gevaarlijk humeurtje deel 2

 

 Hoe "erg" het ook klinkt ik heb nu alweer heimwee naar Limburg.

maar ik zou dan wel in mijn eigen huis willen slapen.

Dus overdags daar wandelen, fietsen, terrasje, praatje maken en dan weer naar huis.

Jammer genoeg is het 2.30 uur rijden en dan weer terug.

De muskus eenden; er stond de hele dag iemand klaar van een TV zender, geen idee welke, de politie kwam, buren groepeerden zich, niet massaal hoor, werden gefilmd en geintervieuwd. Huh Hoezo?

Rond 3 uur denk ik kwam er een vrachtwagentje aan en, en dat heb ik gemist, werden de eenden gevangen.

Toen ik thuiskwam branden de tranen meteen in mijn ogen maar ik ging er meteen naartoe.

Er kwam een man op mij af met uitgestrekte hand en ik riep; jou ken ik. Jij bent van die ganzen. o dan komt t allemaal goed.

Zo een 15 jaar geleden las ik een artikel over een man die ganzen redde en daar veel over kon vertellen.

Dat was zeer interessant. 

Dankzij mijn ongelofelijke goede geheugen herkende ik hem meteen en wist ik ook nog dat hij iets met Boedhisme en zo te maken had.

Ik heb het vast vaker gezegd of misschien ook niet maar geloof mij mensen die werkelijk dol zijn op dieren zijn altijd "rare" of vreemde gasten.

Ik herken ze meteen.

Ik reken mijzelf er ook toe.

Er is altijd wel iets met ons.

Beetje kluizenaars, vaak geen kinderen, teleurgesteld in de mensheid, rare jeugd nou ja noem maar op.

Ik mocht in het vrachtwagentje mijn grote neus steken en daar zaten allemaal, een stuk of 40 van mijn "vriendjes". 

Nemen jullie ze allemaal mee?

Nou een paar bleven achter.

Zouden ze nog wel ophalen.

Of ik even met de cameravrouw wilde praten.

Nee echt niet.

Dat vind ik echt doodeng.

Ga ik vast weer dom grappig doen of juist mijn irritatie uitspreken.

Weet niet wat erger is.

Enfin de eenden komen goed terecht weet ik honderd procent zeker.

Ik kreeg nog een boekje van de Ganzenman en een uitnodiging om naar Drenthe te komen.

www.ganzenparadijs.nl mocht je nieuwsgierig zijn.

Ik besef ook wel dat 40 van die eenden veel te veel is.

Al blijf ik vinden; er zijn niet teveel eenden, vossen, everzwijnen, wolven, herten, enz er zijn teveel

hebberige mensen.

----------------------------

Elly schreef in een reactie en ik begrijp helemaal wat zij denkt en bedoel hoor dus helemaal niet onaardig maar het was iets dat het  voor de mensen om mij heen ook niet makkelijk is hoe ik ben.

Ik weet niet hoe ik overkom hier op mijn blog met al mijn verhalen maar ik denk dat ik voor de mensen om mij heen best een leuk mens ben. Ik zal mij nooit afreageren op een ander en ook al voel ik mij rot ik heb altijd belangstelling voor een ander zijn verhaal, ik ga ook niet klagen in gezelschap, zal wel zeggen dat t niet zo best gaat en zwaar is maar daar blijft het bij. 

Ik denk dat ik best gezellig, interessant en grappig ben of kan zijn.

Ook doordat ik veel interesses enzo heb kan ik wel over andere dingen praten dan moeheid, stress, zwaar leven, enz maar zelfs daarover kan ik grappen maken .

Voor de X is het een ander verhaal. In mijn ogen is hij de enige die er last van heeft. Zeker we nu wel  veel bij elkaar zijn zien we veel dingen van elkaar die niet echt leuk zijn. We lopen op dit punt behoorlijk vast op dit moment en weten geen oplossing.

______________

Het Theezakje van Mevrouw Huisvlijt stelde haar vandaag de vraag; wie is jou grootste voorbeeld?

Ook al reageer ik dan niet ik hou van dit soort vragen en tot mij grote verbazing kwam ik toch uit bij mijn ouders.

Heu??

Ja echt he.

Die 2 hadden buiten dat ze nooit kinderen hadden moeten krijgen samen een geweldig leven gehad omdat ze altijd gedaan hebben wat hij wilde. En zij ook. Ze deed wat hij wilde en voelde zich daar heel goed bij. Ze hoefde nooit beslissingen te nemen of moeilijke dingen te doen dat deed hij en zij volgde.

Ik vertelde al eerder dat ze altijd heel primitief geleefd hebben en met heel weinig geld rond kwamen.

Ze hadden hele simpele wensen en daar hadden ze niet veel voor nodig.

Ze hoefden geen comfort en scharrelde al heel lang voordat het in de mode was van alles bij elkaar om daar weer iets mee te bouwen of te maken.

Pa had eigen zaak in NL en werkte 4 dagen in de week. Zij hielp hem. Later werd de zaak groter. Ze bleven zuinig en met 50 jaar konden ze stoppen met werken en een huis kopen (zonder hypotheek) in klein dorpje aan een rivier (de Saone) met grote tuin en heel wat ruimte op van alles te verbouwen op weer zo goedkoop mogelijke manier.

Paar beesten erbij, meestal gevonden of aan komen lopen en klaar.

Verder maling aan de hele wereld en zich totaal niet verplicht voelen om mee te doen aan wat dan ook.

Wel gastvrij hoor want ieder die wilde kon daar blijven eten en of slapen.

Mijn broer is daar vaak geweest met heel stel vrienden in totaal een keer 13 man in 1 keer.

Kon allemaal.

Toen pa niet zo lang meer te leven had vroeg ik hem of hij een goed leven had gehad en daar hoefde hij niet over na te denken; ik heb een geweldig leven gehad.

Voor wie lang hier leest weet hoe vreselijk ik hem vond en vond het zo moeilijk om te horen dat zijn leven zo goed was gegaan en dat hij zou overlijden had hij ook totaal geen moeite mee, sterker nog dat had helemaal niet gehoeven maar hij wilde het. Mijn moeder was dement en voor hem was de lol eraf.

Sinds 2 jaar heb ik toch een soort bewondering gekregen voor dit soort mensen.

Zo egoistisch als de pest maar wel gelukkig.

Ik ken zoveel mensen die veel of een beetje veel voor anderen gedaan hebben en aan het einde zo teleurgesteld waren door familie, kinderen, vrienden.

Ja ik bewonder hen en in bepaald opzicht geef ik ze groot gelijk.

Alleen jammer voor die 2 kinderen die ze hadden al geloof ik dat mijn broer precies hetzelfde is.

Ik hoop heel erg dat ik anders ben wat dat egoisme betreft maar ik herken wel dat tevreden zijn met wat ik heb en genieten van simpele dingen. Nooit kijken naar wat een ander heeft maar naar wat ik/wij hebben en wat we zelf willen.

Dochter van de X hoorde ik vorige week nog zeggen; pap waarom koop je geen grotere auto waarom zo een kleine. Zo een grote is toch handig als je iets moet vervoeren.

Ik denk dat zij op een dag, over heel wat jaren, en ik hoop het ook nog eens voor haar, zal beseffen dat er belangrijke dingen zijn dan de buitenkant van niks.

Enfin over kleine dingen gesproken, morgen komt ze weer het kleine ding.

Dan hoor ik haar om half acht misschien net als 2 weken geleden zeggen; opa mag ik Lèn wakker maken ik mis haar zo.

Kijk van duizend piek heb ik nooit tranen in mijn ogen gekregen maar ik moet nu even snel mijn neus snuiten.