fijne week

We hadden niet alleen maar zon en mannenschijn.

Ik loop nooit onder een paraplu.

Mijn X dus wel.

Er zijn mensen die 3 weken op vakantie gaan en het alleen maar leuk hebben.

Nee, geen ruzietje, niet 1 keer verkeerd gereden, geweldige mensen ontmoet, 3 weken zon.

Ik wantrouw het soort fakebook mensen.

Al moet ik toegeven dat wij volgens mij, ik denk even heel goed na, ook weinig mindere ervaringen hebben gehad.

Nou ja paar keer verkeerd gereden, veel file op terugweg, hier en daar een bui.

zo zie je maar als je maar goed nadenkt.

Nee, ik blijf mij verwonderen over hoe ik was tijdens die 8 dagen.

Zo ontspannen en blij.

Oh nee, riep ik halverwege deze week tegen de X; ik word weer mezelf.

Hij schrok zich rot.

Gelukkig duurde het maar 1 dag.

Wel heb ik weer weinig energie .

En heimwee.

Ik heb heimwee naar dat landschap daar in Normandië.

Goed terug naar het echte leven.

Morgen krijgt mijn vriendin de uitslag van de scan en meer te weten over de volgende chemo kuur.

Het hele weekend is ze in mijn gedachte.

Ik voel angst want ik ben bang dat het einde oefening is.

En dat kan niet want ik wil niet zonder haar.

Ook wil ik zeggen dat ik extra aan Elisabeth en Marja denk.

Ik hoop voor hen dat ze rust en kracht zullen vinden om van de zomer te genieten zonder zorgen.

Mathilde kan af en toe volgens mij ook wat lieve gedachtes gebruiken.

Juni gaat zo snel voorbij.

Het maakt me een beetje onrustig.

Ik heb er geen vat op.

Het gaat toch veel sneller dan november/december of januari??

of lijkt t maar zo?

Was het weekend leuk?

Gisteren barbecue bij onze vrienden en ja dat was gezellig zoals altijd.

Alleen jammer dat ik van te voren weer lichamelijk ziek werd van de spanning.

Die spanning voel ik dan niet eens echt maar wel het lichamelijke.

Vandaag een lunch ergens met de kinderen van mijn X.

Hij is bijna jarig en dit leek ons leuk.

Wat moet ik er verder over schrijven?

Het ging alleen maar over werk en dingen kopen zoals altijd.

Ik stel dan af en toe een persoonlijke vraag, krijg antwoord en hup daar gaan we weer; ik ga dit nog kopen en zoveel uur werk ik en blablabla.....

Ik heb het idee dat de X ook teleurgesteld is en dat vind ik erg.

Ik besluit steeds meer om te stoppen met zaaien op kale rotsen.

Veel te lang gedaan.

Niks om te oogsten.

Mijn wereld wordt kleiner maar voel ik me er slechter door?

Ik verwacht steeds minder en dat is lekker.

Ik herinner me dat ik in mijn vorige relatie me zo eenzaam voelde.

Dat kwam omdat ik verwachtingen had die nooit uitkwamen.

Als ik ziek was dacht ik dat als hij thuis zou komen hij wel de hond uit zou laten en het eten zou klaarmaken.

Hij kwam binnen, heel chagrijnig, zei;lig je alweer in je nest, ik ga patat halen moet ik voor jou ook meenemen?

Toen ik 6 jaar alleen was heb ik nooit meer DIE eenzaamheid gevoeld.

Ik had geen verwachtingen naar ene ander en wist dat als ik ziek was zelf mijn bed uit moest komen.

Goed ik ga naar bed.

Even Poldarken.

Dat is een aflevering, of 2, kijken van Poldark.

Oh wat kan ik genieten.

Lekker tegen mijn eigen Poldark aan die ligt te slapen.

Hoe kwam ik toch ooit op het goede idée om een relatie met deze man te beginnen?

Ik geloof absoluut dat het leven je kansen en hindernissen geeft.

Wat doe je met de kansen?

Doe je er iets mee of loop je ze voorbij.

Na lange twijfel, zo een 2 jaar denk ik, wist ik het.

Nooit spijt van gehad.

Fijne week dames en heer.