verkeerde been?

Wat hou ik toch van dit soort beelden.

Ik moet echt terug naar Parijs hoor.

Ik las op een blog dat zij 1 dag op een neer was geweest met de trein.

Ik zou dat niet kunnen maar lijkt me wel heel leuk hoor.

Ik schreef het al bij Niet zo maar zo volgens mij met verkeerde been, per ongeluk he, met verkeerde been uit bed.

Weet ook dat het weer zo over kan gaan.

Ik word dan wakker met meteen grote lijst van wat MOET gebeuren en de kleine problemen die ik heb zoals de computer, de oven, de ijskast, de rat, de warmte, zorg ik wel goed voor de X (ik vind absoluut van niet), dus schuldgevoel.

Allemaal problemen die zo op de lossen zijn en die in de loop van de ochtend gewoon weer verdwijnen.

Met die hitte heb ik alleen maar aan mezelf gedacht en daar voel ik me dus nu weer schuldig over en vind dat ik als een gek moet veranderen in een moeder theresa of zo.

Lag er gisteren een brief in de bus van het 7 jarige grote zus van de baby.

Of ik vanmiddag kwam kijken en ik mocht een kadootje meenemen als ik dat wilde.

Haha.

Is het niet schattig?

Ik word blij van dit soort dingen want ja wie krijgt er regelmatig dit soort post in haar brievenbus.

Dan weer een brief of een tekening, meestal een uitnodiging waar de ouders dan weer niets van blijken te weten .

Monsieur le Rat is toch weer gekomen hoor.

Mr. X heeft de ren ge-egaliseerd met aarden en morgen komt er zand en tegels overheen, maar ik zag gisteren weer een gang en wist wie er op visite was geweest.

Snel maakt ik die dicht voordat de X weer in de stress raakt en hij heeft niets gezien gelukkig al was hij daar aan het werk.

Zo meteen afspraak met het neefje.

We gaan lunchen.

Ik heb er zin in al weet ik dat het niet zo makkelijk zal gaan.

Mocht ik ooit besloten hebben om geen kinderen te nemen, bang dat ze op mijn zouden lijken wat hun gedachtes betreft , speelde het lot een heel vervelend spelletje met mij.

Ik kreeg het neefje en die is veel erger dan ik.

Hij is het kind dat ik niet wilde omdat ik vind dat het leven heel zwaar is.

Toen ik hem voor het eerst zag, paar uur oud, werd ik verliefd en dat is nooit echt over gegaan al heb ik me jaren geleden moeten wapenen om er zelf niet aan onder door te gaan.

Kun je er iets aan veranderen vroeg de X een paar keer?

Nee? stop er dan mee.

Ik ga me nu niet al druk maken voor straks en ik ga gewoon van hem genieten, knuffelen, voelen en ruiken.

 En stoppen als hij weer eens doorschiet in zijn negatieve spiraal.

Hij is ziek, maar niemand kan vinden wat hij heeft.

Zelf denkt hij dat hij kanker heeft.

Nou ja dat is dus een klein tipje van de sluier van waarom ik geen kinderen wilde.

Ik heb heeeeeeeel lang gedacht dat ik dat ook had, zeker 20 jaar of zo.

Totdat ik het echt kreeg en toen was mijn angst ervoor weg.

Ik denk dat hij net als ik was hypochonder is .

Klinkt heel simpel zo een woord maar het is wel de hel hoor.

Goed even terug naar wat luchtiger want ik voel me helemaal niet rot of zo

De temperaturen zijn gedaald.

Het neefje doet een studie met computers dus die kan me vast helpen, al wil ik nooit dat er iemand eraan zit omdat er dan weer dingen anders zijn.

Voor mr. X ga ik zo naar de slager, de arme man heeft al dagen geen vlees gegeten en uit schuldgevoel ga ik iets lekkers voor hem maken.

Morgen gaat hij de ren betegelen en moet dus vlees.

Mannen zijn jagers en die MOETEN vlees is zijn uitspraak.

Tuurlijk schatje.

Vanmiddag dus babytje kijken en niet vergeten kadootje mee te nemen. ;-)

Dan  even bedenken wat ik de komende week kan doen voor een ander.

In de eerste plaats voor de X.

Omdat hij niet veeleisend is, of lijkt, vergeet ik regelmatig als ik me minder voel zoals met dat vreselijke weer afgelopen dagen, om leuke kleine dingen voor hem te doen.

Zo is lekker koken MET vlees voor mijn jager  al iets om hem blij te maken.

En eens alles zelf doen ipv hem ermee op te zadelen.

Hij vraagt op zaterdagmorgen bijv.: zal ik boodschappen doen?

Ik vind dat ik dat moet doen maar ja, ik ben toch een prinses he, en zeg ja hoor.

En zo gaat het met veel dingen hier.

Kreeg een opmerking van de week van iemand, absoluut niet leuk maar wel waar.

Goed ik ga me nu even optutten voor het neefje.

Kunnen we lekker samen over onze kwaaltje praten