Zing, zing nachtegaal

 Als het goed is gaan we morgen daar weer heen.

Weer je nog waar dat was?

Heet wordt goed weer en we zijn die dag beetje verliefd geworden op die stad.

Volgende week gaan we weer maar dan om iets anders.

Morgen gaan we winkelen.

Zeker op een terrasje lunchen of alleen koffie drinken maar een terrasje word het.

Dat  geeft geluk.

Ik was blij dat ik vandaag (en gisteren) weer een spijkerbroek aan kon doen.

Net of je nieuwe kleding hebt na al die maanden.

Voor het eerst ook weer mijn heksenlaarsjes aan en na 4 jaar vind ik ze nog heel mooi.

Heksenlaarsjes zijn kort, hebben een hakje en veters. 

Heb ze zelf die naam gegeven dus het is zo.

Ik fietste in de vroege ochtend door weilanden met schapen dus nog rustige lagen te slapen onder de opkomende zon.

Ik keek naar planten die nog in bloei stonden in de tuinen van de huizen en boerderijen en onthield de naam.

Volgens mij heb ik best wel beetje verstand van tuinplanten.

Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, ik had het al op school bij bijv. dictées , dat ik een foto maakte in mijn hoofd. Zo maakte ik dus foto's van planten die nu nog bloeien en wil ze in mijn voor en achtertuin. Voor volgend jaar natuurlijk.

Ik fietste hard maar ondanks de E-bike wilde ik wel voelen dat ik moest trappen en de spieren in mijn bovenbenen.

Ik ging naar een proefles van een koor.

De X vond dat moedig van mij dat ik dat durfde. 

Ik denk ook wel dat het moedig is maar als je 10 jaar NIETS heb kunnen doen zonder een ander in de buurt is dit heerlijk.

Ik had zo bij de schaapjes kunnen stoppen of ipv van zingen naar het winkelcentrum 100 meter verderop, of ergens koffie kan drinken zonder maar met een ander rekening te houden.

Ik kan en durf dat allemaal. 

Maar ik had veel te veel zin om te zingen.

Tuuuuurlijk was ik op tijd. Ik ben nooit te laat.

Was nog geen 3 minuten binnen of ik stond al met iemand te kletsen, stelde mij voor aan de dirigente , ging ergen zitten en begon meteen weer praatje met mijn buurvrouw.

Denk niet dat ik een soort mrs Bouquet ben hoor. Ik zie/voel meteen of iemand wel of geen zin heeft om te praten.

Het was een leuke groep 24 dames en 1 man. 

Allemaal dames van boven mijn leeftijd schat ik zo in. Aardig , vrolijk en enthousiast.

De dirigente speelde achter de piano maar we moesten eerst een paar oefeningen doen om de spieren los te maken.

Ze is streng man, echt he, moesten dingen steeds herhalen totdat het goed ging en stemoefeningen doen als het niet goed ging. Aan onze uitspraak werken maar er was ook tijd voor humor en gezelligheid hoor.

In de pauze zei ze nog dat de les om 10 uur begonnen en dus ieder voor die tijd er moest zijn en dat je iedere dinsdag aanwezig moest zijn mits je doodziek was. Ik vind dat wel wat geloof ik.

Sowieso op tijd komen. Ik heb geen zin meer om op anderen te wachten in mijn leven.

VEEL te veel gedaan.

Om in de Patty B.rard termen te praten; ik heb nog zo een 16 kerstbomen te gaan en ik vind dat ik nu aan de beurt ben.

Stoer he.

Ik sta op de wachtlijst en er zijn er 4 voor me.

Er is een optreden gepland op 28 oktober en daar zal ik vast( nog) niet bij zijn.

van mij hoeft dat trouwens ook niet maar het is niet in mijn eigen woonplaats dus kan mij het schelen.

Een vrouw naast mij zei; dat jij al zo hard durft te zingen dat durf ik niet hoor. 

Weet eigenlijk niet of dat een compliment was maar ik zit in een positieve flow dus vast wel.

Enfin ik wacht af op het verlossende telefoontje en zie vanzelf wel wanneer ik kan/mag/wil komen.

Vrijdag is mijn volgende "auditie" in hetzelfde gebouw maar dan dansen.

Daar heb ik nog meer zin in dan ik al had.

Ik ben zo benieuwd hoe het mij zal bevallen en of er genoeg animo is.

Zou wel teleurgesteld zijn als t niets was of niet doorging.

Heb de dame die naast mij zat enthousiast gemaakt maar weer niet of ze komt want ze moet eerst een nieuwe heup.

Ik vond het ook leuk om onder de mensen te zijn.

Dit kwam op mijn pad en ik pakte dus beiden aan en zal kijken wat het word want 2 keer in de week iets vast weet ik niet of ik dat kan.

Na het weer naar huis fietsen deed ik paar boodschappen, ging lunchen en toen paar uur plat.

Je ziet er zo anders uit zei de man toen hij thuiskwam, zoveel beter en blijer. Dat heb je altijd als je iets leuks gedaan hebt.

Ik weet dat hij zich zorgen maakt dat ik mijn wereld steeds kleiner maak en steeds meer alleen thuis wil zijn.

En hij voelt zich schuldig omdat hij denkt dat hij vaker thuis zou moeten zijn.

Duizend keer gezegd dat hij zich niet druk moet maken maar hij blijft het doen. dus ik  heb geen zin meer om te zeggen dat ik het prima vind gaan.

We doen 2 keer in de week iets met elkaar maar soms ook meer maar die 2 keer is wel belangrijk want ik kruip steeds meer in mijn eigen wereld. 

Morgen dus samen winkelen.

Donderdag zal ik de deur niet uit te krijgen zijn en  dat is prima.

Durf jij zomaar alleen ergens naar toe te gaan? dus bijv. sportschool, theater, bioscoop, koor?