Vlak bij ons hotel, 300 meter, was dit park.
Parc des buttes de chaumont
Volgens de receptionist mooiste park van Parijs.
Hier dronken we ook onze laatste koffie na onze laatste wandeling voordat we weer naar huis gingen.
Gisteren belde een vriendin vanaf haar vakantieadres in paniek of ik naar haar achtergebleven (meerderjarige) dochter wilde want er was crisis.
Merde, dacht ik, dat paste niet in het schema wat ik in mijn hoofd had maar ik deed het.
Voor rampen en crisissen stap ik wel van mijn eigen plannen af.
Ik trof een vrolijke jonge dame aan, die er goed uitzag en een heel net en schoon huis.
En ja er was ruzie geweest met een vriendin.
Appte later naar de mijne dat ze eens moest genieten van haar vakantie en haar dochter met rust moest laten.
Ik word een beetje moe van die moeders die nog steeds doen alsof ze met kleuters te maken hebben en die kids ook zo behandelen wat die kinderen trouwens hoor heerlijk vinden en dat lekker uitbuiten.
Het was allemaal niet zo simpel als ik het voor doe komen maar we hebben heel goed gepraat het kind en ik en het was gezellig.
Daarna was ik wel kapot want had s'morgens therapie gehad, waar ik me ondanks dat ik de hele dag in de agenda kijk 1 uur te vroeg was
en chagrijnig.
en gestresst.
Ik vond het trouwens heel fijn hoor om met de dochter te praten.
Met de psych had ik het erover hoe ik reageer op wat er dus bijv. maandag gebeurde.
Volgens haar kan er zoveel redenen zijn waardoor ik "gepasseerd" ben en af moet wachten wat de reden is.
Het is iets wat vaak terug komt in mijn leven.
Zoalsik dus zeg; GEEN onverwachts bezoek, stuur kwartier van te voren app of zo en nee hoor staat er weer iemand.
Ja ik was toch in de buurt en als het niet uitkomt bla bla bla.
NEEEEEEE het komt niet uit en ook al zeg ik dat op dat moment ik voel me daarna toch klote omdat ik dat gezegd heb en niet meteen de plannen die ik had laat vallen.
Het is voor mij al zo moeilijk om de dingen redelijk te laten verlopen hier.
Net huis, boodschappen, koken, de beestjes, de tuin.
en met schuldgevoel komt er helemaal niets meer uit mijn handen en ga ik me suf lopen piekeren dat ik zo een egoiste ben en weet ik veel wat allemaal.
En dan kom X thuis, en meestal duurt het even voordat hij wat vrolijker is na zijn werk en treft dus de vrouw des huizes die hoopt dat hij iets verkeerd zegt of doet om ruzie te maken.
En zo liet ik me ook weer overhalen om vandaag en morgen de hond uit te gaan laten van de jongedame waar ik gisteren was.
Ik weet, het is helemaal niet erg, en je moet dingen doen voor een ander maar het past dus niet in mijn schema.
Ik wilde met het neefje gaan lunchen maar nu past het niet meer.
Onzin natuurlijk want ik kan en hond uitlaten en daarna lunchen maar dan gebeurt er hier niet wat ik moet/wil doen.
en heb ik geen stilte genoeg.
Nou ja heel ingewikkeld allemaal.
Dit wilde ik nog even vertellen;
Zo een 6 tot 8 weken geleden verzond ik 3 klachten naar verschillende bedrijven.
De oven die er na 3 jaar mee stopte.
Een vest die na 3 keer dragen ging pluizen
en een kroon die afbrak na het eten van muesli met een versteende rozijn.
We mochten een oven uitkiezen met 200 euro korting.
Gaan we niet doen
De vest mocht ik terugbrengen en mocht iets anders uitzoeken.
en de kroon wordt vergoed.
Ik was wel zo slim om het rozijn te bewaren net als de brok kroon.
Ik ben best trots op mezelf.
en blij om die kroon zeg.
Ik ga binnenkort een ongelofelijke tandartsrekening krijgen en alles wat ik niet hoef te betalen scheelt.
Volgende week naar de tandarts om alles nog eens door te spreken en ik juni 2 afspraken van 3 uur waarin alles gaat gebeuren.
Toch zie ik er naar uit en twijfel ik geen seconde om het aan te gaan.
IK die eens al beroerd werd, echt beroerd he, van het zien van een reclame over tandpasta want dan moest ik aan de tandarts denken en was panisch.
Nou goed dan zal ik het ook wel overleven dat mijn schema 3 dagen in de war is gegooid.
Ondertussen geniet ik nog volop na van Parijs.
Ik heb via MP een boek besteld over Rodin en ga lekker verder aan mijn boek over onze reis.
Foto's moeten nog afgedrukt worden daar kijk ik zo naar uit.
De foto's uit het boek plak ik dus in mijn boek met verhalen erbij.
Geen mens die die boeken ziet hoor maar ik vind het leuk om te doen en meer te weten over alles wat ik gezien en meegemaakt heb.
Maak er weer een mooie dag van.
Ga ik ook doen.
7 opmerkingen:
Prachtige plek zo te zien en ik kende het niet (maar ja....ben ook niet echt een doorgewinterde Parijs-ganger he). Die foto's van de bomen; zo mooi.
Was dat 'kind' niet dat meisje wat perse een hond wilde en waarvan je al voorspelde dat waarschijnlijk moederlief de hond het meest zou uitlaten? Nu ben jij de sigaar.
Mooie foto's van het park!!
Prachtig park. Jij gaat vast en zeker volgend jaar terug naar Parijs.
Ik ken dat schitterende park, wij hebben ooit in een hotel gezeten daar vlakbij. Heerlijk om 's morgens even een wandeling te maken alvorens je de drukte in duikt. Je hebt heel mooie foto's in Parijs gemaakt trouwens. Tja, die moeders. Ik hoor heel wat verhalen aan over dat gemier tussen ouders en die volwassen kinderen. Ik geef er nooit commentaar op, maar ik denk stiekem, dat vooral die überbezorgde moeders niet sporen. Volgens mij zouden ouders eens wat meer naar de vogels moeten kijken. Eten geven, opvoeden, leren vliegen (nou ja) en dan hatsekidee.... op eigen wieken. Dahaaag!! Erg leuk als je nog eens langskomt met een worm voor bij de thee, maar verder zoek je je eigen oplossingen maar. Het is dus maar weer eens heel erg goed, dat ik geen kinderen heb. :-)
Wat een prachtig park. Alleen dat is al de moeite waard om voor naar Parijs te gaan.
Mijn schoonzusje schrijft ook altijd klachten en die leveren meestal wat op. Goed dat je het gedaan hebt!
Soms kan je jezelf wel schieten. Dat je je weer voor het karretje van een ander laat spannen. Voornamelijk om aan je eigen schuldgevoel te ontkomen.
Het leven valt wel maar niet mee...
Dikke kus *smak*
Nu alleen nog je eigen schuldgevoel gaan leren loslaten. Als mensen niet (willen) begrijpen waarom ze niet onverwacht bij je op de stoep kunnen staan, is dat hun probleem. Jij bent niet verantwoordelijk voor wat jouw grenzen bij een ander teweeg brengen en je hoeft je daarvoor ook niet te verontschuldigen, vind ik.
Prachtige foto’s van Parijs, ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog nooit geweest ben.
Parijs is zo mooi...wat een leuk blog...ga je volgen hoor ..liefs Ria x 💜
Een reactie posten