vrijdag 15 september 2017

lees maar als je benieuwd bent.


Volgens mij is het voor het eerst in 24 jaar dat ik wil zien dat het neefje veel meer autistisch is dat ik toe wilde geven.
Dat is een hele vreemde gewaarwording.
Omdat ik hem altijd zo goed begreep vond ik hem helemaal niet zo anders.
Het punt is dat hij totaal niet over koetjes of kalfjes kan praten.
En het gaat over dingen waar ik geen verstand van heb en ver boven mijn pet gaat.
Op zijn 16de kocht hij al allerlei literatuur en dan vooral van Japanse en Chinese auteurs.
Geen flauw idee waar t over gaat.
Hij vertelt er wel over maar na een tijdje raakt mijn hoofd vol en neem ik niet meer op.
2400 films heeft hij gezien over de gekste onderwerpen.
Ook daar kan ik weinig mee al zijn er wel films die we allebei gezien hebben hoor.
Er is een boek/film We need to talk about Kevin.
Ik vond dat een van de naarste films die ik ooit zag.
Hij kijkt veel naar dit soort films .
Het gaat over een moeder die vanaf de geboorte van haar kind voelt dat er iets is met hem maar niemand geloofd haar omdat zodra er een ander in de kamer is hij zich anders gedraagt.
Ik ben zelf ook altijd zeer geboeid door dit soort onderwerpen hoor maar de afloop is zo erg en zo triest.
Hij leest veel, het neefje, over geschiedenis en wil alles weten.
En vertellen.

Een kwartier te vroeg belde hij aan.
Kijk dat is 'mijn' kind, wij zijn altijd te vroeg.
Ik doe de deur op en hij loopt zo naar binnen maar halverwege beseft hij dat hij iets vergeet draait zich om en slaat zijn armen om mij heen.
Heel onwennig dat wel.
Daarna loop hij gelijk naar de spiegel in de woonkamer en zegt; wat zit mijn haar stom.
Hij stroopt zijn mouw op want er is gisteren bloed geprikt en ik MOET het zien van hem.
Zou je X geen gedag zeggen?
Oh ja, sorry en hij loopt naar hem toe, geeft een hand en begint daarna meteen weer over zijn haar, wie het geknipt heeft en hoe verkeerd het gedaan is.
Hij kijkt niet om zich heen, blijft aan zijn kleding trekken.
Ik heb nieuwe kleren, zegt ie.
Ik moest 8 buisjes bloed geven.

We wandelen samen naar het restaurant en hij kletst de oren van je kop
Hij ziet er heel mooi uit, zeer verzorgd en goed gekleed, prachtige witte tanden.
Hij ruikt zo vertrouwd.
Hij is ook blij om mij te zien dat merk ik wel.
Ik knuffel en raak hem steeds aan.
Vind dat ik daar recht op heb.
Hij blijft maar doorpraten.
Tussen zijn gepraat door kan ik toch vragen stellen over zijn leven, zijn moeder en zijn 2 zussen.
Steeds valt hij toch terug in wat hij gezien (film) of gelezen heeft.
Tante dit moet  je echt lezen en hij noemt een Chinese schrijver/filosoof/weetikveel wat.
En deze film tante, echt iets voor jou, Chinese film over monnik
Ja, zeg ik, maar hoe is het met je zus?
Zie je haar weleens.
Ja zegt ie maar ik vergeet altijd te luisteren, stom he.

wat voor studie doet je vriendin, is het kunstgeschiedenis of kunstacademie.
Dat weet hij ook niet precies en ik krijg er ook geen duidelijk in.
Hij heeft al 2 jaar een vriendin en ik zie op FB foto's voorbij komen.
Ze willen samenwonen en ze willen kinderen.
Ik maak me al een paar jaar niet meer zo druk om zijn uitspraken.
Na een paar uur weet ik wel wat meer over zijn zussen, vader (mijn broer) nee die wil hij niet meer zien, doet teveel pijn, maar als hij later kinderen heeft moeten ze wel hun opa leren kennen.
Ja met zijn moeder gaat het goed. Hij woont weer bij haar na een in Amsterdamwoon avontuur.

Als we afscheid nemen, ik ben bekaf, is zijn omhelzing heel anders dan bij de deur.
Het is in mijn ogen een prachtig kind maar zelfs ik begrijp hem niet meer zo goed.
Het is een beetje alsof ik met een wetenschapper of zo heb zitten praten en maar een derde ervan begreep.

Vandaag kwam ik hem tegen met zijn moeder in de winkelstraat.
Hij vloog meteen op me af met een blij gezicht.
Na een paar minuten was hij onrustig, hij was op weg naar de viswinkel en ja als het niet gaat zoals het in zijn hoofd gaat dan klopt het niet meer, dus moet hij verder.

Er is veel herkenbaar in dit kind omdat het in mijn hoofd ook anders gaat maar hem echt begrijpen; nee dat lukt niet zo goed meer.
Maar wat hou ik toch van hem.






12 opmerkingen:

Bertiebo zei

Dat laatste: daar gaat het om!

Jojo zei

Wat een mooi verhaal, aandoenlijk ook. Dat besef dat je hem niet meer zo begrijpt is lastig maar het gaat erom dat je zielsveel van hem houdt inderdaad!

Anoniem zei

Het snijdt door mijn buik. Wat liefde toch zoveel pijn en tegelijkertijd zoveel moois heeft.

Liefs van Lisa

Unknown zei

Griet; het is een bijzonder kind en dat is het!
xlinda

Nietzomaarzooo zei

Misschien begrijp je hem nu des te beter, juist omdat je ziet dat hij niet anders kan reageren door zijn autisme. Dat het geen onwil is.
Dat je van hem houdt (niet van zijn gedrag) dat is heel mooi en waardevol en -vast

Wieneke zei

Ook al begrijp je iemand anders niet helemaal of helemaal niet, dan toch kun je liefhebben. Dat zie je nu maar weer. Jij doet erg je best en hij misschien ook wel....

Gewoon Vlijtig zei

Fijn dat je hem gezien en gesproken hebt. Daar gaat het om.

Bertiebo zei

Nog even wat anders. Ik heb net gekeken naar de docu over Sergei Polunin. Prachtig! Heel erg bedankt voor de tip

Bertiebo zei

Nog even wat anders. Ik heb net gekeken naar de docu over Sergei Polunin. Prachtig! Heel erg bedankt voor de tip

Anoniem zei

Je hebt hem gelukkig weer gezien en gesproken, je moet hem maar accepteren zoals hij is. Dat geeft het meest rust.

Petr@ zei

Hij zal je liefde zeker gevoeld hebben Helene, zo'n bijzonder kind.

Anoniem zei

<3