Waarheid of leugentje om bestwil.
Was een vraag op FB.
De meeste mensen die reageerden logen nooit.
Erger nog zo goed als niemand liegt ooit.
Ik had mijn antwoord al klaar maar het maar niet gereageerd.
Tja je zal maar de enige zijn die weleens liegt.
Ik snap mensen daarom nooit zo goed.
Hoe kan je nou nooit liever en aaaaaaaltijd de waarheid zeggen.
Is onmogelijk.
Als iemand beweert; ik lieg nooit wil ik zeggen nou ja zeg, nu lieg je weer!!!
Denk alleen aan de antwoorden op de vragen; hoe gaat t met je?
en met je man? en met de kinderen.
Het gaat met iedereen hartstikke goed altijd.
Heerlijk lijkt mij dat.
Kijk ik weet ook wel dat niet veel mensen op een "echt" antwoord zitten te wachten over mijn kwaaltjes.
Ja joh, het leven is een heel groot feest. en ik heb wel 45 BFF's. of misschien wel meer.
Maar goed dat zijn leugentjes. Ik weet heus wel dat je man alcoholist is en je zoon in een kliniek zit en de ander anti depressiva gebruikt.
Wat ik wel erg vind is dat mensen waar ik mee omga tegen mij liegen.
Zo loog iemand laatst over een gezamenlijk familielid en zei dat ze niet naar begrafenis was geweest.
Waarom ze daarover loog snap ik gewoon niet.
Paar dagen later spraak ik haar broer en die zegt; ik was naar de begrafenis met mijn zus.
Er is totaal geen reden tot geheimzinnigheid.
Zonder in detail te treden betrap ik regelmatig mensen die liegen tegen mij en zich dan weken later weer verspreken. Ik raak daarvan in de war. Heb ik het verkeerd verstaan, zelf verzonnen, gedroomd.
ECHT NIET!.
Toch een voorbeeld; iemand was gevraagd voor iets leuks maar had ze gezegd (volgens zichzelf) ik doe alleen maar mee als Hélène ook gevraagd wordt en meedoet.
Blijkt dat ze niet eens mijn naam heeft genoemd.
Waarom zegt ze dat dan?
Ik vind haar versie dan zo lief en ben ik blij met haar en dan blijkt t helemaal niet waar te zijn.
Ik voel mij in de zeik genomen.
En ik weet dat mensen zo zijn, dat wist ik als kind al , maar kan er nog steeds niet mee omgaan.
Want zijn de andere dingen die ze beweren dan wel waar?
---------------
Het feest was meer dan geslaagd.
Voor de derde keer in 8 dagen zelfde jurk aan ;-)
Zo een zeegroene, ibiza stijl denk ik, met spiegeltjes, lang en zwierig.
Zit heerlijk.
Het was een tennismaatje van mijn man die vierde dat hij en zijn vrouw 70 jaar werden.
Ik ken de niet maar wist toevallig waar ze woonden en daarom ging ik mee.
Jeetje wat een geweldige plek.
Wat een tuin.
Vol met hoge bomen, groen, water, geheime plekjes met zitjes en/of pergola met wijnranken.
Veel stilte.
De bewoonde wereld zag je eigenlijk niet.
Leek wel een eiland.
Mooi huis ook, zonder prulletjes maar alleen maar mooie dingen als design en kunst aan de muur.
Zeer smaakvol en ook weer rustgevend.
Hele sympathieke mensen en zo ook hun vrienden.
We werden uitgenodigd op plaats te nemen onder de pergola waar nog 2 plekken vrij waren en zo verliep de middag heel snel en gezellig.
Rond etenstijd was een uitgebreid buffet die goed smaakte en rond 20 uur was het zo een beetje klaar.
Ik bedankte voor de uitnodiging en zei , ikbenookzograppig, dat ik over 5 jaar weer kwam.
Leek de gastvrouw hartikke gezellig haha.
De gastheer vroeg of ik zin had om te komen helpen met wieden en ja hoor dat had ik wel.
Had ie niet gedacht.
Ik was werd zo zen van die tuin.
We waren op de fiets en gingen nog even ijsje eten.
Zaten er ene paar mensen aan een tafeltje die mij gedag zeiden maar ik zei; sorry maar ik weet echt niet wie jullie zijn.
Jeetje Hélène je bent geen spat veranderd loog de man.
Had ze 40 jaar niet gezien.
maar dit soort liegen accepteer totaal.
We gingen bij hen aan tafel zitten en het werd gezellig.
Opeens kreeg ik beeld in mijn hoofd en zei; nu weet ik het weer ik heb ooit met Raju bij jullie gegeten en toen aten we en ik noemde dat zo op.
zij had ooit bij zelfde koor gezeten en hij beweerd bij mij in de klas gezeten te hebben maar weet zeker dat t niet zo was maar vast op zelfde school en zelfde niveau.
---------
En dan had ik vandaag een hele leuke afspraak met Th. maar de arme schat werd gisteren ziek en was het vanmorgen nog erger. Jammer want het leek mij leuk. Een lezing en ook muziek en zang.
Aan de Amstel en we zouden op de fiets gaan.
Heb mij evengoed wel vermaakt maar toch jammer.
Buuv wilde ook al niet met mij afspreken komende week .
en na vandaag zou ik wel graag iets te doen willen hebben.
maar ik weet niets.
--------------
Inez we gingen naar de Can Can in Juan les Pins.
Ben je daar ook geweest?

7 opmerkingen:
Hallo H. Het enige wat ik nog weet over die avond, de disco zat bomvol want het was gratuit het was in Juan les Pins aan de boulevard misschien was het de Can Can, ik was met een groep mensen van de camping en ook wat andere Franse jongeren, we konden niet aan een tafeltje gaan zitten want dan moest je gelijk van alles bestellen, ik heb daar denk ik een slokje cola gedronken voor de rest wel een hele leuke avond gehad.
Ja de dames mochten gratis naar binnen maar drankje was gelijk 30 francs of zo. Heel duur.
In Juan les Pins ben ik ook geweest in 1972, maar dat was toen ik voor een toen heel bekend Amsterdams reisbureau werkte. Ze boden reizen aan met onderweg ook begeleiding, van mij en andere collega's dus. Als het grote boek uitkwam en de verkoop begon stond er altijd een enorme rij van mensen die wilden boeken .
We hielpen bij inchecken, overstappen en vervoer naar hotels en voor veel mensen was dat echte wel nodig die hadden geen idee hoe alles werkte en zelfs niet naar welk land ze gingen of waar dat lag
Je bleef dan meestal een week en deden dan hand- en spandiensten in het hotel en dan weer terug naar Amsterdam met een andere groep. Zowel met vliegtuig, trein als bus.
Een paar keer meegemaakt dat er mensen een hele verkeerde keuze hadden gemaakt an bv een slechtlopende vrouw die in een klein dorpje in de bergen zat en alle wegen steil liepen en zij dus niks kon. Die moest ik dan naar een ander hotel begeleiden, kan me nog heel goed herinneren na al die tijd hoe dankbaar ze waren met alles.
Was een hele leuke tijd en heb er zelfs mijn ex-man aan overgehouden, hij werkte als barkeeper in Zwitsers hotel. Was ook bijna allemaal Nederlands personeel in die hotels.
Jeetje Lot volgens mij heb jij wel een heel leuk en bijzonder leven gehad en veel meegemaakt. Ik ga straks eens nadenken of ik in 72 daar was. Ik ben geboren en opgegroeid in Antibes dus dat ken je ook vast wel. En veel later een Minnaar in Nice die aan de Promenade des Anglais woonde aan het strand. O ik heb ook best leuke dingen meegemaakt besef ik opeens.
Anoniem van 9.05, nee voor iedereen was het gratis die avond want 14 juli Nationale feestdag. Inez
Ř⁵
ha Helene, een groene Ibiza jurk!
Ik wilde daar in 1986 in trouwen, maar mijn vader zei, dat als ik een groene ibiza-jurk zou dragen, dat hij niet zou komen. De jurk was zo mooi: zijde!!
Maar goed... toch maar een witte jurk uitgekozen. Maar wel een mini-jurk. Hahaha... met hoed!
Dagdag!
Een reactie posten