Boos

 Merde!.

De wekker is stuk.

al paar dagen.

Meestal maakt de man mij voorzichtig en liefdevol wakker maar meestal weet ik wel hoe laat het is.

Nu dus niet.

Het was 10.30 en ik kwam uit diep slaap.

En dames ik ben me toch een potje chagrijnig en in de war.

Mensen zoals ik moeten een zo geregeld leven als mogelijk leiden.

GEEN verrassingen aub.

Geen onverwachts bezoek,  niet onverwachts zeggen; zullen we dit of dat.

en ECHT niet uren en uren te laat wakker worden terwijl ik al nerveus ben voor morgen.

Mijn hoofd doet het steeds minder goed en nu zou ik dus even snel het een en ander moeten inhalen, regelen, doen, bedenken maar t gaat gewoon niet.

Dus gewoon mijn 3 kopjes koffie op t gemak en bloggen helpt altijd wel.

Dan moet ik bedenken of ik mijn heksen humeur de hele dag aanhou of dat ik er voor kies om weer een lief Sneeuwwitje word.

En let op ik besef heel goed dat t nergens op slaat maar boos was ik op de man. 

Gelukkig kan ik dat geloof ik weer loslaten maar jeetje wat baal ik van mijzelf.

en mijn humeur.

Maar goed heb nog de keus om er wat van te maken of dit humeur te houden.

Trouwen de wekker die stuk ging was 40 jaar oud.

haha. Op zich al grappig toch?

De man had gisteren een afspraak met praktijkbegeleider, heet dat zo?

Ik was er eens 1 keer geweest en vond het een van mijn meest nuttelooste afsprak van het jaar.

maar de man is totaal anders en misschien zou t wel wat worden.

Nou niet dus maar hij zet nog even door.

En dat vind ik knap.

Al is het pas over een maand of zo.

Snap het nut daar weer niet van.

en heel eerlijk gezegd ben ik sowieso na zoveel van die gasten gezien te hebben in 40 jaar het vertrouwen behoorlijk kwijt.

Wel heeft de man weer moed en zin gekregen en dat heeft op ons allebei positieve uitkomst.

-------

Ik loop net even de tuin in, schuifpui staat wagenwijd open, de temperatuur is prettig.

Ik zie dat eindelijk de Camille is uitgekomen en er zijn klaprozen en het allerleukste de hommels.

In de voortuin, net als vorig jaar een nest en nu volop ook in de achtertuin.

Ik heb Emma geleerd over hen en ze heeft nu ook belangstelling voor ze.

Laatst hadden we er 1 die niet meer kon vliegen dus gauw water met honing gegeven.

Komt ze even later binnen; Lèn hij heeft t niet gehaald. Met bijpassende stem en gezichtje. Dat kan ze goed hoor.

Lèn zegt ze regelmatig ik moet je iets erg vertellen.

mar echt heel erg hoor waarschuwt te nog even.

Dan heeft ze weer ergens een pleister of een splinter die er niet uit wil of heeft ze nare droom gehad.

Gelukkig heb ik ook altijd wel iets om te laten zien en zo bekijken we elkaars wonden.

Mijn lieve buurmeisje van bijna 17 jaar belde gisteren dat ze geslaagd was.

Na 4 jaar afzien en eenzaamheid is ze klaar.

Het laatste jaar ging het gelukkig beter en had ze wel aansluiting.

Mijn buurmeisje van 6 is nu een mooie jonge vrouw.

Lief en serieus. Te serieus eigenlijk.

Vorige week in een mooi jurk naar het bal met nog 3 meisjes.

Nou ja jongedames.

Opa kwam van verre met zijn oude mooie Mercedes om ze te brengen.

En hoe bijzonder is het dat ze mij belt om het te vertellen?

Het is ook gewoon een kwestie om mij daarop te richten en te beseffen dat ik voor sommige mensen wel bijzonder en iemand ben.

Zelfs de hommels vinden dat anders kwamen ze niet in grote getallen .

Twee nestjes heb ik uit zien vliegen.

Nou ja 1 echt van koolmeesjes.

De Pimpelmeesjes, nest naast die van hommels, kon ik goed volgen maar het afscheid heb ik niet meegemaakt.

maar maakte het huisje open en zag dat ze allemaal weg waren .

Zag ook veren van mijn kippetje erin liggen en dat ontroerd mij weer.

Ik lijk op mijn moeder en daar ben ik trots op.

Als ze over haar tuin in Frankrijk vertelde dacht ik vaak; Mam zo ziet die tuin er helemaal niet uit, overdrijf niet zo maar nu zie ik mijn tuin zoals zij het zag en wat had ze gelijk.

 

en nee ik ben niet meer boos en weet ik veel wat.

Ik hoed maar aan de bijna 5 maanden oude Nootje te denken met haar stralende koppie of Emma met haar verhalen en dan valt t allemaal wel weer mee.