Houden jullie het nog vol, de donkere dagen voor?
Lees je de krant een en al ellende.
Buiten regen.
Nou ja gelukkig geen wind.
De kerstcadeautjes liggen maar te wachten en ik wil ze nu weleens uitpakken en er mee spelen.
Zou heel graag onder de dekens kruipen, niet omdat ik me rot voel maar gewoon omdat het zo heerlijk veilig is daar onder de dekens.
En dan aan leuke dingen denken.
Gisteren lange wandeling gemaakt vanuit huis met X en S. nadat ik de hokken buiten had schoongemaakt.
X moet van s morgen vroeg tot in de avond laat de verwarming aan.
Ik stikte .
Muziek keihard aan, schuifdeuren naar de tuin wagenwijd open en in de tuin bezig.
Heerlijk.
Omdat dat niet genoeg was dus een uur gewandeld.
Onze buurvrienden kwamen eten en we hadden er alle vier zo een zin in.
Open haard aan, kertslichtjes en kaarsen.
Mooie tafel.
Mr. X had gekookt en ik maakte mousse au chocolat met aardbeien en cocos.
De sfeer was zo prettig en ontspannen.
Toch ook angst.
Het gaat niet goed met haar.
De kanker is weer gaan groeien.
Had even anderhalf jaar stilgestaan.
Misschien in januari WEER een chemokuur.
Veel pijn en niet slapen.
Ik moet er niet aan denken om zonder haar te moeten.
Gisteravond vielen alle twijfels over onze vriendschap weer weg en voelde ik de verbinding weer.
De man zit er voor het eerst behoorlijk doorheen.
En toch zie dat we iets kunnen betekenen en noem mij maar egoistisch maar ik vind dat mooi.
Ik voel me blij en trots.
Het is zo bijzonder om met zoiets simpel, een lekker etentje, je iemand een mooie tijd kan bezorgen en daarbij ons zelf ook.
Ik voel dat het voorbij is, zei ze tegen mij terwijl onze mannen het over isolatie en muziek hadden, en haar man voelt dat zij dat voelt.
We hielden elkaar stevig vast.
Alsof we helemaal alleen waren.
De mannen hoorden we op de achtergrond terwijl ze bij ons aan tafel zaten.
Zij wisten ook echt wel waar we het over hadden.
14 Januari weten we meer, veel meer.
Ze heeft wensen, grote wensen voor haar, voor de ander gewoon maar die schijnen het er niet voor over te hebben.
Ik wil ze erover aanspreken zonder verwijt maar wel duidelijk maken dat een deel van die wens zijn en dat ze zich dat moeten beseffen en beslissen of ze het wel of niet doen.
In een wens komen wij voor en ik hoef het niet eens echt aan de X te vragen ik weet dat hij akkoord zal gaan.
Ik blijf mij ongelofelijk verbazen, en zal daar NOOIT begrip voor hebben, dat de mensen van wie ze het allermeeste houd het te druk hebben.
Ik ga ze waarschuwen zodat ze een keus kunnen maken en later nooit kunnen zeggen had ik het maar geweten.
Nee ze kunnen dan zeggen; ik wist het wel maar ik had het zoooo druk.
Zoals Petra zei op haar blog; laten we wat liever zijn voor elkaar en niet alleen je eigen kring maar ook daarbuiten want daar is ook nog een wereld vol verdriet, pijn en eenzaamheid.
Als ik dan denk aan die lieve, vrolijke mevrouw van 97 jaar die bijna blind en slechthorend is met een rollator op stap ging naar de winkel om hondenkoekjes voor Sofietje te kopen dan smelt ik.
Ik doen dan 2 gulden (ja gulden) in mijn ene zat en als het niet genoeg is heb ik nog 1 gulden in mijn andere zak.
Ik smelt gewoon weer .
En nu maar hopen dat Sofie de koekjes opeet want ze is nogal kieskeurig.
Ze heeft lieve een stuk gevulde koek van opa.









