blij met de sneeuw

 

Hier heb ik zin in, met een leuk iemand ergens koffie drinken.

Liefst op terrasje (verwarmd) of een leuke plek binnen.

Lekker kletsen over van alles en nog wat.

Liefst nou een keer vooral over mij. De ander mag ook wat vertellen hoor maar ik trap iedere keer in de val van HET luisteren naar de ander.

Hoe is het met de ander, wat gaat de ander doen komende tijd, hoe gaat t met het gezin van de ander, haar zieke vriendin, haar zwangere dochter, haar hond/kat die mank liep, de rug van haar man.

Zoiets, al overdrijf ik wel hier en daar, denk ik.

ik wil praten, ik advies, ik wil oplossingen.

Ik wil mij niet verontschuldigen omdat ik voor de buitenwereld heel veel heb, nou ja niet echt maar doordat ik erg blij kan zijn met gewone dingen lijkt t alsof of ik heel veel heb.

Ik kan dingen zeggen als; we hebben geld genoeg, waardoor mensen denken dat we een dikke rekening hebben maar ik bedoel letterlijk, we hebben geld genoeg. Niet veel maar gewoon genoeg voor wat we nodig zouden kunnen hebben en daarbij vind ik zelf dat ik heel goed met geld kan omgaan. Altijd al kunnen doen en NOOIT schulden maken of het uitgeven omdat het anders toch maar op je rekening blijft. We hebben vast bedrag iedere week voor de boodschappen en ik vind het leuk om over te houden en te sparen voor bijv. een keer dure vis of mijn favoriete brood. 

Operatie Sofie; 600 piek, balen maar het ligt er en dan moet ik op iets anders besparen om aan te vullen.

 Ik dwaal weer af geloof ik.

Contacten maken; ja het klopt ik maak gemakkelijk contacten in het begin. Ik kan met iedereen kletsen, lachen, luisteren en praten. Supergoed in. maar dan.........Dan begin ik iets te voelen voor die ander en die ander vind mij ook leuk en nodigt mij uit bij haar thuis.

Zoals vorige week A. Ik was die dag zo angstig en gestrest. Was zo bang dat ik daar onwel zou worden of een angstaanval zou krijgen. Was best lang geleden zo erg geweest. Ik durfde daar mijn water niet op te drinken, bang om te slikken , er waren wat lekkere dingen maar ik durfde niets te eten. Liep ze even naar de kunnen nam ik snel een paar slokken water.  Gelukkig was er de hond des huizes en die aaien kalmeerde mij. 

Volgende dag verstijfde rug van de spanning en maar denken; zou ze het niet raar vinden dat ik alleen maar water drink of dat ik niets at, ben ik niet te lang gebleven, te druk geweest, te oninteressant ......

en zo gaan heel veel van mijn afspraken.

maar het lijkt zo leuk.

En dat is het ook hoor anders zou ik het er niet voor overhebben maar dus niet zomaar gezellig zonder slag of stoot.

Een maand van te voren in paniek wakker worden en adem tekort komen om een afspraak op 17 januari.

Afzeggen dan maar maar zou diegene dan niet kwaad zijn, de vorige keer werd mij niet in dank afgenomen. Ik durf niet af te zeggen maar ik moet en deed het.

En zo gaan vele, heel veel dingen.

en dan heb ik nog veel dingen die ik nooit vertel.

Die zo erg zijn dat ik daar niet over kan praten omdat ik niemand met die shit op wil zadelen.

Dus zwijg en maakt een grap, en organiseer weer eens een uitje.

maar eigenlijk wil ik nu eens goed met iemand praten en misschien zijn er mensen die er voor open staan maar ik durf ze niet te bellen.

Vriendin Th. stuurde vandaag appje hoe het met mij ging en gisteren wilde ik haar zo graag bellen om met haar te praten maar durfde niet te bellen.

Nu dat appje en ik zou kunnen zeggen; kunnen we afspreken, je moet mij helpen maar ik ga vast zeggen; goed hoor blij dat de feestdagen voorbij zijn.  

Dat zei ik gisteren ook tegen mijn nicht die ik toevallig tegenkwam tijdens een sneeuwwandeling en tegen een bevriend stel die we ook tegen het lijf liepen.

Ik ben even vastgelopen en weet even niet hoe verder.

Doorgaan met koor, met dingen organiseren, ik heb zoveel leuke ideeen en die blijven maar binnenkomen., Wel door met koor maar stoppen met de activiteiten eromheen. Stoppen met koor en wel de activiteiten blijven doen?? 

Het allermoeilijkste is dat mijn X steeds thuis is. En alleen mensen die hetzelfde hebben als ik weten wat het is. Ik voel mij vreselijk dat ik zo voel want jullie weten best hoe lief en goed hij voor mij is.

Die 2 dagen werken was super. Ik had op die dagen dubbel zoveel energie en levenslust. Het was net al vroeger, het huis opgeruimd, kaarsjes aan, gekookt. Hele dag in de weer maar niet uitgeput.

Ik MOET mij totaal af kunnen sluiten van alles en mijn eigen ding kunnen doen. 

Stel ik ben hier aan het typen en hij komt hier vragen zal ik even boodschappen doen? of wil je gemberthee, ga je vandaag een was doen?

Dan kan ik mij niet meer concentreren of wat ik doe, ben in de war,en nog heel wat dingen.

Het gaat dus nergens over. Dat besef ik als geen ander maar het werkt wel zo.

Hij loopt in en uit, vraagt ga je mee dit of dat doen, slaat te hard met de deuren, begint opeens te praten en ik schrik mij rot. 

maar hij zegt; ik woon hier ook.

Dat begrijpt ik helemaal en hoe erg is het om je grote liefde soms bijna niet te verdragen omdat hij praat, deuren dichtslaat, muziek aanzet terwijl hij iets lekkers voor ons kookt. 

Hij voelt zich vaak te veel en niet op zijn gemak. 

Hij kan niet begrijpen dat het niet door hem komt maar door mij, ok ben degenen die steeds minder aan kan en ik kan er niets aan doen want het is de stoornissen of my life maar hoe erg is het ook voor hem.

Ik ga hier werkelijk kapot aan voor mijzelf maar ook voor hem.

Praten met weer een therapeut???

Heb meer aan een cavia eerlijk gezegd.

Heb beetje teveel meegemaakt met al die nutteloze gasten.

Niet allemaal hoor. 

Ik zou ze graag willen dat iemand mij een oplossing kon geven want ik zit vast en hij eigenlijk ook.

Ik wil aan Th. wel vragen of ze zeer binnenkort met mij af wil spreken maar zitten we niet allemaal ingesneeuwd. 

Ze woont vlakbij op de fiets maar lopend is het 1 uur.

ps; ik ben heel blij met de sneeuw hoor. Ik hoop jullie ook.