onze helden

Wij vrouwen weten allemaal wel dat als de maan op de aarde dreigt neer te storten, het de mannen zijn die ons moeten redden.
Met 2 gebroken benen en 3 kogels in hun lijf rijden ze dagenlang op hun paard door de prairie, alles om maar weer bij je thuis te komen.
Vallen er buitenaardse wezens ons aan, wij lopen daar als vrouwen in mooie kleding, keurig gekapt en prachtig opgemaakt een beetje wezenloos rond maar mannen.......
Geen zorgen de mannen gaan ons weer redden.

Maar soms krijgen deze mannen een griepje.
Dan is het afgelopen met onze helden.
Ze kunnen geen beschuitje meer smeren, geen kopje thee meer zetten.
Ze hoesten, kuchen, zuchten en steunen.
Met zwakke stem kunnen ze nog net vragen of er nog paracetamol is in huis.
en een kruik want ze hebben t zo koud.
Zo een man heb ik nu.
Hij ligt op bed boven maar als hij hoest schrikken Soop en ik ons echt een ongeluk.
Oh honger heeft ie gelukkig wel dus de overlevingskansen lijken mij best wel groot.

Haha.
Volgens mij ben ik veel erger hoor maar ja beetje de draak met ze steken mag toch wel.
Heb ik tenminste nog een beetje lol.


Ik moet denken aan de vriendin die hier gisteren was.
De bevalling ging zo snel en de verloskundige was er nog niet.
Haar schoonouders waren in de kamer ernaast aan het slapen en ze wilde koste wat t kost ze niet wakker maken, toen de verloskundige er was, was de baby geboren en ze had geen kik gegeven.
Hoe sterk kun je dan zijn als vrouw.

Maar ze kan niet meer die sterke vriendin.
Ze is op, heeft vreselijke angsten en weet niet meer hoe je een salade moet maken.
Ze schaamt zich vreselijk want in haar cultuur is het niet geaccepteerd.
Doodgaan aan kanker mag, maar psychische problemen kan NIET.
Dan ben je gestoord.
Ik wist dat ze daarom mij graag wilde spreken want ja ik ben natuurlijk al heel lang "gestoord".
Eigenlijk niet eens zo een rare omschrijving want er is echt een storing in je hersenen.
Want waarom zou je doodsangsten hebben om de straat op te gaan zoals ik ooit.
Waar ben je dan zo bang voor vroeg mr. X als ik een angstaanval had gehad/
Ik kan het niet uitleggen want ik weet t niet.
Ik kan me herinneren dat ik jaren geleden, lekker ontspannen op bed GTST zat te kijken en opeens panische angst.
In heel mijn lijf.
Ik kon gewoon niet meer bewegen van angst en ik zweette me rot.
Dat is toch gestoord?
Mag van mij ook een andere naam hebben hoor.

Ik was/ben ook de schaamte van de familie.
Dat ik door hen ziek ben geworden maakt niets uit.
Vriendin idem dito.
We kennen elkaar al 22 jaar.
Totaal verschillende werelden.
Zij uitgehuwelijkt, 5 kinderen, hoofddoek, zwaar gelovig.
Ze is leuk, grappig, sterk, bijzonder.
Ik word altijd blij van haar.
Gisteren ook, ondanks dat de reden niet leuk was.

Sommige van haar denkwijzen  stuiten me tegen de borst.
Ik zeg dat dan ook, dat heeft altijd gekund bij haar.
Wat respect? zei ik tegen haar, dat is geen respect dat is pure angst.
Je hebt gelijk zei ze.
Dat gelul over respect vind ik zo irritant.
Het is net als bij mij; zoveel angst voor je vader.
Die van mij is dood,  ik bof.

Het was heel fijn om elkaar weer te zien.
Zoveel bij te kletsen.
--------------------------------

Kip Mathilde heeft nog steeds geen kuikens.
Ze wordt helemaal gek van mij.
Als ik zie dat ze even van haar nest is ga ik snel kijken maar als ze me ziet rent ze weer naar haar eieren toe om ze te beschermen want ze weet waar ik voor kom.
Maar ja ik word ook gek van t wachten.

Mr. X had het hek niet goed dichtgedaan en de konijnen waren ontsnapt.
Moet er niet aan denken als ik t bas morgen had ontdekt want met de 3 cavia's erbij was de tuin behoorlijk kaal geweest.

Ik ga wandelen met Soop en naar bed.
fijne zondag.
Mr. X dacht dat hij morgen wel weer met zijn paard door de prairie kan rijden.