In shock was ik maar ik moest mijzelf weer snel vermannen want ik ging de meisjes van school halen.
Ik baalde erg want hup, daar ging bij mij weer de boel op slot en kon ik niet meer bij mij gevoel
Masker op, gevoel afsluiten, kom er dan maar weer eens bij, en gaan.
Dit is wat er gebeurde........tromgeroffel.
Sommigen van jullie weten misschien nog hoeveel zoon van mijn broer voor mij heeft betekent.
Hij was, heb ik lang zo gevoel, het kind wat bij mij geboren had moeten worden en tegelijker tijd de reden dat ik als 13 jarig meisje al besloot NOOIT kinderen te krijgen. Mijn angst was om een kind te krijgen die op mij leek en het net zo zwaar, moeilijk en eenzaam zou hebben.
Toen ik hem een paar uur na zijn geboorte zag voelde ik een liefde die ik nooit eerder had gevoeld. Zelfs, hij was veel bij mij, als hij er niet was hoorde ik hem huilen.
Trouwens het was een supermakkelijk kind. TE makkelijk zei mijn psych eens. Is niet normaal dat een kind van nog geen jaar zich zo onzichtbaar maakt.
Het kind is ondertussen 29 jaar.
Is verhuist van zo een 200 km verderop en sinds paar jaar, voor mijn eigen bescherming, uit mijn leven geband. Dat geeft veel rust.
Veel verdriet ook.
maar kon echt niet anders voor mij.
Ook hij had mijn grenzen bereikt, was er trouwens net als de rest van de familie ver overheen gegaan.
Hij is de enige in de familie die werkelijk getest is op ASS en het ook heeft.
Ik denk iedere dag aan hem. Vaak denk ik dat ik hem zie lopen en het is hem nooit.
Zijn foto's hangen in ons huis, net als zijn ingelijste tekening van toen hij 4 was.
Jammer genoeg doet dat mij aan het moment denken dat ik het kreeg.
Hij gaf het aan zijn vader en die keek er niet eens naar en zei; geef maar aan je tante.
en echt niet omdat hij mij een mooie tekening gunde.
KUTfamilie.
Dankbaar ben ik wel voor de de prachtige herinneringen die ik heb aan dit kind.
Zou het zonder nadenken zo weer doen.
Ik liep in de AH en op zijn hurken zat iemand bij de tijdschriften te lezen. Donald Duck.
Ik dacht als zo vaak, en mijn hart ook, dit lijkt Pascal wel.
De jongen stond op en liep weg en nog wist ik het niet zeker dus riep ik maar zijn naam.
Hij was het het. Mijn prachtig kind. Na al die jaren.
29 jaar. Mijn baby.
Ik hield hem vast en liet niet meer los. Moest ook wel want stond te trillen op mijn benen.
De kassa dames keken allemaal onze kant op maar kon mij niet schelen.
Zelfs als ik blind was geweest had ik zijn geur herkend.
Hij is zoooooo knap dames. en zo verzorgd. Prachtig gebit en zwart krullend haar.
Hij woont weer in mijn dorp bij zijn moeder. op loopafstand
Ze relatie is over en hij is er kapot van.
We hebben even gepraat en hij vroeg mijn telefoonnummer.
Kreeg ook al berichten van hem.
Wat erg was was dat zijn moeder er ook was. Weer verhaal apart. Ook van haar hield ik zoveel. Ze was gewoon mijn zus. Nou dat is nu ook wel anders.
o en de tijd, ik moest nog heel snel naar huis lopen en dan de meisjes van school halen.
Thuis een huilbui gekregen en was mijn X er gelukkig om alles eruit te schreeuwen.
Ik uit nooit mijn gevoelens. Ik praat erover maar je kan niets aan mijn gezicht aflezen.
Nu kwam het er in 1 keer uit.
Moest dus alles weer uitschakelen. Deed dat.
Lag de hele nacht wakker.
Wat moest ik nou weer hiermee.
Hem weer in mijn leven is ook waar een hoop shit erbij.
Dat begon meteen in de supermarkt al over de erfenis van mijn vader.
Zei zijn moeder dat mijn vader haar beloofd had dat zij ook een deel van de boerderij zou krijgen.
en, zei de trut, ik hield zoveel van hen en vind het zo erg dat ze alleen gestorven zijn.
Oh kutwijf. Je moeder woont 500 meter hiervandaan en daar kijk jij niet naar om, ik zei het niet hoor, volgende keer wel dat beloof ik hierbij plechtig, ik ben nog van het oog om oog tand om tand methode.
Voor wie het nog niet weet; mijn vader heeft mij ervan beschuldigd dat ik hem gedwongen heb zijn testament te veranderen. Dus ja dat zij geen pied a terre heeft in Frankrijk is natuurlijk ook mijn schuld.
Kijk en dat bedoel ik nou dat krijg je er allemaal weer gratis bij als ik het weer aanleg met het Neefje.
Tuurlijk kan ik afspraken met hem maken waar absoluut niet over gepraat kan worden maar hij is net als ik, zegt gewoon wat ik hem opkomt.
Dus heel veel twijfels nog.
Kan altijd maar keer iets afspreken met hem en zien hoe dat gaat.
Mocht je nog willen weten wat ik in de AH gekocht heb; melk, aardbeien, cake, groenten voor 2 dagen.
9 opmerkingen:
Mooi en moeilijk.
Wow wat een heen en weer geslingerd in emoties, tussen hart en hersens moeten kiezen of toch de gulden middenweg bewandelen met alle alle bijkomende spanningen en shit, wat is wijsheid. Wel heerlijk dat je je bonuskind heb kunnen vasthouden. Sterkte en hopelijk volgen nog fijne ontmoetingen. Ik kan me wel wat van de spanning en onrust voorstellen die nu door je lijf gieren, verlammend.
Gewoon doen ….maar doe jezelf de belofte dat, mocht je weer gestresst raken ofzo, het contact
meteen afkappen!
Thea
Ooooo dit is wel een erg moeilijk geval. Wat moet je ermee. Het is zo dubbel. Je wil je neefje maar niet al die shit erbij en toch, het kan niet anders denk ik.
Kun je niet een gesprek met hem hebben waarin je duidelijk maakt wat je wil en wat je beslist NIET wil.
Ik hoop dat er toch iets moois voortkomt uit jullie ontmoeting.
Ik wens je heel veel wijsheid en een hele dikke knuffel.
Oh wat ben je toch een heerlijk mens om er zo'n slotzin aan vast te breien. Chapeau! 🥰💋
Als hij ook echt weer met je samen willen zijn dan kan je vast wel de afspraak maken dat hij bij jullie twee blijft. Op die leeftijd mag je toch wel heel wat volwassenheid verwachten wat er zo'n 10 jaar of langer nog niet was.
Ben heel blij voor je en hoop er nog vele mooie verhalen over te horen
Oh familie, zucht. Weet er alles van.
Kun je niet gewoon contact hebben met neefje zonder de shit van vroeger erbij? Hij heeft inmiddels een eigen leven waar over te praten valt.
Jeet wat een heftige en plotselinge ontmoeting! Ik kan me voorstellen dat je daarvan even moet bijkomen.
Prachtige foto en past goed - schat ik in - bij wat jij voor je neef voelt. Las dit weekend een stukje van Harm Edens. Dat je sommige besluiten gewoon even voor je uit mag schuiven. En dat er dan juist door het even laten liggen, een beter besluit langskomt. Iets wat beter bij jou past. En wat wil hij eigenlijk. Hoe ziet hij dat voor zich.
Ik las je blog gisteren en heb er even over moeten nadenken. Natuurlijk vind ik het heel erg fijn voor je dat je je neefje weer ontmoet hebt. Ik hoop alleen dat je door hem of door zijn moeder niet in een neerwaartse spiraal terecht komt. Ik denk dat je heel erg duidelijk moet zijn in wat je wel en niet wilt en hem daar ook aan zal moeten blijven herinneren. En ik hoop dat zijn moeder niet teveel invloed op hem heeft, als het over jou gaat. Maar bovenal vind ik het heel fijn dat jullie misschien de draad voorzichtig weer kunnen oppakken.
Een reactie posten