zondag 10 juni 2018

ik stop ermee, neehee niet met bloggen


Ik heb besloten.
Ik ben er klaar mee.
Er zijn dingen waar ik aan meegedaan heb en daar zeer tevreden over ben.
Dat begon al jaren geleden met lezen over consuminderen.
Ik werd steeds meer bewust van mijn koopgedrag.
Ik liep graag in het winkelcentrum zag hier een boek, daar een DVD of een leuk vest in de uitverkoop.
Ik kocht het gewoon.
Gek heb ik nooit echt gedaan wat spullen betreft maar ik kocht wel wat ik dacht nodig te hebben als ik het geld er voor had.
Door te lezen besefte ik dat ik best wel veel geld over de balk gooide.
Dat boek had ik ook van iemand kunnen lenen.
En was dat blad van 6 euro met die o zo mooie buitenkant echt zo leuk?
En die DVD koste maar 6 euro maar was het de moeite waard?
En wat moest ik met een groene Beha, ik droeg nooit iets groens.
En moet je schoenen hebben die passen bij je rode trui?
Ik lette dus steeds meer op, koopt nog steeds NIETS spontaan, wacht altijd 24 uur.
Keukenapparatuur hebben we bijna niet.
Ja een oude staafmixer van meer dan 20 jaar oud.
en een tostimaker van16 jaar.
We snijden onze uien zelf, koken onze eieren in een pannetje met water, zetten koffie met zo een ouderwetse koffieapparaat, jeweetwel zoals onze moeders en omá s ook hadden.
Consuminderen past bij mij al ga ik niet zeggen dat het beter zou kunnen.
De X is na luid protest erin meegegaan voor een deel.

Maar daar wilde ik het niet eens over hebben.
Ik wilde het over een andere trend hebben.
Het ontspullen.
Leek mij heerlijk al die lege kasten en overal ruimte over.
Ik fantaseerde er over.
Ik wilde een soort Valhalla worden (jekenthaarwel)
Hoe vaak ben ik er aan begonnen en hoe rot voelde ik me erover omdat ik niets kwijt wilde maar toch doorzette.
Weg, weg, weg want is goed voor je.
Geeft vrijheid en rust in je kop.

Zo een 8 weken geleden was het weer zo ver.
Fotoalbums doorkijken, paar foto's eruit die ik echt niet weg kon doen de rest weg.
Een foto had ik van een hele vakantie liefde.
Sylvain heette hij.
Zo lief, zo leuk, zo gelachen, zo knap.
De foto ontroerde me maar hij ging toch weg, hup weg met het verleden.
Maar het toeval komt altijd op de raarste momenten.
zo een 4 weken na de weggegooide foto opeens een reactie op FB.
Van Sylvain.
Ik baal zo dat ik die foto weggegooid heb.
Ik kreeg zoals de fransen dat doen een heel beleefd bericht of ik diegene was die haar vakantie in dat kleine dorp was en of ik me hem nog herinnerde?
Ik schreef terug dat ik me dat zo goed herinnerde, hem en zijn oudere zus.
Dat het zo een mooie herinnering was en dat ik zo verliefd was geweest.
En waarom hij me nooit geschreven had want dat had hij beloofd?
Haha, hij was 16 of zo.
De brieven van zijn zus heb ik nog wel.
Hij schreef terug dat hij ook zo verliefd op mij was geweest en echt dames, ik blijf een eeuwige romanticus hoor maar ik vond dat zo mooi.
En ik baal zo van die weggegooide foto.

Dus ik heb besloten; ik ga niet meer ontspullen.
Ik bewaar gewoon alles.
Hij de derde in anderhalf jaar tijd uit mijn verre verleden uit dat kleine dorp die contact met me zoek.
Van mijn allerliefste vriendinnetje heb ik alle brieven en de foto's nog net als een andere liefde Didier uit Parijs die voor straf een tijd werd verbannen naar dat dorp.

En waarom zou ik de spulletje van mijn Franse grootmoeder wegdoen?
Ze had een vitrinekast met dingen erin die ik zag als grote schatten en af en toe mocht ik er iets uit kiezen.
Ze staan nu in mijn herinneringskast in de woonkamer met brieven, foto's en allerlei andere dingen van mijn moeder en mijn beste vriendin dus.
Zou allemaal weg kunnen, echt waar, niets waard, prullen .
Maar echt dat gaat echt nooit weg.
NOOOOOOOOOIT.
Als er brand uitbreekt zou dat het allerergste zijn wat ik kwijt zou raken.

Natuurlijk zijn er dingen die geen emotionele waarde hebben zoals hobbyspullen.
Maar ook daar duik ik opeens weer in na jaren er niet naar gekeken te hebben.
Zo kon ik veel dingen weer gebruiken bij het maken van mijn album over Parijs.
Heerlijk.
Tuurlijk had ik het allemaal weer kunnen kopen maar he, ik consuminder dus baal als ik dat zou moeten doen.

De nieuwste trend is opruimen voordat je doodgaat.
Wat een ongelofelijke onzin.
Ik ga heus niet nu al denken aan hoe zielig het is als anderen, wie weet ik niet, mijn spullen moeten weg mieteren,
Hun gewoon container of zo alles erin weg.
En ja de kosten voor de container leg ik dan wel klaar.
Misschien leef ik nog een tijdje en ga ik weer eens schilderen, stempelen, kleuren.
En mijn kippenbeeldjes verzamelen obsessie is weliswaar in rustiger vaarwater maar ze staan nog steeds hier en daar de boel op te leuken op een bescheiden manier.
En het mooie schrijfpapier heb ik kunnen gebruiken voor mijn album Parijs.
Papier was zeker meer dan 20 jaar oud.

En ook de duizenden foto blijven lekker in hun album zitten.
Prachtige herinneringen aan de tijd dat ik mocht/moest moederen over het neefje en nichtje en later nog een nichtje van 2e leg van mijn broer.
Al die foto's van 18 jaar met mijn ex.
Zijn familie, mijn leuke schoonzussen, mijn dierbare zwagers, ook de minder leuke maar waar ik nu om moet glimlachen als ik de foto's weer zie.
Al die neefjes en nichtjes die daar geboren zijn en van wie een deel vaak bij ons logeerden en waar we leuke dingen mee gingen doen.

Ik heb dus besloten; ik ga niet meer mariekondoën  of het huis leeghalen voordat ik doodga.
Ik wil gewoon lekker zwijmelen kunnen tussen  mijn spulletjes als ik daar behoefte aan heb.
Dingen weg doen kan best maar dan is het een pan die ik nooit gebruik, of een boek wat ik nooit meer zal lezen maar nooit meer iets die van een dierbare is geweest.
En zeker geen foto van een ex grote liefde.

Mocht ik binnenkort overlijden, het geld voor de container, ligt in een doosjes achter mijn schoenen.
Ik zal er wat bij doen om 2 man in te huren om de troep erin te gooien.
En dat is mijn beslissing en daar moet iedereen het mee doen.
Was getekend;
Hélène

9 opmerkingen:

Jojo zei

Hahaha wat een heerlijk blog weer. Je hebt gewoon gelijk, dat gedonder altijd met die stomme hypes. Gewoon lekker doen en laten wat je zelf wil en vooral geen dierbare dingen wegdoen. Mijn schoonmoeder is vrijdag verhuisd naar een senioren woning en had ineens het idee dat ze naast de spullen die ze echt niet meer gebruikte en nodig had ook spulletjes weg moest doen waar ze nog veel waarde aan hechte. Want alles moest dan mee verhuizen. Heb ik haar vaak moeten vertellen dat dat helemaal niet moest, juist die spulletjes allemaal wel mee nemen! Anders zit je in je nieuwe toch al effe wennen nieuwe huisjes en heb je ook je dierbare spulletjes niet meer. Gelukkig luistert ze goed naar me ;)

Elisabeth zei

Ohh wat een heerlijk blog is dit .Ik heb weleens gelezen bij de dame die je noemt en tja tis maar waar je van houd en zij is er gelukkig mee blijkbaar . Het is een totale gekte het opruimen en niets mogen kopen .Ik mag best zeggen dat ik veel spullen op zolder heb en roep steeds dat ik dingen weg moet doen ,de man vind het onzin en zegt het staat niemand in de weg .Sommige mensen slaan gewoon helemaal door in het thema opruimen en consuminderen en vooral heeeel zuinig zijn .Ik lees die blogs maar niet meer en koop gewoon wat ik nodig vind leuk vind en soms gewoon MOET hebben ,ik doe er niemand kwaad mee en geniet er gewoon van .Lekker leven op je eigen manier Helene jij weet heel goed hoe je dat moet doen .
Elisabeth

Anoniem zei

Hahaha. Je hebt weer heerlijk je hart kunnen luchten. Wel heel jammer van dat fotootje. Snik.

Wieneke zei

Het ontspullen is natuurlijk alleen bedoeld voor mensen, die graag meer overzicht willen en zich beter gaan voelen in een leger huis zonder al die - voor hen - overbodige spullen. Natuurlijk staat het iedereen vrij om dat nogal fors of een beetje te doen of juist helemaal niet te doen. Wat jij hier opnoemt wordt niet bedoeld door de opruimgoeroe's zoals Marie en Valhalla. Waar je blij van wordt moet je uiteraard niet wegdoen.
Het gaat om de rotzooi waarvan je nu al weet dat je die nevernooit meer zult gebruiken en waarvan je zelfs niet eens meer wist dat je het had liggen/staan. En waar je niks meer om geeft. Die dingen kunnen weg. Maar het hoeft natuurlijk niet. Je leest bepaalde blogs om te zien hoe andere mensen leven en de dingen bekijken. Dat is het leuke ervan. Je hoeft niet iemands way of life over te nemen. Wat gaan we nou krijgen, zeg :-)

Nietzomaarzooo zei

Zo blij dat ik mijn mouwstrijkplankje nog had bewaard. Kon ik toch fijn de mouwen van de jurk voor mijn dochter mee strijken. Lekker de naden platmaken.
Iedereen moet lekker doen wat bij hem of haar past. Niet omdat het een trend is, of omdat het in de Flow staat of dat guru Opruimtitus dat predikt.
Goed beschreven!

Lot zei

Blogje naar mijn hart.
Ik vind het heerlijk om keuze te hebben uit bv mijn 4 vergieten, messenmagneet aan de muur met 15 messen, 12 koekenpannen en veel ovenschaaltjes en gebruik ze ook allemaal regelmatig. Kleding heb ik ook veel, 90% uit de kringloop en afhankelijk van het weer kleed ik me op een dag wel eens om.
Alles is wel goed georganiseerd.
Kortgeleden ladenkast gekocht voor al mijn naaispulletjes en haakgarens.
Wat ik echt niet meer gebruik gaat wel weg, ik ben niet van het bewaren om het bewaren en misschien komt het nog eens van pas. Daar heb ik een partner voor die wel 5 schuren kan vullen.

Bertiebo zei

Wat Lot zegt: blogje naar mijn hart. Heerlijk. En je hoeft niks, dat is het allerfijnst. Ik vond Marie Kondo meteen al niks en zoals Valhalla zou ik niet willen, maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb best veel opgeruimd omdat het mij rust geeft, maar alleen dingen die ik tot nu toe totaal niet heb gemist en waarvan ik verwacht dat het ook niet gaat gebeuren. En ja, ik wil mijn kinderen er niet mee belasten. Nou dat gaat dus ook niet gebeuren en zo is het goed.

Unknown zei

Je hebt groot gelijk! Het zijn jouw tastbare herinneringen in jouw (jullie) huis, geniet er van zolang het kan!

Anoniem zei

Hoezee!