is er nog plek in mijn hart?

Weet iemand wat voor vogels dit zijn?
Zocht het op en kwam niet verder dan zwarte roodstart.
Zelf zou ik zeggen grijze oranjestaart.
Wat zijn ze toch schattig.
Was op onze balkon in Franrijk.

Eerst dacht ik aan het volgende.
Paar jaar gelden stond ik in de rij bij de kassa, keek achter mij en de man had weinig boodschappen dus ik zei;
Wilt u voorgaan meneer?
Zegt die arrogante vent, want dat was, hij op zeer vervelende toon
NEE DANK U.
Nou zeg zei ik, want wat haat ik het als je aardig probeert te zijn en iemand zo doet; ik vroeg gewoon of u voor wil gaan hoor niet of u met mij wil trouwen.
Mensen moesten gniffelen.
Kassadame probeerde het niet te doen maar gaf me een goedkeurende blik.
Zo dit moest er even uit nav het stukje van mevrouw Huisvlijt van vandaag.

Mijn middag met de oude mevrouw was weer zo gezellig.
Na haar boodschappen trakteerde ze mij weer op een kopje koffie .
We konden buiten zitten en kletsten als 2 oude vriendinnen over ons leven, onze ouders, onze jeugd, haar kinderen en kleinkinderen( zelfs achterkleinkind.)
Ik zag wel, en dat zei ze ook dat ze heel moe was maar ze houdt niet van klagen.
Ik krijg haar nog wel zo ver dat ze het net zo leuk gaat vinden als ik.
Er was wel iets waar ik mee zat.
Nu niet meer want ik heb een beslissing genomen.
Er is mij vertelt dat ze absoluut geen drank mag kopen.
Als ze dat deed moest ik dat melden.
Gisteren had ze een lege fles bij zich die ze in een vuilnisbak buiten het tehuis weggooide.
Het personeel en haar kinderen willen dat weten.
Ik twijfelde even maar niet lang.
Ik hou lekker mijn mond dicht.
We hebben het zo leuk samen en ze zou echt niet meer met mij op stap willen als ik dat zou verraden.
Mevrouw is erg bij de tijd en weet wat ze doet.
Als haar kinderen zo graag willen weten wat ze doet moeten ze maar vaker langskomen.
Zij vertrouwt mij en vertelt me van alles en nog wat.
Ik ga dat niet beschamen.
Ik wil haar niet kwijt.
Veel te gezellig.

Een andere dame die ik jaren geleden bezocht moest op haar 92ste stoppen met roken van de dokter.
Wat een onzin als je zo oud bent.
Ze is uiteindelijk vlak voor haar 102ste verjaardag overleden.
Heeft lekker doorgerookt.
Dus wie zegt dat roken slecht is?
(grapje he)

Toen, omdat de wonderen nog niet de wereld uit zijn schijnbaar, had ik opeens zomaar contact met het neefje.
Voor wie het niet weet; zoon van mijn broer en zo een 20 jaar bijna als mijn eigen kind beschouwd, zoveel hield ik van hem vanaf zijn geboorte.
Om mezelf te beschermen de liefde toch op lager pitje gezet en dat bevalt prima.
Geen zorgen meer en geen verdriet.
Lekker makkelijk.
Maar de laatste weken knaagde het aan mij.
Op FB een bericht gestuurd dat ik hem zo miste dat het bijna pijn deed af en toe.
Hij belde me gelijk.
Dat is een wonder want bellen doet hij NOOIT.
Met niemand.
Hij weet zijn eigen nummer niet eens.
Ik weet mijn eigen nummer ook niet maar daar hebben we het niet over.
We bleven meer dan een uur met elkaar praten en hij wilde niet meer ophangen.
Denk niet dat de gesprekken met hem lekker luchtig zijn.
pffff.
Hij heeft een vorm van autisme en dat bepaalt zijn hele leven.
Regelmatig zie ik een groep jongelui het leuk met elkaar hebben en dan denk ik; he is dat niet het neefje?
Dan besef ik triest dat dat niet mogelijk is.
Het neefje zal nooit zo over straat, lachend en vrolijk over straat lopen met anderen.
En ten tweede hij woont niet meer hier maar ver weg.

Hij vertelde dat hij zijn grootouders zo mist en zo verdrietig is.
(mijn ouders)
Ik had nu eens geen zin om de begripvolle tante te spelen; Die zijn DOOD en ik leef nog dus je kan beter mij missen en moeite doen om contact te maken met mij in plaats van om hen te treuren.
Even de fluwelen handschoentjes uit hoor.
Dat gelul van mijn familie over de doden.
Erg is dat ik net zo ben.
Ik mis mensen die er niet meer zijn terwijl ik toen ze nog leefden ook niet bepaald hard liep.

Het neefje weet heel veel van autisme en daar gaan onze gesprekken meestal over.
Hoe moeilijk het is als je het hebt en dat elk simpel ding een uitdaging is.
Hoewel ik 2 jaar geleden getest ben ben ik er steeds meer van overtuigd dat ik ook een behoorlijke tik van die molen heb, waarschijnlijk net als mijn vader en mijn broer, zijn vader dus.
Alleen ik ben een vrouw en bij ons is het dan anders en gaan we er ook anders mee om maar jeetje wat lijkt dat kind toch op mij.
Lag ik dus vannacht goed na te denken over vooral mijn vader maar ook over mijn broer en over hun vreemde gedrag.
Slaap sinds kort weer amper en ja waar kun je dan beter doen dan diagnoses stellen over je familie.
Vervelen doe ik me dus niet in die lange nachten.
Oh zal even kijken of ik de foto vind van het neefje en zijn zeemeermin.
Ze hebben al 4 jaar een relatie en wonen sinds 1 jaar samen.
Leuk meisje.

Wat is het toch een mooi kind mijn neefje.
Ga toch eens kijken of er plek is in mijn hart om hem weer toe te laten.


Nou ik dacht dat ik niets te schrijven had.
Valt dus wel mee.