wie helpt nu wie?

Bah mijn Ludo is voor de tweede keer weduwnaar.

Ik vind het zo erg als een van mijn beestje doodgaat.

Pluk was zeker geen knuffelkonijn maar ze was mooi om naar te kijken en dol op haar man.

Wat baal ik hier toch van.

Natuurlijk krijgt mijn schatje zo snel mogelijk een ander meisje.

Even een lekker ding voor hem zoeken op MP.

Ik zoek dan een konijn die daar gedumpt wordt.

En hier een goed leven krijgt.

Ik voel t gewoon in mijn buik als ik eraan denk dat ze dood is.

Zoals ik altijd zeg; het was MAAR een konijn maar wel MIJN konijn.

Getver ik ben er naar van.

Arme Pluk en arme Ludo.

Dag loeder. Ik hield toch meer van je dan ik dacht.

Ik probeerde de laatste dagen niet over mijn BF te schrijven.

En is gelukt, met moeite. ;-)

Ze maakt zo een groot deel uit van mijn leven.

Van ons leven.

Sinds zaterdag, eindelijk, kan ze weer de deur uit na weken en weken.

En dan niet naar ziekenhuis maar iets leuks met haar man en familie.

De man zag er ook meteen 10 keer beter uit.

Wat een ongelofelijk gevecht.

Iedere dag weer.

Gisteren had ze opeens nierstenen.

Ach waarom ook niet, als je toch bezig bent.

En fin gistermiddag stond ik daar weer voor de deur;

ik ben heel chagrijnig zei ik, dus ik dacht ik ga even langs.

Zij vindt mij juist heel positief, ik praat over iedereen heel aardig, ik kan zo lekker koken en zo puur en ik kreeg nog meer van die complimenten.

Waarom geven mensen elkaar niet vaker complimenten?

Het is gratis en het doet zo goed.

Mij in ieder geval.

Ik herkende mezelf er niet in hoor, nee natuurlijk niet.

Ik vind mij eten lekker maar niet geschikt voor anderen, euh positief??? en over iedereen aardig praten?

Ik irriteer me om niets aan anderen.

Maar echt ik voelde me groeien.

Ik denk dat ik haar daarom zo leuk vindt, ten eerste is ze echt geinteresseerd in alles wat ik vertel en ten tweede ze waardeert de mensen waar ze mee omgaat hoe ze zijn.

Ik wilde een appeltaart voor haar bakken, zonder suiker, maar wilde eerst weten of ze daar wel trek in had.

Nou, ze werd helemaal blij.

Ja zei ik, maar hij is vast niet lekker hoor.

De taart moest nog gebakken worden.

Verse slagroom erbij?????

Ja ze moet een beetje vetgemest worden.

De taart ziet er in ieder geval goed uit.

Ook eentje voor mezelf gebakken en vandaag eentje die X en haar man maar moeten delen, met suiker.

(de appels waren op)

Vanavond breng ik haar naar de cursus kleien.

Die doet zij ook maar dan op andere dag dan ik.

Als ze zich goed voelt tenminste.

Ze gaat alleen even een kopje thee drinken en kletsen.

Misschien een kwartiertje, misschien een uur, misschien 3 uur.

Ik hoop voor haar t laatste.

Ik voel me blij dat ik die dingen kan doen.

Het geeft me energie en ik voel dat ik gewaardeerd word.

De man vindt het gelukkig ook prima dat ik er zo vaak ben en de waakhond, grote herder blaft niet eens meer als hij me ziet.

De grap is dat hij altijd, de hond ja, de deur komt open doen.

Als ik dan weer de gemeenschappelijke tuin oversteek naar ons eigen huis met meestal een smile, denk ik; wie helpt nu wie?

maakt niet uit, we vinden dat we elkaar helpen en daar gaat t om.