Vooral voor degenen die de hele week gewerkt hebben
Ik heb er hier een zitten die o zo graag zon wil.
Oordelen; je mag NIET oordelen maar ik vraag me af hoe je dat doet.
Hebben jullie dat dan niet dat als je iemand ziet die heel mager is; jee wat is die mager, of mooi, of lelijk, of ordi, of slank, of aantrekkelijk, of vies, of aardig.
Positief oordelen mag dan weer wel geloof ik.
Wat een mooie vrouw of man.
Maar zo werken mijn hersenen helemaal niet.
Die zien iets en ja hebben een mening nog voordat ik kan beseffen; niet oordelen.
Ik geloof dus niet dat je je jezelf aan kan leren om het niet te doen.
En is dat heel erg?
Het zal heus wel een functie hebben.
Aan de andere kant is het me natuurlijk in mijn leven honderden keren gebeurd dat ik mijn eerste oordeel moest bijschaven.
Is toch helemaal niet erg?
Die ordimeid bleek wel ordi maar zo grappig en behulpzaam.
En die mooie meid heeft helemaal geen kapsones maar een schatje.
Die andere mooie meid die zo leuk leek is heel wat minder leuk dan gedacht.
Die vieze persoon blijkt zich heel erg in te zetten voor zieke en afgedankte dieren.
Of t was iemand die zeer depressief was en niet eens merkte dat ze vies was.
Ik verzin allemaal maar voorbeelden hoor die dus wel waar kunnen zijn.
Zo belandde ik gisteren tijdens het zappen bij een intervieuw met een zeer bekende NL regisseur.
Zijn huis zag er vies uit en hij zeer onverzorgd en ja met een vies shirt aan.
Dat is toch niet oordelen?
Het was gewoon zo.
Ik bleef toch kijken, ben eenmaal dol op films, en naarmate ik keek verdwenen al die negatieve dingen omdat de man zelf zo goed vertelde en interessante gedachten had en ja hij stemde regelmatig op partij van de dieren, tja dan maak je het wel bij mij.
Ik ben zo benieuwd of t raar is wat ik over dat oordelen schrijf.
Heb jij dat dan niet?
Daarvoor, keek ik naar K.assa omdat dat over depressies ging en medicijnen die daarbij horen.
Dat depressie zo een taboe is, dat mensen zich zo schamen.
Ik heb dat nooit gehad.
Ik was ook te ziek om excuses te gaan verzinnen.
Ik had ook de mazzel om , o wat wilde ik dat graag, al jaren, in therapie te gaan en voor t eerst van mijn leven serieus genomen te worden.
Ik moest 5 dagen in de week naar een dagcentrum, kwam in een groep terecht met hele bijzondere mensen waar tot mijn verbazing niets aan te zien was.
Ze kwijlden niet of bonkten niet met hun hoofd tegen de muur.
En de meesten waren nog eens hoog opgeleid.
Dus viel er aan mij ook niet veel te zien en ik was zeker niet dom.
Ondanks de hel waar ik in zat herinner ik me deze tijd als heel mooi en bijzonder.
Ik denk dat ik daar ook leerde om met mensen om te gaan.
En ik leerde zeker om te praten over mijzelf want dat had ik nog nooit gedaan.
Meer dan 2 jaar ging ik daarheen.
Leerde zoveel over mezelf maar ook over anderen.
Ik heb er vandaag de dag nog steeds baat bij.
Echt een soort universiteit voor het leven.
Door de jaren heen ben ik heel wat mensen tegen gekomen die mij hun verhaal vertelden maar vroegen of ik het echt tegen niemand wilde vertellen dat ze in therapie waren of geweest of aan de medicijnen zaten want niemand in hun buurt wist er van.
Toen ik mr. X zo een 17 jaar geleden weer tegenkwam en we elkaar steeds vaker en langer opzochten heb ik hem alles vertelt over mijn ziektes.
Twee jaar later kregen we een relatie en hij wist het meeste wel.
Mijn fobieën, angsten en depressies.
Hij is er toch ingedoken.
Ook in alle contacten die ik heb weten mensen het.
Waarom zou iemand mogen vertellen dat ze pas kanker heeft gehad maar ja wat ik heb dat is geheim.
Een buurtbewoner nodigde ons uit om kennis te maken 2 jaar geleden en ja dan praat je over wat voor werk je doet, over reizen en weet ik veel wat.
Ik ga geen hele verhalen verzinnen.
Bleek dat zij ook erg ziek is geweest en ze vertelt me nu gewoon als ik haar tegenkomt hoe het met haar gaat.
Ik zie in haar ogen en houding hoe eenzaam ze is al doet ze vreselijk haar best om sterk en grappig over te komen.
En het is war WIJ worden niet altijd voor vol gezien maar heel eerlijk gezegd zie ik (regelmatig) mensen die ik ook niet erg serieus neem.
Die ik zeer dom vind en dat heeft dan niets met psychische ziektes te maken.
Ik hoor ze dingen nalullen die ik een week eerder precies zo op TV heb gehoord over politiek of toestand in de wereld.
Wat ik verleden week meemaakte over een stel wat hier was; zij moet weer aan het werk maar dan kan NIET want ze heeft veel pijnen die niet aangetoond kunnen worden, nou dat kan natuurlijk en dat is heel erg maar ik ben nog niet klaar met vertellen, ze klussen allebei zwart en hebben dus buiten uitkering een prachtig inkomen erbij.
Mag ik even oordelen?
Oh en ze zijn gestopt met in huis roken want ja dat is zo ongezond.
Gelukkig zaten we buiten en konden ze hun pakjes gewoon leegroken.
Ik ben ze regelmatig dronken of aangeschoten tegen gekomen.
Denk je dat ik respect heb voor die soort mensen?
Dat ik ze voor vol aanzie?
Zeker omdat zijn vorige vrouw zich letterlijk dood gerookt en gezopen heeft.
Ik kijk tegen mensen op die zich rot vechten om uit een depressie te komen en iets van het leven willen maken.
Ondanks hun ernstige ziekte.
Want dat is depressie.
Dus mensen mogen mij best gestoord vinden.
Ik weet wel veel beter.
Tot morgen
19 opmerkingen:
Natuurlijk, een oordeel is er al voordat je er erg in hebt, daar kun je niets aan doen. Mensen die zeggen daar helemaal vrij van zijn, zitten vet te jokken. ;)
Er is inderdaad altijd een mogelijkheid een oordeel bij te stellen. Soms is wat je denkt waar en soms niet, nou en, we zijn allemaal maar mens en zolang je mensen fatsoendelijk behandeld is er toch niets aan de hand?
En dat stel wat zwart bijklust maar o zo ziek is, daar heb ik ook wel een oordeel over. ;) Ik zou ook mijn mond niet kunnen houden als ik ze persoonlijk zou kennen.
Iedereen heeft een mening, maar die hoeft lang niet altijd te worden uitgesproken. Die zwartklussers keur ik af en daar mag iemand best iets van zeggen.
Wat fijn dat jij zo veel wijzer bent geworden in die 2 jaar dat je jezelf kon en mocht uiten.
Als kind heb ik letterlijk regelmatig met mijn hoofd tegen mijn slaapkamermuur gebonkt.
Als 15 jarige werd ik de "rots" voor anderen maar Nu, op mijn 57e nog steeds zoekend naar mijn eigen rots.
Depressie en haar buien, het blijft in mijn leven en daar hoort "oordelen" zeker bij vanuit mijn moeilijke kritische geest. ( Naar de ander cq mezelf)
Lieve groet van Lisa
Oordelen is iets wat we allemaal doen, of we nou willen of niet, onbewust of bewust. Mensen die zeggen dat ze niet oordelen geloof ik niet, het behoort toch echt tot de emoties van de mens denk ik. Dat kan goed of slecht zijn maar het een kan niet bestaan zonder het ander. Ik vind oordelen niet iets heel ergs én ook ik stel mijn oordeel bij als blijkt dat het anders is dan het lijkt.
Nee hoor dat is zeker niet raar. Ik probeer niet te oordelen maar doe het soms toch. Mooie blog
Nee hoor dat is zeker niet raar. Ik probeer niet te oordelen maar doe het soms toch. Mooie blog
Oordelen doen we allemaal, maar we hoeven niet alles wat we denken uit te spreken..alhoewel ik hoef maar het facebook te bekijken en zie dat heel veel mensen dat wel doen. Ik waardeer je openheid en oprechtheid !
Het zit in de mens om over anderen te oordelen, maar we kunnen wel eerst even nadenken voordat we dat oordeel ventileren. De eerste indruk die je hebt van iemand is belangrijker dan we denken. Vaak dacht ik iets over iemand, dat stelde ik dan in de tijd wat bij, maar nog weer later bleek dat ik toch gelijk had. Het uiterlijk (kleding, haar) zegt wel iets, maar ik let vooral op de ogen als mensen iets aan het vertellen zijn dat ze raakt of interesseert.
Dag Helène,
En JIJ wilde stoppen met bloggen?
Meid wat kan je schrijven, schitterend weer.
Groeten
Cornelia
Hoi Ineke ik hou mijn mond ook niet, vooral als ze zeggen dat mijn man gestoord is dat hij nog werkt.
Ik word echt niet goed van dit soort mensen, had ze al lang uit mijn leven gewild maar man wil dat niet. Ik zie ze gelukkig heel weinig.
Ik heb de schurft aan dit soort mensen die alleen maar rechten hebben maar geen plichten.
Hoi Lisa, net als jij zocht ik me rot naar een rots, ik heb hem gelukkig gevonden, het maakt het leven de moeite waard maar moeilijk blijft het wel omdat er altijd zoveel gebeurt in mijn hoofd. liefs
Nou ja soms vind ik het vervelend maar ik ben er van overtuigd dat je er niets ana kan doen. liefs
Dank je wel.
Dank je wel mevrouw W.
Ik ben blij dat ik bevestigd word in wat ik dacht. Dat gelul altijd over niet mogen oordelen. fijne dag
Stoppen? dan krijg ik niet meer van die lieve en aardige reacties zoals deze.
Van wie niet? Van mij wel, hoor. Alleen kun je de afweging maken of het zin heeft dat oordeel te uiten.
Ja, dat hoofd van mij is ook nooit stil.
Liefs terug.
Een reactie posten