Nou ja ik weet het wel maar mijn man wil niet mee.
Kun je geen vrij nemen vroeg ik gisteren dan gaan we nu al naar Zuid-Limburg.
Ik wil hier weg.
Vluchten.
Ik wil lopen, kilometers lang.
Zitten aan de Gulp in het gras en voor mij uitstaren, dingen opschrijven.
Of op een terrasje in een mooi kopje
koffie drinken.
Hier en daar een praatje maken.
Koetjes aaien en ze aan mijn hand laten likken.
Mijn man wil geen vrij nemen.
Ik was gisteren goed beroerd maar van die vage klachten.
Oke' koppijn maar waar kwam die misselijkheid en maagpijn vandaan?
en die nier pijn of iets in die omgeving.
Later en dat was t ergste pijn in mijn onderkaak.
en bij alles wat ik deed had ik spierpijn.
Vandaag gaat t veel beter als is de hoofpijn weer begonnen en heb ik nog last van spieren.
Ik denk allemaal van de stress.
daarom wil ik weg.
Je weet dat toen ik haar ontmoette daar bij die vijver ik meteen zag dat ze een pruik droeg en ik twijfelde of ik contact zou maken.
Niet om die pruik maar omdat ik toch gevoeld moet hebben dat dit weleens "iets" kon worden tussen ons en ik haar dan niet zou kunnen laten vallen.
Had ik die 5 jaar willen missen?
Nee, joh voor geen goud.
Zoveel geleerd, zoveel liefde voor een ander gevoeld dan mijn man.
Ik kan dus nog wel van iemand houden.
Het is zelden gebeurd, misschien wel nooit, dat ze mij (of wie dan ook) liever niet wil zien.
Dat was vandaag.
Ze had wel een fijne ochtend gehad met oud klasgenoot, erg gelachen.
Dat is fijn om te horen.
We hebben nog wel met elkaar gebeld.
Haar zus die in Spanje woont zou volgende week komen.
een maand eerder dan de bedoeling was.
maar ze is opeens erg ziek en heeft zich vandaag laten testen op Corona.
De angst is groot.
Daar is het gebied ook weer afgesloten.
Het zou een drama zijn als ze Corona heeft.
Ik snap ook niet waarom niet ieder land zijn grenzen heeft gesloten voor 1 of 2 jaar.
Ik weet niet precies hoe druk het is of gaat worden met de vakanties naar het buitenland.
de berichten zijn volgens mij steeds ernstiger wat het virus betreft.
Je weet wel dat "griepje" dat je kan krijgen.
Nog niet eens zo lang geleden kon er zo goed als niets meer, behalve in NL en zou het allemaal zomaar over zijn?
als je maar anderhalf meter afstand houdt.
Vriendin gaat paar dagen weg en nu eens niet naar ziekenhuis.
3 dagen, nog geen 10 km verderop, een huisje aan het water om even uit dat huis te zijn waar de muren druipen van de ellende, ziekte , angst en pijn van de afgelopen jaren.
Denk jij dat je zus net zoveel van mij houdt als ik van haar vroeg ik aan haar tweeling zus.
Doe niet zo raar, antwoordde ze, ik weet het wel zeker.
Dus je snapt, vluchten gaat echt niet meer.
Ik zal het moeten ondergaan.
Het verdriet en het gemis.
maar zo dankbaar voor die 5 jaren.
9 opmerkingen:
Laat dat van die corona nu toch niet waar zijn. Dat mag er niet meer bij. Ik snap dat je wil vluchten en tegelijk het ook niet kan. Zo verschrikkelijk moeilijk om afscheid te nemen voor altijd. Mooie gedachte toch dat je het nooit had willen missen. Een vriendin om te koesteren. Ze zal er altijd voor je zijn. Overal en in alle dingen. Een rijke vriendschap. Een geluk dat je haar mocht ontmoeten. Veel sterkte dezer dagen, Helene. xxx
Dankjewel voor je lieve reactie.....sterkte ook jij met alles...liefs Ria 💕🍀💕
Ik vind het mooi dat je zegt dat je het niet had willen missen. Je bent niet gevlucht...
Nee, je had het niet willen missen. Dit ook niet.
Wat een liefde en wat een verdriet. En wat ben je dapper!
5 jaar liefde en trouw van elkaar,
daar wil je geen stukje van missen,
de stress om het naderende afscheid is je teveel aan het worden...
jij bent een dappere vrouw,
xxx
Mijn hart huilt met je mee.
Wat schrijf je dat mooi. Over die 5 jaar. Goud waard.
Zo, wat heb je dat mooi geschreven.
Prachtig!
Groeten
Loes
Een reactie posten