domme domme trut

Domme, domme trut.
Zo voel ik me.
Ik dacht, ik ga even teruglezen hoe het een jaar geleden was.
Ik las 2 of 3 dagen en schrok me wezenloos.
Serieus.
Ik schaam me ook.
Wat een negativiteit.
Ik herinner me een psych die zei;
Hélène wat doe je, ga je als zieke vrouw door het leven of als een vrouw met een handicap?
Schijnbaar heb ik voor het eerste gekozen.
Kerst, stiefkinderen, reclame op TV en ga zo nog maar even door zijn schijnbaar alleen maar gemaakt om mij te treiteren en mij het leven zo moeilijk mogelijk te maken.
Geen wonder dat zelfs mijn vent nog maar zo weinig van mij kan hebben.

Een paar dagen gelden dacht ik aan mijn broer en hoe hij het goed voor elkaar heeft.
En absoluut niet uit jaloezie hoor, want ik ben blij dat het hem goed gaat, een zorg minder zal ik maar zeggen maar opeens besefte ik; he' ik heb het net zo goed voor elkaar.
Op een andere manier omdat ik anders ben want ja wat moet ik met paarden in de tuin, ik hou niet eens van paarden.
Ik woon waar ik wil, met wie ik wil, ik kan mijn hobby's uitoefenen, ik kan gaan lunchen of afspreken wanneer en met wie ik wil.
Ik wil een camera, naar Parijs, een andere WC.
Het kan allemaal als ik/we het wil/len.
Mr. X helpt overal mee.
Ben ik te moe voor iets dan neemt hij het over.
Ik vind mijn huis naar bijna 3 jaar nog steeds geweldig.
Heb buren waar ik het leuk mee heb, ben geliefd bij de buurkinderen, heb mijn vriendin onder handbereik.
En andere vriendinnen als ik wil wandelen, koffiedrinken, kletsen, iets creatiefs doen, naar de film, theater of museum.
(moet ze alleen nog mijn nieuwe nummer versturen)
Ik heb een auto voor de deur.
Als het koud is buiten zegt mr. X; zal ik de hond uitlaten?
Terwijl ik veel beter tegen kou kan dan hij.
Hij zet het vuil aan de weg, dat is geen vrouwenklus vindt hij (even grapje tussendoor)
ik ook niet.

Ik zit in de serre, de zon schijnt, heb net heerlijke koffie of en heb vanmiddag een leuke afspraak.
Waarom zou je als je leven uit zeker 80% goede dingen bestaan je concentreren op die 20 %?
En ik doe dat veel te veel.
Wil wel even een kanttekening maken, in mijn omgang met andere mensen ben ik niet zo erg als op mijn blog hoor, dit gebruik ik echt om te zeiken en van mij af te schrijven.

Ik durf niet te zeggen dat de knop om is maar dat ik geschrokken ben is wel waar.

Ik ga me nu optutten voor de leuke afspraak en me concentreren op de 80%.