lees dit niet

Hoe mooi is dit.





Ik twijfel al anderhalf uur of ik zal schrijven over wat mij bezighoud\

Ik doe het gewoon.

Je bent gewaarschuwd.



Las ergens; mensen die breken is niet omdat ze zwak zijn maar omdat ze zo lang sterk zijn geweest.



Door blog van Naomi en Huisvlijt wil ik het volgende schrijven.

Ik ben opgevoed met het idée dat er niets aan mij deugde.

Alles wat ik mooi vond werd meteen belachelijk gemaakt en afgezeken.

Mijn muziek, mijn boeken, mijn films, mijn kleding, mijn figuur, mijn gevoelens.

Door mijn vader.

Hoewel mijn moeder het tegenovergestelde was, wel achter de rug van pa, want de heer des huizes mocht echt niet tegengesproken worden, haalde dat niets meer uit.

Wat een zwak mens was dat in dat opzicht.

Ik weet zeker dat ik als ik kinderen had gehad ze altijd beschermd hadden tegen wat dan ook al had ik dat met de dood moeten bekopen.

Je hebt geen idee wat het met je doet als je van klein meisje af aan belachelijk wordt gemaakt en alles wat je mooi of lief vindt wordt vernietigt.

Ik had amper speelgoed maar wat ik had gaf hij graag weg aan anderen.

Ik ben nu nog een pitbull als het om spullen gaat.

Al is het iets van 4 euro, gek word ik als je dat zomaar wegpakt, stukmaakt of wegdoet.



Ik was dol op muziek maar alles wat ik mooi vond werd zo belachelijk gemaakt dat NOOIT iemand mocht weten wat ik mooi vond.

Ook toen ik volwassen was niet.

Mr. X kan zich herinneren dat toen we 15 en 17 jaar waren en we eens verkering haddn we op mijn kamer naar Franse muziek luisterden.

Nou ik kan je zeggen dat dit heel bijzonder is.

Hij kent al die liedjes nog en is ook een groot fan van de chansons.



Ik was dol op theater en zodra ik geld had ging ik erheen.

Als ik dan thuis vertelde hoe mooi het was zei mijn vader; dit doe je alleen maar om interessant te doen.

Ballet was mijn grootste liefde en ook dat werd belachelijk gemaakt.

Allemaal homo's.

Kwam het eens op TV dan werd het uitgezet, kijk al die homo's daar kan ik niet naar kijken zei hij dan.

Ma ook dol op ballet liet het allemaal gebeuren.

Ik denk dat zij uit gemakzucht zich ook in haar hoofd had opgesloten.

Ook zij werd erg vernederd.

Had ze iets roods aan; afschuwelijk, rood staat je niet.

Ik herinner mij dat hij eens, het was iedere week hetzelfde, ma zeuren en zeuren om het huishoudgeld voor boodschappen hij het geld op de grond gooide.

Zij bukte en raapte het op.

Ik nam mij voor; al sterf ik van de honger naast dat geld ik ga dat NOOIT oprapen, van mijn leven niet.

Mijn broer deed het wel.

Daarom kreeg hij altijd zoveel meer dan ik.

Hij smeekte om geld en na dagen of weken smeken kreeg hij het.

Had hij niets van want hij had er voor over.

Het leek wel smeken maar dat was het niet, hij wist dat hij zo zijn geld kon krijgen.

Ik heb dat nooit gedaan en zal het ook nooit doen.

Niet voor mijzelf in ieder geval.

Wel voor mijn hond bijvoorbeeld.



Mijn vader is een, wacht hij is al 7 jaar dood, was een vreselijke man.

Heel af en toe denk ik; ach misschien was het niet zo erg en lag het aan mij, ik was uiteindelijk het loeder, de egoist, het moeilijke mens.

Het is niet zo.

Las gisteren in een damesblad over iemand die ook zo een vader had, die van haar was nog erger, die dronk en was zeer gewelddadig.

Die van mij sloeg ook, niet mijn moeder maar wel mijn broer en vooral mij.

Broer sloeg al heel jong terug dus richtte hij zich op mij.

Altijd op mijn hoofd.

Ik haat mijn vader.

De duivel hebben zijn ziel.



Zelfs al zag ik hem nooit, terroriseerde hij mij nog steeds.

Ik was zo bang voor die man.

Een zinnetje en ik was weken van slag.

Ik had hem soms aan de lijn als ik mijn moeder belde.

Binnen 3 zinnen was het raak.

Tot zijn dood aan toe.



Als mijn moeder mij belde of ik haar ging hij opeens de kamer stofzuigen.

Deed hij nooit. Dan moesten we ophangen.

Zij heeft zich weleens met de telefoon in een kast verstopt zodat we gewoon met elkaar konden praten.

Zij vroeg nooit iets voor zichzelf alleen dat bellen met mij was voor haar belangrijk.



Wat ben jij toch lelijk als je huilt heeft hij altijd gezegd.

Daarom huil ik nooit.

Tot op de dag van vandaag.

Ooit keek ik in de spiegel toen ik alleen aan het huilen was en echt ik was helemaal niet lelijk.

Ik was gewoon zoals altijd maar met tranen.

Was toen al volwassen.



Meisjemetderodeharen zei laatst tegen mij; je mag gerust huilen hoor als je verdrietig ben.\

Ik kan NIET huilen.

Ik wil het heel graag.

maar t gaat niet.

Ik zit ongelofelijk op slot.



De laatste weken gaat het niet goed.

Ik zit opgesloten in mijn lijf of hoofd en voel zo goed als niets.

Het is eng.

Heb contact met het Neefje moeten verbreken.

Ooit van hij mijn allessie.

Vanaf zijn geboorte.

Ik was er helemaal klaar mee en had er alleen maar verdriet van dus nu maar definitief stoppen.

Zoals ik al eerder schreef, de deur staat niet open voor hem maar op een kiertje.

Heel klein kiertje.

En ik wil niets voelen, niet de woede, niet het verdriet, niet het gemis van dat heerlijke mannetje dat hij ooit was.

Ik haal zijn foto's hier in huis niet weg want dat zijn prachtige herinneringen.

Jammer genoeg heeft het leven en zijn genen heb erg verandert.



Ik zit dus opgesloten in mijzelf, ben angstig, of voel juist helemaal niets, weet ik veel.

Weet even niet hoe ik weer verbinding kan maken met vriendin en de X.

Of misschien juist wel.

Daarom schreef ik toch over hem vandaag.

Ja ik schaam mij dat ik op deze leeftijd nog last van hem heb.

en ik wil mij niet schamen.



Vergeven?

Ik dacht het niet.

Die man heeft ons met zoveel shit achtergelaten.

Vergeven doe je voor jezelf, nou dat zal wel, maar ik kan het niet.



Stel zei ik laatst tegen een vriendin, dat iemand je been afhakt.

Je hebt er iedere dag pijn aan, je kan zoveel dingen niet doen, je loopt je hele leven mank, kan geen gezin stichten, niet werken, en de rest.

Mensen begrijpen het niet als ze dat afgehakte been niet zien.



Pa wilde dood.

Ma was dement en opgenomen.

Begin November zei ik al tegen broer; je zal zien dat hij met kerst doodgaat, om ons extra dwars te zitten.

En zo geschiedde.



Hij liet ons achter met een moeder die niet goed verzekert was, 900 km verderop woonde, en haar papieren waren niet in orde.

Ik wilde haar zo graag naar NL halen maar dat was onmogelijk in deze situatie.

Ik had haar zo graag nog even bij ons gehad.

Het is mij niet gelukt.

Ze stierf helemaal alleen.

Precies in een week dat wij niet druk waren met de verkoop van een huis en een verhuizing.

Precies zoals mijn moeder was.

Niemand tot last.



Geloof mij, er zitten paar tranen in mijn ogen.

Heerlijk.



Oh en die clip slaat niet op mijn ouders hoor, past natuurlijk totaal niet bij dit verhaal.



ps. ik heb ook trekken van mijn vader hoor, ik ben niet in alles onschuldig. Noem mijzelf ook regelmatig in gedachten ; het loeder van de notre dame. Klinkt wel .