dank je wel

Soop was weer eens als eerste in het kippenhok.
Ik hoor opeens een hoop gekraak en gesmak en denk; shit.....de eieren.
Gisteren ook al.
Hoe dom kun je zijn?
Ik vergeet t gewoon iedere dag weer en als ik het niet vergeet en snel ga kijken ligt er nog niets.

Eergisteren vergat ik mijn antidepressiva te slikken en dan zijn de volgende dag de bijversachijnselen heel naar.
Gelukkig merkte ik s morgens nog niets en kon ik naar mijn cursus waar t weer beregezellig was.
Tegen de middag begon ik het te merken.
Oh nee....dacht ik, vergeten medicijnen te slikken.
s'Middags en de avond lag ik op bed.
Beroerd.
Er is niet veel nodig om alle kracht die ik heb uit mijn lijf te trekken.

Daarom blijf ik goed denken over alles wat ik wel of niet doe.
Doe ik dingen omdat ze zo horen, uit schuldgevoel, uit gewoonte, of omdat ik aardig gevonden wil worden.
Lief kwam met een leuke uitnodiging uit zijn tas van een leuke collega voor een leuk feest.
Met dansen en zo.
We zijn nog niet eens zo lang geleden daar geweest voor een andere feest en het zijn hele leuke mensen en er was heerlijk eten.
De man kreeg in bijzijn van mr. X een herseninfarct op kantoor.
Er volgde 2 hele zware jaren voor hem en zijn gezin waarbij ze ook nog eens moesten verhuizen naar gelijkvloers woning.
Ze gaven toen een feest, nog geen jaar geleden, en de warmte en de liefde van het gezin spatte er van af.
Ik zei tegen de gastvrouw; stom he, maar ik ben gewoon jaloers op jullie.
Lief wil graag naar t feest maar blijkt dat er verder bijna niemand van kantoor erheen gaat.
Dan heb ik opeens veel minder zin en gelukkig begon Lief ook te twijfelen.
Maar ja dan komt schuldgevoel boven.
Zowel bij mij als bij hem.
(het is o.a. afscheid van collega)
Ik heb wel voor ogen hoe ik er zondag bij liep toen ik om 20 uur van feestje van vriendin thuisgekomen was zaterdag en hoe ik totaal uitgeput in bed lag.

Dan is er ook nog een begrafenis.
Tante van mr. X die hij niet mocht en nooit kwam en zichzelf doodgerookt heeft.
Ik riep al; ik ga NIET.
Ik zou meegaan als t een belangrijk iemand was voor mr. X maar ik ga niet omdat het mijn  plicht is.
Ik heb geen zin in tranentrekkende muziek, woorden, huilende nabestaanden.
Jaja.
Vast egoistisch maar ik ga de ellende niet opzoeken.
Ja maar wat als de mensen vragen waar jij bent alsdus mr. X
Een; dat zullen ze niet vragen zal hen aan hun reet roesten of ik er ben of niet en mochten ze het wel vragen zeg je maar dat we uit elkaar zijn omdat ik een ander heb of zoiets.

14 oktober zouden we gaan uit eten met 13 man of vrouw moet ik zeggen met die kortingsbonnen van AH.
Je weet wel.
Ik dacht afgelopen vrijdag het even te regelen.
Niet dus.
Restaurant zat al vol, voor een maand lang.
Volgende restaurant, daar konden maar 8 mensen.
Ook nog eens een heel gedoe om te reserveren want je kan.....ach neem van mij aan dat t een heel gedoe is.
Ik ben er zelfs heengereden in de hoop dat iets konden regelen, deden ze niet.
Dus moest er geanulleerd worden en dat lukte niet
AH gemaild die deden het gelukkig.
Derde restaurant lukte.
Stuurde ik mail naar ieder welke restaurant het uiteindelijk werd.
kreeg ik vanmorgen berichten van dames die afzeiden.
De ene vond restaurant niet goed genoeg, ander had weet ik veel wat en ik was dus weer heel pissig.
Wilde in de groepsapp  een paar goeie vloeken plaatsen, hield me gelukkig in.
Ergens toch diep in mij zit er toch nog steeds een dame.
Ik sprak zaterdag de man van een van de dames uit de groep en die bleef maar zeggen dat hij mij bewonderde om mijn geduld en doorzettingsvermogen en hoe ik al jaren die groep bij elkaar hield.
20 jaar al he.'
Nu is eigenlijk alleen een vaste kern over.
Vreselijk vond ik t altijd als er iemand om wat voor reden niet meer kwam ik wilde zo graag die groep zo een 25 dames bij elkaar houden.
Heb ik dus niet meer.
Kom je niet meer; prima.
Ik kreeg ook berichtjes; oh wat leuk dat we naar de Griek gaan.
Daar moet ik me maar op concentreren.
Ik hoef trouwens ook niet meer leuk of aardig gevonden te worden in de groep.
En ik hoef al helemaal niet meer het gezeik over de ellende.
Dus op een bepaalde manier groei ik.
Dat weet ik trouwens zeker.

En ik voel het.
Ik ben andere dingen aan het opbouwen en stop daar mijn energie in.
En ik heb ook nog eens het geluk dat ik me ongelofelijk vermaak met mijn vent of alleen.
Dat vind ik toch heerlijk hoor dat prima alleen kunnen zijn of ergens alleen naartoe gaan en me prima vermaken.

Ik geniet van mijn blogvriendschappen.
Ik maak dat veel te weinig duidelijk dames.
Ik ben blij met iedere reactie en tip.
Zo lief hoe jullie meeleven en meedenken.
Ik neem me iedere keer voor, bijna iedere dag, nu ga ik alle reacties beantwoorden.
Heel soms doe ik dat.
Weet wel dat ik het heel fijn vind, iedere keer weer.
En ik leef mee met de ziektes, de puberproblemen, het geluk, de vakanties, de dilemma's.
En ik leer.
Anders naar het leven te kijken, dat mijn gevoelens helemaal niet zo gek zijn, consuminderen, de kracht van sommigen die nooit opgeven en iedere dag weer gewoon opstaan.
Ik geniet van de foto's, de recepten, de adviezen.
dus dank jullie wel, ik zeg t veel te weinig.

Ik wens ieder een fijne dag.