En zo bracht ons kleinkind een midweek door in het ziekenhuis.
Heb vandaag nog geen nieuws.
En ze weten nog niets.
Wel ging het gisteren stukken beter maar weer onderzoeken vandaag.
Twee keer de urine kwijtgeraakt.
Hoe dan?
Nu geen nu meer vanwege antibiotica.
Haar moeder week niet van haar zij en dat moet echt zwaar geweest zijn want een dag niet van hot naar her is een dag niet geleefd.
Iedere dag drama voor Emma die wel langs mocht komen maar ook weer zusje moest achterlaten.
Vandaag horen we meer maar goed dat zeggen ze iedere dag.
Opa is er gisteravond geweest en trof 2 best opgewekte dames aan zowel dochter als kleindochter.
Zelf voel ik mij erg buitengesloten.
Stuur af en toe een appje maar krijg geen antwoord terwijl ze de hele dag zit te appen met jan en alleman.
Opa vroeg ook niet of ik mee wilde naar ziekenhuis.
Berichtjes gaan allemaal via hem.
Emma al tijden niet meer gezien.
En natuurlijk begrijp ik dat het niet om mij gaat maar neemt niet weg dat ik ook zorgen, verdriet, en gemis voel.
Weer eens erg duidelijk wat mijn plek is.
en ja ik voel mij zielig en dat is mijn goed recht.
-----------
Tja dan komt kippie binnen met haar zachte geluidjes.
Lekker koel hier denkt ze vast maar ook houden kippen erg van menselijk gezelschap.
Sofietje aan mijn voeten.
De man aan het werk , het nakijken en in orde maken van binnenkomende campers.
Waarom weet ik niet maar hele nacht niet geslapen en voelde mij vanmorgen echt slecht.
Lijkt wel of ik kou gevat heb dacht ik en vond het wel grappig idee kou vatten met 30 graden in huis.
Moest wel een leuke afspraak afzeggen.
Bang ook dat ik iets onder de leden heb/had.
Gaat nu wel weer beter.
Had gisteren een redelijke dag en heb alle dingen die ik de dag ervoor had moeten doen voor elkaar gekregen.
Om 10 uur gaan lopen vers voer geplukt voor mijn en de beestjes van de buren, dierenwinkel, drogist, supermarkt. Koken.
Mijzelf bezig gehouden met Flows. Lekker knippen, scheuren, lezen, plakken.
Vakantieboek begonnen voor de Opaalkust.
Ook met leuke plaatjes van de Flow.
Duifje die ik opgevangen had vrijgelaten en hij vloog deze keer meteen weg.
Het plezier van de tuin is natuurlijk niet groot op dit moment.
Alles sterft af en ja komt heus volgens jaar weer op maar ik leef vandaag.
En ja ik geef water maar zo min mogelijk maar echt helpen doet het niet.
Zorg overal voor en achter voor vogelbakken en het ontroerde mij toen ik gisteren een wesp zag die alle moeite deed om te drinken en hielp ik hem/haar door de boel ondiep te maken.
Doet mij glimlachen als ik weet dat Emma dit soort dingen ook doet. Kom maar vriendje ik help je wel.
Keek op Ntflx naar nieuwe serie; my brilliant career.
Australische serie die zich in 1900 afspeelt en waar wij vrouwen niets te vertellen hadden.
Nou 126 jaar later is dat wel anders. In ieder geval in NL.
Arme mannen mogen en kunnen nu niets meer.
Ze kunnen niet huishouden, kinderen verzorgen, schoonmaken, seksen , autorijden.
En als dames halfnaakt over straat gaan en ze fluiten dan zijn het aanranders en weet ik veel wat allemaal.
Nou werd weer even afgeleid.
Serie prima voor een ontspannen, lieve, gezellige avond.
Heb genoten en eigenlijk in 1 keer gekeken.
Hoef echt geen 2e seizoen.
Hoop dat de buren snel terugkomen want ik ben het spuugzat.
Zo kwam Milou 1 avond niet eten en dan raak ik in de stress en de konijnen willen het voer niet die ze normaal krijgen, drinken amper en heb ik toch dingen gekocht om ze te verwennen. Jeetje wat een rotleven. Die beestjes he, niet ik.
En gaat t leven maar door met verpeste dagen.
Zo voelt het.
Zou afspreken met het neefje want die had vakantie maar te heet en teveel gedoe.
Zodra het afkoelt even bellen maar dan is hij weer aan het werk.
Dat is dan weer superpositief dat hij werk heeft en het leuk vindt.
En het heel serieus doet.
Als Emma was geweest had ik haar gevraagd om mij nat te spuiten, dat had ik keihard gegild en zij hard gelachen want niet is grappiger dan Lèn natspuiten .
Alles komt wel weer goed en alles gaat weer voorbij.
Ook deze temperaturen.
En ik weet ook dat het voor velen nog erger is.
Zo moet mooieschoonzus hard werken, de laatste maanden voor pensioen , en is ze eigenlijk ook hartstikke op en dan dit weer erbij.
En het is geen familie die makkelijk opgeeft of erger nog, ze geven nooit op.
Maar goed ik visualiseer dat ik in Normandië ben.
De prachtige zee, de hoge kliffen, mooie dorpjes, steden.
Ik hoop heel veel te wandelen. fietsen gaan wel mee maar die zie ik meer als vervoermiddel terwijl de auto blijft staan.
Lopen wil ik. Veel lopen. En kijken.
Ik wens jullie alvast een fijn weekend.
1 opmerking:
Appen maakt het er allemaal niet leuk er op voor naasten die net geen familie zijn, waarschijnlijk wordt er gewoon verwacht dat je man je wel op de hoogte houdt, er is gewoon niet over nagedacht. Het is wel raar dat er urine monsters kwijtraken.
Vandaag zijn er bij mij 5 buisjes bloed afgenomen, waarvan een een bijzondere dat te maken heeft met de genen. Ik doe mee als controlegroep aan een groot Parkinson onderzoek en daar hoort dat bij, verder allerlei testjes zoals tekeningetjes en geheugen spelletjes en diverse lichamelijke testen. Twee jaar geleden ook gedaan en nu nog thuis een week testjes doen, dan is het klaar. Vind het belangrijk voor wetenschappelijk onderzoek en mijn oma had Parkinson in de 60-er jaren toen was er nog weinig over bekend en aan te doen.
In het Erasmus was het best koel, maar in de parkeergarage niet en ik heb geen airco, wind die uit de ventilatieopeningen kwam was heel heet. De weg terug was best zwaar daardoor tussen 3 en 4 uur.
Een klein beetje gezond eten is er in ziekenhuis niet te doen. Slechts 3 soorten wat heet sandwiches maar allemaal harde broodjes met veel pitten en die krijg ik niet weg, verder allerlei kaas en worstenbroodjes en heeeel veeel koeken en gebak. Heb een kaasbroodje genomen maar de kaas was naar de dokter denk ik, bladerdeeg met een beetje geel kauwgom ertussen was het.
Een reactie posten