kleine een bijpassend gezicht.

Bobbie was nog zacht en warm.

Kreeg vanmorgen vroeg een appje of hij vandaag in mijn tuin begraven mocht worden.

De zure in mij dacht meteen; verdorie mag ze niet eens dat piepkleine beestje in eigen tuin begraven van die ouders? 

Maar ergens onder dat zure zit nog iets van de Leukere  Hélène die bedacht dat zij het misschien heel fijn vond dat Bobbie bij ons in de tuin kwam.

Jaren geleden stonden ze voor de deur met Luna.

Dikke tranen bij allebei.

Konijn was dood en moeder wilde hem in de container gooien.

Of hij bij ons in de tuin kon.

Dat kon niet, mijn eigen diertjes doe ik ook niet vanwege het steeds poeren in de tuin van mijzelf.

maar ik vond een plek waar het wel kon, onder mooie struik bij de parkeerplaats.

We groeven een gat, deden er hooi en stro in. Worteltje voor onderweg naar de hemel.

Bloemen waren er en zij schreef een mooi gedicht.

De Familie werd verzameld, Luna in het graf, gedicht voorgelezen. 

Plant erop.

Ik doe dat voor mijn eigen dieren niet hoor maar voor kinderen wil ik zoiets belangrijk maken.

Er werden gisteren ook weer herinneringen opgehaald aan Luna en Bobbie.

Ooit heel lang geleden presenteerde Ivo Niehe een programma over kinderen met kanker. Een klein meisje vertelde dat ze de meeste steun van haar cavia had gehad.

Is mij altijd bijgebleven dat verhaal.

Ik heb kinderen altijd heel serieus genomen over hun blijdschap en verdriet, angsten en eenzaamheid.

De meisjes bleven anderhalve uur. Pap en mam hadden even iets anders aan hun hoofd dus tijd voor Bobbie was er niet.

Geloof mij ik voelde mij vereerd. 

Zij vonden dat ik zo vaak op Bobbie gepast had dat ik ook recht op afscheid nemen had.

Er kwamen veel meer verhalen van de oudste die echt niet goed in haar vel zit.

En dan vanmorgen vroeg voor schooltijd de app; mag ik na school bij u Bobbie in de tuin komen begraven.

De zure Ik dacht; o nee niet vandaag ik ben zo moe en herstellende maar gelukkige nam de andere het over en ging meteen nadenken  over een mooie plek.

Ik voel, gisteren al, mij opeens er wel toe doen.

Schiet er een beetje bij vol maar dat is nog van de nagriep ;-)

De X vertelde eens dat zijn buurvrouw haar aardappels op t stoepje voor haar huis schilde en hij dan bij haar ging zitten en mocht meehelpen. Een mooie herinnering voor hem als klein jongetje. Tja met 1 broer en 3 kleine zusjes was er niet altijd tijd voor hem en dan is zo een buuv heerlijk.

Jij creeert mooie herinneringen voor die kinderen heeft hij vaker gezegd.

Ik had zo een bezoek als gisteren even nodig om mij weer iemand te voelen.

Ik doe er ook toe.

En ik heb besloten om een oude vriendin, woont hier vlakbij, en ik weet dat ze ondanks haar vele contacten wel wat meer hulp/vriendschap/aandacht kan gebruiken , maar o ik ben/was zo klaar met haar te bellen en langs te gaan. Boos zijn/teleurgesteld/in de steek gelaten voelen (dat is wat ik voel) is misschien hartstikke leuk maar ik voel mij er wel klote bij.

Ik ben geestelijk zo ontzettend moe, verbittering kost een hoop energie hoor, onderschat het niet, en kan niet wachten tot ik eindelijk hulp krijg van therapeuten want ik weet soms echt niet meer welke weg ik in moet slaan.

Zelfs de X gaf van de week aan dat hij alles wat in zijn macht was voor mij deed maar dat hij echt niet meer kon dan dit. Dan kon hij niet aan.

Dus misschien is 65 jaar weer eens een nieuw begin.

Het maakt niet uit hoe vaak je opnieuw begint als je het maar doet in plaats van te blijven hangen in iets wat je met alle kracht naar beneden trekt. Zo de put in.

Er is koffie, er is zon, er zijn planten die wachten op volle grond.

en er is een buurmeisje die mij nodig heeft.

en niet te vergeten een begrafenis.

---------------------------

toch een kleine ps; gisteren was weer zo een fijne dag met die kleine.

Er werd voor ieder die ze maar kende een cupcake gebakken samen met opa en in de avond kookte ze samen ons avondeten.

Toppunt van geluk is toch echt niet een nieuwe auto, een verre reis, een villa.

Het is een kind die er heel moe uitziet met donkere kringen onder haar ogen die met roze wangetjes, verwarde haartjes en een heerlijk geur uit haar middagslaapje komt en zeg; F. heeft goed geslapen en moet poepen, pop heeft ook goed geslapen maar moet ook poepen maar F. gaat eerst.

Armpjes om opa's nekje, hup de badkamer in. 

Ik doe de pop wel.