de credit card en Paris

Wat een prachtige chanson vind ik dit.
Van Brel eigenlijk maar ik hou niet van Brel.

Credit Card: Allereerst lieve Loes wat ben jij toch een ongelofelijke lieverd.
Ik was ontroerd door je aanbod.

Waarom we niet zelf een CC nemen?
Nou omdat ik zo een ding nog nooit nodig heb gehad en het leven me prima bevalt zonder.
Ik keek wel hoe je het aan kon vragen en naar de kosten en de voordelen.
En ik zag alleen de kosten.
Ik heb steeds het gevoel dat men gedwongen wordt tot het kopen/aanschaffen/doen van dingen.
Zoals de zenders op TV.
Ik wil geen netflix, ja maar het kost maar ....
En videoland, kun je films kijken zoveel je wil en kost maar .......
Alles gaat tegenwoordig via de computer en ja daar moet ook weer een printer bij.
Ik vond tot mijn grote vreugde op zolder een zo goed als ongebruikte camera, goed ding, veel lichter dan mijn die ik heb, makkelijk mee te nemen, ik oefenen met dat ding en merkte dat de kaart die erin zat niet paste op mijn cardreader en hup moest er een nieuwe aangeschaft worden, die trouwens amper te krijgen was want ja camera was al 7 jaar oud.
De verkoper keek me een beetje meewarig aan.
Arm vrouwtje zo een oude camera, nee dat zou hem NOOIT gebeuren, nieuwste van het nieuwste wilde hij .
Dat laatste verzin ik maar hoor, weet ik veel wat die knul dacht.
Hij weet in ieder geval dat je aan mij niet rijk zal worden.
Andere camera die het ook prima doet heeft weer een andere ouderwetse kaart erin, ja mevrouw die gaat er binnenkort ook uit.
Ik wil dus niet gedwongen worden om dingen te doen of te kopen.
Dat haat ik.
Ik hoef geen nieuwe telefoon met abonnement.
Ik kan appen en zo nodig bellen, af en toe een fotootje en het is meer dan genoeg.
Ik betaal 20 euro in de 3 a 4 maanden.
Ben al lang verleerd om dat ding overal mee naar toe te nemen en raad eens?
Nog nooit is er iets geweest wat zo dringend was .
Ik neem hem wel mee als ik mijn man niet bij me heb en ik meer dan 3 uur wegblijf.
of het is donker.
Nou ja je snapt het al; geen CC voor mij/ons.

Ik belde vriendin I. gisteren om te vragen of zij er een had en of ik die mocht leven.
Ik begon een heel verhaal af te steken en zo maar ze onderbrak me en zei , doe toch niet zo moeilijk, ik vertrouw jou. Ik kom hem vanavond brengen.
Ik was zo blij met het compliment dat ze mij vertrouwde.
Zo kwam ze met man, vriend van de X ondertussen, gezellig langs voor een bakkie, met een tijdschrift, een plant en de bewuste kaart.
Zij hebben er samen 3, maar zij reizen ook veel.
Samen, apart, zakelijk.


Mr. X werk deze week 3 ochtenden, volgende week 4.
Hij is erg moe en is om 21.30 al aan het gapen.
Gaat vaak eerder naar bed dan ik en dat was nooit zo.

Oh vergeet ik het belangrijkste bijna.
Ik heb geboekt voor Parijs.
30 april pas maar zoals jullie wel merken zit ik me hier nu al te verheugen.
We hebben een appartementje.
We zijn van plan om zoveel mogelijk lopend te doen.
I. vertelde dat toen zij er waren met iemand die de stad goed kende ze steeds de metro ingingen en eigenlijk alleen de hoofdzaken zagen maar niet de straatjes, caféetjes , de Parijsenaars.
Dus gingen zij ook lopen.
Ik ben sowieso niet van plan om veel onder de grond te komen.
Brrrrrr.

Heb een boekje en een kaart gekocht en hoe meer ik kijk hoe meer ik wil.
Ik ben dol op beelden en fonteinen.
Nou dan kun je je lol op.
Mocht het niet zo lijken, de wensen van mr. X worden zeker ingewilligd.
Zo wil hij de Eifeltoren op bijv.
En veel meer.
Nou ja we zien het allemaal wel, maar blij ben ik wel.