Het oude liedje zeg maar

Ik plantte vorig jaar op de verjaardag van mijn moeder een magnolia.
Om te proberen haar dichterbij te halen.
Over 2 dagen is het weer haar verjaardag en alles gaat volgens plan en staat het prachtig in bloei.
Een mens probeert/doet van alles om hun familie maar om zich heen te houden na hun dood.
Ook al geloof ik in werkelijk niets probeerde ik toch naar het graf van schoonmama te gaan om haar te voelen.
Nu ligt ze in een gat met 2 andere willekeurige mensen en ik vind dat vreselijk.
Mijn moeder is uitgestrooid in de Saone, de rivier waar ze aan woonde.
Nou getver, lekker beginnetje zeg.
Komt door de foto die ik gisteren maakte.

Het zou vandaag geen mooi weer zijn en potjandorrie het is prachtig.
Ik voel me even helemaal niet goed maar dat kan zo over gaan.
Ik ga straks naar de film, ja zou slecht weer worden, en ik denk dat ik wat angstig ben.
Werd al niet lekker wakker.
Kan zo de afspraak afzeggen hoor en eigenlijk wil ik dat wel, wedden dat ik me dan meteen weer goed voel, maar ik wil gewoon gaan.
Als ik naar mijn angst en stress zou luisteren zou ik al lang nergens meer komen.
En zat ik nog opgesloten in mijn huis met mijn fobieën en mijn ex.
Daar denk ik weleens aan.
Hoe sterk je moet zijn om je leven te veranderen en dat het iedereen niet gegeven is.
Ik dacht ieder jaar met kerst of mijn verjaardag ik hoop dat over een jaar mijn leven er totaal anders uitziet maar een jaar later zat ik weer in dezelfde situatie.
En ik ging kapot van eenzaamheid.
Die eenzaamheid was echt erg en de rode draad in mijn  leven.
Wat ik ook deed of meemaakte ik voelde me altijd eenzaam.
En alleen.
Dan werd ik maar weer verliefd op die of op die en een paar weken ging het redelijk maar nooit lang.

Ik werd al stukken minder eenzamer toen ik alleen ging wonen.
Hoe gek was dat.
Ik was alleen, had niemand, vele mensen vielen weg maar toch was het minder eenzaam.
Mijn conclusie is dat als je mensen om je heen hebt je er toch op rekent dat ze iets voor je doen als je in nood zit, dat gebeurde niet, zeker mijn ex niet.
Ben je alleen moet je gewoon voor jezelf zorgen, verwacht je niets van een ander en wordt je ook niet teleurgesteld.

Natuurlijk waren er eenzame momenten.
Wat dacht je van kerst en oud en nieuw vieren in je uppie met een oude kat en een hond?
En was ik teleurgesteld in al die mensen  die ik om me heen had gehad.
Was er dan niemand die dacht; goh die Hélène was best wel leuk en we zitten toch al met 12 maan met de kerst zullen we haar ook vragen?
Nee joh, we sturen wel een jaar met fijne feestdagen erop.
Ik moet nu er gelukkig om glimlachen hoor.
Nou ja half glimlachen.
Zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar.

Zes jaar ben ik alleen geweest en het was best te doen.
Toen bleek X 400 meter verderop te wonen.
Heeeeel lang nagedacht en het was zeker het eerste jaar samen niet makkelijk maar opeens wist ik het zeker.
Dit was hem.
Met hem wil ik oud worden, tegen hem zal ik nooit liegen, ik zal hem nooit bedriegen daarvoor hou ik teveel van hem en heb ik teveel respect.
Weg was die abnormale eenzaamheid die ik als kind al voelde.
Ik heb totaal geen twijfels meer.
Naar hem was ik dus al die jaren op zoek.
Mijn vriendje van toen ik 15 jaar was en waar ik zo vreselijk mee kon lachen.

Toen ik jong was had ik nooit bij hem gepast.
Ik heb heus wel mannen ontmoet die op hem leken maar ik wist gewoon niet hoe ik met een "normaal" iemand om moest gaan.
Ik wist niet eens hoe ik moest praten of mijn gevoelens moest laten zien.
Als een ander dat deed schrok ik me wild.

Als ik nadenk hoe ik ook nog eens verandert ben sinds we nu 2 jaar hier wonen blijf ik mezelf verbazen.
Nooit of heel zelden kregen we mensen over de vloer, dat was zo doodeng, zo een gedoe.
En nu, het gaat niet altijd even makkelijk, maar er lopen regelmatig mensen in en uit.
Zomaar.

Ontspannen en luchtig door het leven gaan zal ik nooit doen maar wat een verschil.
Soms denk ik dat ik erg veel mazzel heb maar het is me niet aan komen waaien.
Ik heb werkelijk heel lang en heel hard moeten werken om zo ver te komen.
En ik werk er nog aan.
Zoals vandaag dus niet toegeven aan mijn angst en toch mijn afspraak nakomen.
Oh en niet vergeten de was op te hangen.

deze foto ook gisteren gemaakt.

Ik wens ieder wiens pad niet over rozen gaat heel veel sterkte en weet dat paardenbloemen ook heel mooi zijn.

Denk ik weer aan mijn moeder en ik als veertienjarige; kijk eens Hélène wat een mooie bloemen.

Ach mam doe even normaal het zijn gewoon paardenbloemen.

Ach lieve mam je was een waardeloze moeder maar ik hou toch van je en je had gelijk, paardenbloemen en mussen zijn inderdaad heel mooi en bijzonder.