50 kilo zwaarder

hond en kip.


Ik merkte het meteen bij het opstaan.
Ik ben 50 kilo zwaarder.
Ik kan amper mijn armen bewegen.
Ik ben zo ongelofelijk moe.
En erger, ik ben depri.
Ga het nog niet depressief noemen maar het zit er wel aan te komen.
Oh wat was ik sterk en goed en overtuigd.
Tot maandag.
Toen begon het.

Gisteren naar Lisse geweest naar de streekmarkt, waar ik toch me best vermaakt heb.
Zat onder een paar grote bomen op een bankje mijn meegenomen eten op te peuzelen met als gezelschap ganzen en 2 mooie varkentjes.
Ik kwam wat dames van mijn groep tegen, kocht prachtige aardbeien en frambozen, alleen de geur al, nam een massage.
Wow zo lekker want wat had/heb ik een koppijn.
Eigenlijk zou de mens iedere week een massage moeten nemen.
Gewoon de boel even goed losmaken en genieten.
Thuis ging het ook nog wel.
Gekookt en samen buiten gegeten.
Merkte wel dat ik woest werd over 2 apps.
Dat vond ik achteraf wel raar.
Ik word altijd inwendig woest hoor, ga niet tekeer of met dingen gooien nee, alles speelt zich van binnen af.
Is ook mijn probleem.
Want ook mijn verdriet kan ik niet uiten.

Vriendin wordt steeds zieker.
Iedere dag komt er iets bij.
Vandaag gaan ze weer naar ziekenhuis voor onderzoeken voordat de chemo begint.
Weet je schat, zei ik gisteravond tegen mijn Lief, ik denk dat ze nog maar heel kort heeft.
Ik hoopte dat hij zou zeggen dat t onzin was.
Dat zei hij niet.

Ik heb als kind geleerd om te overleven om me niet verbonden te voelen met mensen.
Is een heel eenzaam gevoel.
Mr. X is een van de weinigen met wie ik me verbonden voel maar ook dat gaat af en toe mis.
Dan is er een periode dat ik geen band meer met hem voel en dat is heel eng want dan heb ik echt niemand meer.
Het komt iedere keer weer terug maar in zo een periode geloof ik daar niet in.
Met vriendin had ik ook die verbondenheid.
Tot maandag avond en toen was t weg.
Natuurlijk is het vluchtgedrag dat snap ik maar ik wil dit niet.
Ik wil me verbonden voelen.
Ik heb er geen controle over.

Wat ik gisteren besefte over de blog die ik schreef is dat ik inderdaad wel eerlijk ben over mijn gevoel.
Ik zie op FB hoe mensen hun gelukkige momenten plaatsen en ik geloof dat sommigen echt oprecht zijn maar dat anderen willen laten zien hoe "geslaagd" ze zijn en oh oh wat is mijn leven leuk.
Kijk mij eens lachen.
Ik kan dat niet, daarom ben ik ook niet geschikt voor FB.

Het is nu eenmaal zo dat ondanks die leuke vent, het leuke huis, de boot, ik me regelmatig kut voel.
Soms lijk ik best een normaal mens.

Pfff het lucht weer op.
Soop is weer de oude.
Man wat waren wij er naar van dat ze zo ziek was.


Ik voel me weer 25 kilo lichter na het schrijven van deze blog.
Oh wat heerlijk en zelfs de koffie smaakt nu anders.
Ik moet veel doen in huis want morgen krijg ik visite.
Dus alles voorbereiden.
Is goed voor me.
Ik voel vriendin opeens ook weer dicht bij me staan.
Jullie zijn dus nog lang niet van me af.