woensdag 22 november 2017

sorry wurm



De films die ik graag kijk komen meestal op vrijdag en zaterdagavond zeer laat maar wel zonder reclame.
Ik kijk dan altijd in bed.
Meestal met Soop boven op me en mr. X tegen me aan.
Beiden in diepe slaap.
Afgelopen zaterdag zag ik deze film, die weer behoorlijk indruk op mij maakte.
De dame die op Schiphol schoonmaakt, een heel onprettig mens, in de ruimtes waar de asielzoekers moeten blijven totdat ze definitief mogen blijven of terug moeten naar vreselijke landen waar ze vandaan komen.
De mensen hebben niets meer maar de dame weet nog wel een manier te vinden om ze van het allerlaatste te ontdoen.
Ze smokkelt een telefoon naar binnen en voor een ring/ketting of iets anders mogen ze dan 3 minuten bellen naar hun geboorteland.
De grote donkere man had nog een horloge en een trouwring van zijn vrouw die stierf tijdens de reis in de ons overbekende bootjes. Toen hij even in slaap viel hadden ze haar overboord gesmeten
Hij wilde haar ouders bellen om te zeggen wat er met haar was gebeurt.
De schoonmaakdame wilde de ring, die was meer waard dan het horloge.

Tja in de loop van de film verzacht ze maar ik kon echt geen sympathie voor haar voelen.
Hoe kunnen mensen toch zo slecht zijn?
Indrukwekkend.
Echt een verhaaltje voor het naar bed gaan. ;-)
Mooie en heel menselijke film.
De mannelijke acteur heeft zo een prachtige uitstraling.


De heer des huizes en ik werden ziek.
Duurde niet lang maar wat was het heerlijk toen de pijnen enz, voorbij waren.
Ik besloot net als hij heel moedig te zijn en niet te klagen.
Het lukte zomaar.

De zon scheen vandaag weer.
Ik tekende in mijn geluksagenda.
Hoe teken je op een positieve manier 3 dagen ziek zijn.
Ik tekende een groot bed en schreef ; liefde is.... samen ziek zijn.
Ik loog he maar ach, positief toch?

Ons uitje naar Amsterdam moesten we dus uitstellen.
Komt goed.
Ik verheug me er trouwens echt op want we zijn de laatste tijd wel erg apart bezig.

We zijn aan het lootjes trekken mijn groep buitenlandse vrouwen en ik.
Via internet.
Er ging van alles mis.
Volgend jaar maar gewoon met briefjes hoor.

Morgen weer naar de psych.
Heb er zin in en hoop daarna even rond te kunnen kijken in het dorp/stadje want ik vind het daar altijd erg gezellig.
Heb veel nagedacht aan de dingen, nou ja vooral mijn gedachten, die ik wil veranderen.
Het is iets waarvan zij denkt dat ze me goed ik kan begeleiden.
Dus we gaan er voor.

Ik heb ik mijn geluksagenda al geschreven dat ik er een bijzondere decembermaand van ga maken.
Dus wie weet.
Nee, ik ga er van uit dat ik het anders ga benaderen en alle nare gedachtes wegwuift.
Hup rot op nare gedachte.

Ondertussen blijf ik maar vinden dat de gekte rond de feestdagen wel erg laat is dit jaar.
Geen dikke speelgoedcatalogie en andere reclame in de bus. op TV is het rustig en in de winkels ook best wel.
Hebben jullie dat gevoel ook?
Ondertussen is mijn wensenlijst weer klaar voor wie wil.
Toen ik alleen woonde maakte ik ook een lijst en dan kocht ik voor mezelf dan iets moois.
Tja, waarom niet.
Zo gaf ik mezelf een fiets, een horloge en een gouden ring. (in 3 jaar he)
Ik maakte er dan geen gedicht bij, zo gek was ik nou ook weer niet.
Of een lootje.

Ik moest lange lijsten invullen voor de psych maar 1 vraag bleef me bij;
of ik het leuk vond om wurmen door midden te snijden.
Mens ze zouden eens moeten weten dat ik er naar van ben als het in de tuin gebeurd terwijl ik aan het planten ben.
Of op een slak staan.
Ik zeg dan echt hardop sorry wurm of sorry slak.
Ben bang dat de therapie erg lang gaat duren.




maandag 20 november 2017

dag met een regenboog



Ik had gisteren een geweldige dag.
Zo een die in de top 10 komt van 2017.
Er zullen wel meer dagen zijn in die top10 die ik met haar beleefd heb.
Op een of andere manier, zijn die meestal heel intens.
Traantjes erbij, elkaar vasthouden en steeds aankijken.
Zo ook gisteren.
We stapten in de auto en er verscheen een prachtige regenboog.
Zo helder en zo dichtbij dat we gewoon zagen waar het pot met goud lag.
Zomaar in een weiland.

We gingen naar een klein theater waar zij nooit geweest was maar waar ik schijnbaar zo enthousiast over vertelde dat ze heel benieuwd was geworden.
We werden naar een tafeltje begeleidt vooraan bij het toneel.
Er lagen prachtige rozen op de tafel die je na het concert mee mag nemen.

op anderhalve meter van ons af stond de opera f.amilia te zingen.
Heb jij zakdoeken bij je?vroeg meisje met rode haar.
Hadden we niet.
Het was prachtig en intens.
Soms kan ik me zo afsluiten, zonder dat ik weet dat ik het doe of vooral hoe ik het doe en beleef ik alles vanuit een stolp maar nu zo recht in het hart.

Daarna kwam ik thuis stond mr. X te koken met zijn zus.
Dat ontroerde me en maakte me blij.
Ze waren samen met ons Soop naar het strand geweest en hadden geborreld in het restaurant daar.
Het eten was lekker en hoe verwend ben je als je om18.15 thuiskomt en er is voor je gekookt?
En je kan je verhaal kwijt.

Later in bed lag ik na te genieten.
En nu nog terwijl ik het opschrijf.
De koffie smaakt heerlijk, boven mijn hoofd regent het op het glazen dak, kip kwam even haar stukje banaan halen en goedemorgen zeggen.

Vandaag maak ik er weer zo een dag van.
Ik alle stilte en rust.




zondag 19 november 2017

domme domme trut

Domme, domme trut.
Zo voel ik me.
Ik dacht, ik ga even teruglezen hoe het een jaar geleden was.
Ik las 2 of 3 dagen en schrok me wezenloos.
Serieus.
Ik schaam me ook.
Wat een negativiteit.
Ik herinner me een psych die zei;
Hélène wat doe je, ga je als zieke vrouw door het leven of als een vrouw met een handicap?
Schijnbaar heb ik voor het eerste gekozen.
Kerst, stiefkinderen, reclame op TV en ga zo nog maar even door zijn schijnbaar alleen maar gemaakt om mij te treiteren en mij het leven zo moeilijk mogelijk te maken.
Geen wonder dat zelfs mijn vent nog maar zo weinig van mij kan hebben.

Een paar dagen gelden dacht ik aan mijn broer en hoe hij het goed voor elkaar heeft.
En absoluut niet uit jaloezie hoor, want ik ben blij dat het hem goed gaat, een zorg minder zal ik maar zeggen maar opeens besefte ik; he' ik heb het net zo goed voor elkaar.
Op een andere manier omdat ik anders ben want ja wat moet ik met paarden in de tuin, ik hou niet eens van paarden.
Ik woon waar ik wil, met wie ik wil, ik kan mijn hobby's uitoefenen, ik kan gaan lunchen of afspreken wanneer en met wie ik wil.
Ik wil een camera, naar Parijs, een andere WC.
Het kan allemaal als ik/we het wil/len.
Mr. X helpt overal mee.
Ben ik te moe voor iets dan neemt hij het over.
Ik vind mijn huis naar bijna 3 jaar nog steeds geweldig.
Heb buren waar ik het leuk mee heb, ben geliefd bij de buurkinderen, heb mijn vriendin onder handbereik.
En andere vriendinnen als ik wil wandelen, koffiedrinken, kletsen, iets creatiefs doen, naar de film, theater of museum.
(moet ze alleen nog mijn nieuwe nummer versturen)
Ik heb een auto voor de deur.
Als het koud is buiten zegt mr. X; zal ik de hond uitlaten?
Terwijl ik veel beter tegen kou kan dan hij.
Hij zet het vuil aan de weg, dat is geen vrouwenklus vindt hij (even grapje tussendoor)
ik ook niet.

Ik zit in de serre, de zon schijnt, heb net heerlijke koffie of en heb vanmiddag een leuke afspraak.
Waarom zou je als je leven uit zeker 80% goede dingen bestaan je concentreren op die 20 %?
En ik doe dat veel te veel.
Wil wel even een kanttekening maken, in mijn omgang met andere mensen ben ik niet zo erg als op mijn blog hoor, dit gebruik ik echt om te zeiken en van mij af te schrijven.

Ik durf niet te zeggen dat de knop om is maar dat ik geschrokken ben is wel waar.

Ik ga me nu optutten voor de leuke afspraak en me concentreren op de 80%.










donderdag 16 november 2017

psych


Ik wil niet opscheppen maar ik heb toch heel wat psychlologen gezien in mijn leven.
En psychiaters.
Vandaag dus weer een.
Ik heb weer een hele stijve nek van de spanning omdat ik de weg niet wist en de kaart op internet niet begreep.
Ik mijn beleving hadden ze hem gewoon verkeerd om gedaan en ik kwam er niet uit.
Dus installeerde Lief de tomtom.
Die leidde mij via allerlei rare omwegen naar de plek waar ik moest zijn.
Uiteindelijk was het tegenover de bioscoop waar ik weleens geweest ben en op loopafstand van onze vrienden.

Of het niet erg is om steeds weer HET verhaal te moeten vertellen?
Nee, want ik voel er niets bij.
Ik was nog zo bezig met de reis dat ik totaal gevoelloos kon vertellen over alles waar ze om vroeg.
Het was een zeer fijne ruimte en zij was ook een hele prettige jonge vrouw.
Mooi en slank.
Ja,ja, ik weet het, het gaat om het innerlijk van de mens. Yeah right
Nee er was geen wachtlijst.
Ik wist alleen niet meer waar ik aan wilde werken want ja de depressie is weg en ik was stijf van de weg niet kunnen vinden.
Ik beloofde om de volgende keer, over een week, duidelijker te zijn want gelukkig blijft er genoeg over om aan te werken.
Ik kreeg ook formulieren mee die X moest invullen over mij.
Weet niet of dat goed is voor onze relatie.

Gisteren kocht ik onverwachts een nieuwe telefoon.
Ik vertelde mijn wensen, zei dat ik alleen maar belde als ik aangerand werd of als mijn man een brood moest halen, aan bijna niemand mijn nummer gaf, alleen om te appen.
Appen is het leukste aan die telefoons van tegenwoordig.
Je hoeft niet te vragen hoe het met iemand gaat maar gewoon meteen waar het om gaat.
Ga je me naar de film, weet je nog dat ik 20 piek van je krijg, ik kom iets later, vier je je verjaardag nog.
Klaar!
Je hebt ook alle tijd om een smoesje te verzinnen of hoe je de waarheid een beetje netjes kunt brengen, wat best moeilijk is als je iemand aan de telefoon hebt.
Aan de andere kant ben ik me rot aan het oefenen om gewoon NEE te zeggen.
Waarom zou ik niet bot zijn?
Ik heb daar ook recht op.
Het moeilijke is dan wel weer dat schuldgevoel maar ook daaraan wordt gewerkt.
Enfin een nieuwe telefoon.
Ben er blij mee want de oude was wel heel oud.
Aan de andere kant dacht ik dat ik dat geld over zou houden en het in het potje Parijs zou kunnen doen.
Het verbaasd me iedere keer weer hoeveel we nodig hebben en willen.
Ik heb namelijk besloten dat ik ook een andere camera wil.
Nee, deze doet het prima, is wel erg zwaar om mee te slepen, en een andere jaren geleden gekocht en weer van zolder gehaald doet het redelijk maar toch wil ik een ander.
Ik heb er vast recht op maar toch voelt het niet goed.
Het milieu he.
Aan de andere kant zie ik om me heen dat mensen MET kinderen zich helemaal niet druk maken om dat milieu dus waarom zou ik het doen?
Zij denken dat t allemaal wel goedkomt en we over een paar honderd jaar toch naar een ander planeet kunnen (om daar de boel te gaan vernietigen.)
Ik ga toch echt niet een paar jaar in een raket zitten om op Mars te gaan wonen hoor, ik blijf gewoon hier om te roepen; ik had het toch gezegd?

Morgen met Sofietje naar de dierenarts voor haar nageltjes.
Als het goed is doen ze dat gratis.
Nou ja zal wel moeten want ik heb geen geld meer.

Hoe gek het ook klinkt, ik geniet nog steeds van dit jaargetijde.
De mist en de zachte regen vind ik zo romantisch.
Ik heb ook nog steeds geen Kerstangst.
Meestal begint dat in september al op te spelen.
Dus daar hoef ik ook al niet aan te werken in therapie.
Ach komt tijd komt raad.



woensdag 15 november 2017

ratjetoe


Zien jullie de kat zitten?
Zat in mijn boom.

Zit ik weer in alle stilte aan de koffie.
Deur naar de tuin open.
Oke wel fris maar heb een trui aan.
Toen ik me vrijdag opeens veel beter voelde wist ik dat het ergste voorbij was.
Er kan nog van alles gebeuren maar dat zien we dan wel weer.

Het opstarten in de morgen is nog steeds hetzelfde; moeilijk.
Ze kunnen zeggen dat alles went maar dat is toch echt niet zo.
Slecht slapen went toch echt niet hoor.
Goed slapen waarschijnlijk wel.

Zondag hadden we een gezellige brunch bij vriendin I.
Blijkt dat haar buuv/vriendin niet alleen psych is wat ik wel wist maar ook met emdr therapie te werken.
Jammer genoeg zit zij ook overvol en heeft ze een lange wachtlijst.
Nou ja ik mag morgen dus voor intake naar een psych en ben heel benieuwd.
Heb zeer waarschijnlijk een nieuwe tandarts gevonden en een nieuwe kapper.
Niet op loopafstand maar als ik aan het krioel bij de ene denk en de stem van mijn kapster dan ben ik al lang blij, dan maar in de auto stappen.

Maandag genoot ik me gek de hele dag en maakte alles maar schoon wat schoon te maken viel.
Kookte die avond ook nog eens gezond en lekker.
Gisteren weer naar de boetseerochtend en naar de huisarts, wat kleine boodschappen en de rest van de middag plat.
Hoorde meisje met rode haar beneden bij mr. X maar was te moe om op te staan.
Even kijken of ik vandaag langs kan gaan want ik ben heel benieuwd naar een paar dingen.

Mijn boetseergroepje gaat vrijdagmiddag iets leuks doen en ik zou wel mee willen maar ik denk niet dat het verstandig is.
Het alleen dingen doen of met mr. X bevalt me prima.
Ik ben zo blij dat ik goed alleen op pad kan gaan en kan genieten.

Ga zondag met meisje met rode haar naar concert en dinsdag met mr. X naar Amsterdam.
Ook daar kan ik me op verheugen.

Wat ik maar niet uit mijn hoofd krijg is Parijs,
Het liefst wil ik het de hele tijd over hebben met Jan en Alleman maar ja dat werkt natuurlijk niet zo.
Het is voor mij zo bijzonder dat ik er naar toe kan maar ja vertel dat maar aan de mensen om me heen die zelf constant in een vliegtuig stappen om naar de andere kant van de wereld te gaan of tussen door 3 dagen Madrid of Rome doen.

Maakt niet uit, ik geniet me suf in mijn hoofd en met boekjes en internet
Tot mijn schrik merkte ik bij het maken van een programma van die 5 dagen dat ik dingen moest schrappen want dat gaat niet lukken.
En we zullen ook met de metro moeten anders hou ik het niet vol en dat wilde ik juist vermijden.
Maar dan hou ik nog een te druk programma over want ik wil ook op terras zitten of een marktje bezoeken in alle rust.
Ik zit er aan te denken om een dag erbij te boeken.
Denk nou niet dat ik me hier gestrest zit te maken over een reis (weiger reisje te zeggen) die pas over half jaar of zo plaatsvind.
Ik geniet me gewoon gek.
Kan soms helemaal niet slapen van de adrenaline en zou het liefst mr. X wakker maken om hem te vertellen wat ik nu weer gelezen of gezien of besloten heb.
Voorpret noemen ze dat.
In mijn uppie maar dat maakt niet uit.
X is een echte man, ja die verheugd zich er ook erg op maar voor hem is het pas over een paar maanden en de bijkeuken en zijn brommer hebben nu zijn prioriteit van leuke dingen doen.

Ik ben heel erg blij dat ik morgen naar die psych mag.
Hoe gek het ook klinkt misschien maar ik ben er echt aan toe om verder te komen en ik ga er vanuit dat het gaat gebeuren.

Ik ga genieten van de dag.



zondag 12 november 2017

De verlossing

Zo dat was het weekend.

Ik voel me verlost.
De zware zak op mijn rust is na al deze maanden voor het eerst weer leeg.
De verlossing.
Zo voelt het.
Donderdag was er nog niets van te merken en opeens donderdag avond begon de zak te lekken en werd ik steeds lichter.
Vrijdag was er een soort halleluja gevoel.
Ik was ZO kwaad op bijna iedereen om me heen, behalve op X, maar verder kan ik niemand bedenken waar ik niet boos op was of erger teleurgesteld en dat al tijden en opeens was dat gevoel ook weg.
Iedereen, nou ja, vele zijn weer leuk en wil ik best wel weer zien.
Nou ja eerst even lekker met mezelf genieten.

Zaterdag ging ik heerlijk alleen op pad, wat boodschappen doen en naar een kersttoestand bij tuincentrum.
En ik haat kerst he maar opeens leek het me superleuk.
Nou ik zag mensen de karretjes weer volladen met shit, waar is het spul van verleden jaar gebleven, en kwam zelf totaal niet in de verleiding.
Kocht konijnenvoer en 1 dunne kaars om op een fles te doen.
s"morgens was ik mijn geluksagenda aan het bijwerken waar ik bij ieder dag een tekeningetje moet maken en met sierletters schrijf wat voor leuk in meegemaakt heb.
Omdat er niets leuk was aan koppijn en depressief zijn  tekende ik een grote donkere X door de 1e 3 dagen van de week. Tja had eerst met grote sierletters het woord kut willen tekenen maar hield me in.
Eigenlijk mogen er alleen leuke dingen instaan, ja anders is het natuurlijk geen geluksagenda, maar ik kon het niet laten.
Enfin zat ik dat op de bodem van de put zag ik dus opeens dat er een trap naar boven was en spoedde ik me naar boven.
Naar het licht.

Echt ik kan niet uitleggen hoe anders ik me voel.
En maar te zwijgen over mijn hoofd.
En toeval of niet, dat op de dag dat ik een psych vond die me gaat helpen.
Tja, waarmee eigenlijk?
Nou ja ik verzin wel wat.

Ik besefte niet hoe kwaad ik was op vriendinnen.
Voelde me zo in de steek gelaten en nu denk ik;
ach het zijn ook maar mensen.

Morgen is mr. X sinds mij voor het eerst een hele dag aan het werk en dat betekent dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer HEILIGE MAANDAG kan vieren.
Oh mèn geen gejengel van klassieke muziek s morgens vroeg of erger, de hele dag hoef ik geef verwarming aan, geen make up, kip kan weer komen buurten in de woonkamer.
Mijn taken worden weer normaal en duidelijk.
Ik hoef geen verhaal te horen over een uit elkaar gesloopte brommer die geschuurd en gespoten moet worden.
Of een telefoon die het niet doet of maar weinig bereik heeft.
Lekker belangrijk en helemaal niet erg aan tafel als ik de hele dag mijn gang heb kunnen gaan  maar echt wat zaten we elkaar in de weg af en toe.
Ieder mens heeft zijn irritante trekken of zijn irritaties maar bij ons werden die wel heel erg uitvergroot.
Kijk als hij aan zijn brommer zit te sleutelen en ik zit te bloggen zegt hij; je heb de hele ochtend niets gedaan.
Dan zeg ik;
nee aan je sleutel lopen pielen dat is lekker belangrijk.
Nou ja je snapt de essentie he?
Of hij 3 planken van de muur in de bijkeuken heeft getrokken en ik dan moet komen kijken hoe geweldig hij is en hoe het al opknapt.
Haha, aub met korreltje zout nemen he.
Is wel waar gebeurd allemaal maar beetje anders.
De 3 planken was een muur van 9 meter die kaal gemaakt is en al het afval is afgevoerd/

Ik wil niet naar bed maar ik begin moe te worden en ik moet de hond uitlaten want ook dat moet weer gewoon worden.
Ik op de even dagen hij de andere.
Zal ook voor het eerst sinds tijden weer naar de supermarkt moeten.
Maar ach op dit moment heb ik het idee dat ik dat wel ga overleven.

Welterusten en maak er een leuke week van

vrijdag 10 november 2017

weer zin.

Zo he, dat waren een paar zware dagen.
Hoofdpijn en uitgeput.
Niet slapen.
Gelukkig heb ik altijd mijn therapeutje/hulphond bij de hand.
Ging in andere (mooie) slaapkamer slapen om X niet te storen met mijn gedraai en haalde ik Soopje stiekem in bed.
Dan lig je wakker met een warm lijfje tegen je aan die zucht van genot als je het buikje aait.
Als dank krijg je dank een likje in je gezicht.
Gezellig he? zeg ik dan tegen haar en ik voel dat ze zich nog meer ontspant.
Van Soop moet ik ook naar buiten.

Weet je nog dat ik 2 eenzame muskuseenden zag?
Eentje hier en eentje kilometer verder op?
In mijn romantische gedachten hoorden die 2 bij elkaar.
Dierenambulance werd ingeschakeld en u zijn ze met zijn vieren.
Ze zijn zo tam en zo leuk om te zien.
En wijken nooit van elkaars zijde.

Weet je nog dat ik vorige week naar het GGZ moest?
Twee en half uur kreeg ik vragen en gesprekken.
Conclusie; we kunnen je niet helpen.
Hier een lijst met emdr Therapeuten.
Ja die lijst had ik al gekregen van een dierbare blogster en was er al mee bezig geweest.
Wachtlijsten en wachtlijsten.
Heb in ieder geval geen vorm van autisme volgens hen.
Daarvoor doe ik te veel met anderen en zou ik niet veel dingen kunnen organiseren zoals ik doe.
Wel ernstige vorm van  ......nou zeg, kan er niet opkomen.
Oh ja, .....nee toch niet.
Post traumatische stress syndroom.
He,he.

Ondertussen heb ik net weer met psych gesproken, heb mijn irritatie uit kunnen spreken en vragen kunnen stellen.
Ze kunnen me niet helpen vanwege de lange wachtlijsten; bijna een jaar.
Ik neem aan, en hoop ook dat als je met een touw om je nek binnenkomt ze je eerder kunnen helpen, maar ik had geen touw bij de hand. Had misschien op het dak kunnen klimmen maar ja zo hoog is het daar niet.
Enfin in het gesprek, net nam ze alle tijd en excuseerde ze zich in alle talen dat ze niet veel voor mij kunnen doen.
Ze laten me niet echt los en zullen me helpen met de lijst als het mij niet lukt.

Ik merk aan mezelf dat het beter gaat als ik in mijn hoofd weer plannen begint te maken.
Zo dook ik weer in reisje Parijs om te kijken wat we welke dag gingen doen.
Keek ik gisteren naar een leuk huisje voor juli in Zuid-Limburg omdat onze Lisse vrienden daar 2 weken heengaan en vroegen of we ook een paar dagen komen.
Ik vond meteen een prachtig huisje maar ik hoef bij mr. X niet aan te komen om nu al te reserveren.
Die verklaard me voor FOLLE (gek)

Vanmiddag met meisje met het rode haar naar een juwelier die oude sieraden koopt en als je wil daar iets anders van maakt.
Ik ga uit nieuwsgierigheid mee.

Verder ben ik uitgenodigd om met mijn  boetseerclubje naar een kerstshow te gaan in tuincentrum.
Vriendin A. wilde me graag weer snel zien onder het genoeg van koffie en waarschijnlijk lunch en een vriendin van de middelbare school wil weer eens afspreken.
Hoe populair kun je zijn.
Zondag brunch bij jarige vriendin I.
Mr. X gaat mee want die is bevriend met haar man.
Morgen zaterdag NIKS!!!!!

Pfff, het lijkt wel of ik weer herboren ben.
Ga zo huisarts bellen, of hij advies kan geven over EMDR therapeut en zelf aan de gang met de lijst.
Als ik weer plannen maak weet je zeker dat het weer beter gaat.
Heb er weer zin in.




PS. nou zeg. zo een 15 minuten later heb ik al een afspraak voor over 6 dagen.
Ik dacht ipv van in eigen provincie te zoeken, even naar Zuid-Holland of er iets in Lisse is.
En ja hoor.
Nou ja soms zit het tegen en soms zit het mee.
Ben heel benieuwd.


dinsdag 7 november 2017

koppijn

Zo dat waren een paar nare dagen.
Wel met tussendoor wat leuke dingen.
Zo kookte de heer des huizes 2 recepten uit zijn gewonnen boek koken met 5 ingrediënten van J. Oliver.
Hij deed er wel aardappeltjes bij.
Open haard en kaarsen aan.
En smullen maar.
Ik tuinierde met veel plezier in de regen.
Vond het wel romantisch.
We leerden het meisje van stiefzoon kennen en vonden haar mooi, lief en leuk.
Is ook nog intelligent, studeert psychologie.
En als iets mij kan boeien is dat psychologie.

Zondag gingen we naar Haarlem en voor het eerst vond ik het koud en was ik er niet op gekleed.
We lunchten ergen op een leuke plek en ik kocht 2 Dvd's.
Ging ook nog op de thee bij meisje met het rode haar.

Jammer genoeg gebeurde er iets waar ik zoveel koppijn van kreeg dat ik heel wat uren plat heb moeten liggen.
Gisteren de hele middag in bed vanwege pijn en uitputting.
Wat makkelijk voorkomen had kunnen worden als sommigen zich een beetje aan mijn regels hielden.
De stiefzoon zou overdag komen maar wist niet hoe laat.
Dus waren we de hele dag thuis en ik maar wachten.
Ze kwamen niet.
Zoals gewoonlijk en dan krijg ik en stress en boosheid.
Zaten we s"avonds heerlijk ontspannen voor de haar na heerlijk maaltijd, en ja hoor of hij rond 21 uur kan komen.
Ik was woest en X zegt zelden nee tegen zijn kinderen dus hij zei ja.
Tuurlijk werd het later dan 21 uur, moest ik me om gaan kleden, weer opmaken en leuk doen terwijl ik een moord wilde begaan.
De hoofdpijn was er al maar werd veel erger.
Met gisteren dus op zijn hoogtepuntje en ik mijn boetseerochtend vanmorgen moest af zeggen.
Klinkt voor een gezond iemand vast allemaal overdreven maar zo is het en tot mijn grote schrik wordt het erger.
Ik weet trouwens zeker dat als ik met stiefzoon ga praten hij echt wel erop zal letten en dat ga ik ook doen.
Ik hoop dat X nu ook die regels beter gaat hanteren nu hij gezien heeft wat het met me doen.
Het is echt heel erg al je zo snel van slag bent dat je er letterlijk ziek van bent maar het is nu eenmaal zo.
Ik kan er ook gewoon niet tegen als mensen schijt aan je hebben en maar komen wanneer het hen uitkomt.

Goed de zon schijnt.
De pijn is minder, ben wel nog verstijfd in rug, schouder en nek.
De koffie smaakt heerlijk.
Er is hier totale stilte.
Deuren naar de tuin ga ik zo open doen en mijn kippetje verwelkomen voor haar stukje banaan.



Lees eens bij www.inhethogenoorden.wordpress.com
zij vertelt hoe het is.

zaterdag 4 november 2017

souvenirs d'enfance

Hoera, het is vandaag.
Helemaal blij.
Het is droog buiten en doodstil.
Mr. X is even op stap voor zijn brommer.
Ik zit aan de koffie.
Nog steeds verstijfd van bezoek aan kapper maar de koppijn is weg.
Gisteravond hele avond met kruik tegen schouders op de bank gezeten en vroeg naar bed.
Het zonnetje schijn een beetje verlegen maar genoeg voor mij om zo naar buiten te gaan om de laatste bollen te planten en de hokken te verschonen.
Als het goed is komt stiefzoon vandaag bij ons langs om zijn nieuwe meisje voor te stellen.
Studeert psychologie, weet je nog.
Helemaal mijn ding dus.
Ben dol op gesprekken die daarover gaan en had wel heel graag dat willen studeren.
Of in ieder geval psych willen zijn.

______________

Frankrijk zomer 1974.
Hij was 15 jaar. Ik ook.
Lichtblauwe ogen, donker krullen.
Wat een stuk.
Zo stoer ook.
Hij woonde in Parijs en was door zijn ouders naar familie naar dat piepkleine dorpje gestuurd omdat hij niet te handhaven was.
Tja en in dat dorpje, waar ik mijn mooiste vakanties ooit doorbracht, viel niet veel kattenkwaad of erger te doen.
Er was een supermarkt, een bakker, een kroegje, een lagere school.
Niet eens een kerk.
Veel natuur dat wel.
Heuvels, weilanden vol koeien, beekjes en als je veel liep een ijskoude riviertje waar we in zwommen en dammen aanlegden.
Hij was daar dus.
En werd verliefd op mij.
Klom s'avonds na het eten uit het raam om bij mij/ons te zijn een groep vrienden die zich ieder avond verzamelde om gewoon bij elkaar te zijn buiten.
Ook uit omringende dorpjes kwamen ze.
Didier had al seks gehad vertelde hij en dat was helemaal stoer natuurlijk.
Niet dat ik er aan toe was maar om een vriendje te hebben die dat al meegemaakt had, dat had wel wat.

Ik vind het weleens jammer dat de meesten kinderen nooit meer zo een vakantie zullen meemaken.
Je gewoon met niets moeten vermaken en dat nog doen ook.
Verliefd zijn was een beetje in een weiland met hoog gras liggen en zoenen en praten en lachen.
De meeste jongens hielpen met hooien op het land en waren hartstikke bruin.

Didier en ik hielden contact via vrienden die ik nog heb en hij kon zo romantisch schrijven.
Zo kocht hij tulpenbollen voor in de tuin bij zijn ouders (in Parijs) zodat hij zo aan mij kon denken.
Totdat we 33 waren hielden we contact.

Omdat hij en mijn vriendinnetje Cathy, die in dat dorpje woonde, bij mijn mooiste herinneringen horen dacht ik vaak aan ze.
Cathy nam begin dit jaar opeens contact met mij.
Het eerste wat ik haar terugschreef; jij bent zo belangrijk voor mij geweest.
En nu 2 dagen gelden, schrok ik me wild.
Didier had me een berichtje gestuurd.
Het was natuurlijk niet zo raar dat ik de afgelopen 2 weken veel aan hem dacht vanwege dat Parijs gedoe maar hoe toevallig is het dan als op je scherm opeens zijn naam verschijnt.

Ik was al behoorlijk van slag, door die toestanden bij de kapper, de de afspraak die ik de volgende dag had en kon dat er even niet bij hebben.
Die nacht sliep ik dus totaal niet.
En had het bericht ook niet gelezen.
Dat deed ik gisteren.
Het was een zeer beleefd bericht, ja zo zijn wij fransen, in U-vorm  dat hij dacht mij gekend te hebben en of dat klopte.
Ik heb nog niet geantwoord.

Ik ben zo het verleden aan laten wat het was.
Ik heb geen zin in foto's van een dik, kaal mannetje.
Ik wil die mooie jongen in mijn herinnering houden.
En heel eerlijk gezegd moet hij ook het beeld van dat mooie slanke meisje behouden.
En niet van een bijna zestig jarige oude doos.
Ik wil die mooie herinneringen niet veranderen.
Ze moeten zo blijven zoals ze zijn.

Ik heb hier in de woonkamer een kastje met mooie herinneringen, vooral aan mijn  moeder en grootmoeder maar er zitten ook brieven en foto's van Cathy en hem in.
Geen brief heb ik weggedaan.
Zo belangrijk waren die 2 voor mij.
Wat een heerlijke herinneringen.
Vakanties die 6 weken duurden in dat kleine dorpje.

Non je n'ai rien oublié





vrijdag 3 november 2017

getver

Ik was niet van plan om te bloggen, te weinig tijd maar ik voel me beroerd dus even proberen of ik mezelf beter kan schrijven.
Lukt vaak dus waarom vandaag niet.

Het ging zo.
Ik had om 15 uur afspraak met de kapper, op loopafstand.
Dat kunnen lopen doet het bij mij.
Ik doe zoveel mogelijk lopend, vandaar dat ik daar ben en daarbij ben ik niet veeleisend.
Ik denk wel dat het de laatste keer is geweest.
Twee uur moest ik daar zitten en dat wist ik wel maar die kapster heeft geen 2 minuten haar b../mond gehouden.
Ze was zo druk en heeft een penetrante stem.
Muziek erbij.
Ik dacht dat ik gek werd.
Ze zat te kwekken tegen andere klant terwijl ik onder een stille warmte kap zat.
Ik drukte mij oren dicht en probeerde te lezen en niet te gillen.
Ze had een nieuwe vriend en was helemaal lyrisch.
Het is echt een lief mens, echt, maar iedere keer stopte ze met knippen om verder te vertellen.
Toen ik thuis kwam was ik helemaal opgefokt en stijf.
Ik heb vannacht niet kunnen slapen en ik had na het bezoek al koppijn en dat betekent altijd dat dat een paar dagen duurt die pijn.
Ik weet dat dat hele overdreven reageren aan mij ligt, dat is al erg genoeg maar mijn hemel wat een toestand.
Het lijkt ook steeds erger te worden met mij en dat is best logisch want met ouder worden wordt niets makkelijker.
Ik maak me dan ook regelmatig grote zorgen.
Bij mijn nieuwe tandarts kan ik ook al niet blijven vanwege de onrust daar.
Volle wachtkamers en steeds mensen die in en uit lopen als je daar met je mond open ligt.
Ja maar wel op loopafstand.

Ik voel me dus beroerd.
Kwaad ook.
Op die kapster, die tandarts maar vooral op mezelf.
Waar moet dit toch heen met mij?
Ik ben al plannen aan het maken, of in ieder geval me suf aan het piekeren hoe ik het anders kan doen voor mezelf.
Vriendinnen die onverwachts aan de deur staan, terwijl ik zo vaak gevraagd heb om dat niet te doen, ja als het niet uitkomt ga ik weer, maar ja ik durf dat niet te zeggen.
Ja soms wel en dan heb ik schuldgevoel en is mijn dag toch verpest dus kan ik ze net zo goed binnenlaten.

Ik ben een beetje in paniek nu.
Ik moet straks naar GGZ en ben angstig en voel me beroerd terwijl ik ook daar al mijn energie nodig heb.
Het terrein daar is bekend dus dat is wel weer heel prettig.
Ik ga ook op tijd weg zodat er geen extra stress ontstaat bij het zoeken naar parkeerplek of omleiding of wat dan ook.
Ik verlang naar morgen.

Morgen wil ik in de tuin, nog meer bollen planten.
Ik wil stilte en lezen met hond tegen me aan.
Ik wil dat mijn hersenen tot rust komen en ik weer na kan denken.
Voor de beestjes zorgen.
Lijstjes maken, daar word ik rustig van.
Boodschappenlijstjes
Verlanglijstje voor de kerst.
Parijs verlanglijstjes.
Huishouden doen lijstjes
Voortuin lijstje voor volgende lente.
Lijstje voor mijn boetseren.
Zoek andere kapper/tandarts lijst

Nou ja het is wel duidelijk toch?

Voel ik mij beter?
Ietsjes.
Fijn weekend en vergeet nooit goed voor jezelf te zorgen.
Zoals mijn blogvriendin NZMZ altijd zegt; eerst de zuurstofmasker bij jezelf op doen.

donderdag 2 november 2017

de credit card en Paris



Wat een prachtige chanson vind ik dit.
Van Brel eigenlijk maar ik hou niet van Brel.

Credit Card: Allereerst lieve Loes wat ben jij toch een ongelofelijke lieverd.
Ik was ontroerd door je aanbod.

Waarom we niet zelf een CC nemen?
Nou omdat ik zo een ding nog nooit nodig heb gehad en het leven me prima bevalt zonder.
Ik keek wel hoe je het aan kon vragen en naar de kosten en de voordelen.
En ik zag alleen de kosten.
Ik heb steeds het gevoel dat men gedwongen wordt tot het kopen/aanschaffen/doen van dingen.
Zoals de zenders op TV.
Ik wil geen netflix, ja maar het kost maar ....
En videoland, kun je films kijken zoveel je wil en kost maar .......
Alles gaat tegenwoordig via de computer en ja daar moet ook weer een printer bij.
Ik vond tot mijn grote vreugde op zolder een zo goed als ongebruikte camera, goed ding, veel lichter dan mijn die ik heb, makkelijk mee te nemen, ik oefenen met dat ding en merkte dat de kaart die erin zat niet paste op mijn cardreader en hup moest er een nieuwe aangeschaft worden, die trouwens amper te krijgen was want ja camera was al 7 jaar oud.
De verkoper keek me een beetje meewarig aan.
Arm vrouwtje zo een oude camera, nee dat zou hem NOOIT gebeuren, nieuwste van het nieuwste wilde hij .
Dat laatste verzin ik maar hoor, weet ik veel wat die knul dacht.
Hij weet in ieder geval dat je aan mij niet rijk zal worden.
Andere camera die het ook prima doet heeft weer een andere ouderwetse kaart erin, ja mevrouw die gaat er binnenkort ook uit.
Ik wil dus niet gedwongen worden om dingen te doen of te kopen.
Dat haat ik.
Ik hoef geen nieuwe telefoon met abonnement.
Ik kan appen en zo nodig bellen, af en toe een fotootje en het is meer dan genoeg.
Ik betaal 20 euro in de 3 a 4 maanden.
Ben al lang verleerd om dat ding overal mee naar toe te nemen en raad eens?
Nog nooit is er iets geweest wat zo dringend was .
Ik neem hem wel mee als ik mijn man niet bij me heb en ik meer dan 3 uur wegblijf.
of het is donker.
Nou ja je snapt het al; geen CC voor mij/ons.

Ik belde vriendin I. gisteren om te vragen of zij er een had en of ik die mocht leven.
Ik begon een heel verhaal af te steken en zo maar ze onderbrak me en zei , doe toch niet zo moeilijk, ik vertrouw jou. Ik kom hem vanavond brengen.
Ik was zo blij met het compliment dat ze mij vertrouwde.
Zo kwam ze met man, vriend van de X ondertussen, gezellig langs voor een bakkie, met een tijdschrift, een plant en de bewuste kaart.
Zij hebben er samen 3, maar zij reizen ook veel.
Samen, apart, zakelijk.


Mr. X werk deze week 3 ochtenden, volgende week 4.
Hij is erg moe en is om 21.30 al aan het gapen.
Gaat vaak eerder naar bed dan ik en dat was nooit zo.

Oh vergeet ik het belangrijkste bijna.
Ik heb geboekt voor Parijs.
30 april pas maar zoals jullie wel merken zit ik me hier nu al te verheugen.
We hebben een appartementje.
We zijn van plan om zoveel mogelijk lopend te doen.
I. vertelde dat toen zij er waren met iemand die de stad goed kende ze steeds de metro ingingen en eigenlijk alleen de hoofdzaken zagen maar niet de straatjes, caféetjes , de Parijsenaars.
Dus gingen zij ook lopen.
Ik ben sowieso niet van plan om veel onder de grond te komen.
Brrrrrr.

Heb een boekje en een kaart gekocht en hoe meer ik kijk hoe meer ik wil.
Ik ben dol op beelden en fonteinen.
Nou dan kun je je lol op.
Mocht het niet zo lijken, de wensen van mr. X worden zeker ingewilligd.
Zo wil hij de Eifeltoren op bijv.
En veel meer.
Nou ja we zien het allemaal wel, maar blij ben ik wel.





woensdag 1 november 2017

november

Ik moet denken aan een vriendin die riep: ik hoop dat november gauw voorbij is want ik heb het zo vreselijk druk.
Op 2 november lag ze in het ziekenhuis met blinde darmontsteking en kon ze de hele maand niets doen.
Soms neemt het leven zo een rare wending en heb je helemaal niets meer te vertellen.
Lag ze daar voor pampus op de bank.
En de wereld draaide gewoon door.
Trouwens iedereen had het schijnbaar heel druk want veel hulp heeft ze niet gekregen.

Een buurvrouw vroeg aan mij wat iemand voor mij zou kunnen doen als het slecht met me gaat.
Ik wilde dat voor mezelf opschrijven wat me blij zou maken want vaak voel ik me in de steek gelaten, maar tot nu toe kreeg ik geen woord op papier.
Ik weet het dus echt niet.
Als X weer aan het werk is zou het hele prettig zijn dat iemand een paar boodschappen voor me zou doen en dan gewoon de tas voor de deur achterlaat want ik wil niemand zien of spreken maar ja omdat dat ook weer zo raar is zal ik dat waarschijnlijk nooit vragen.
En X was er de afgelopen maanden dus die deed het.
Kaart of klein kadootje door de brievenbus zoals een tijdschrift (die je zelf al gelezen hebt hoor)
of chocola die ik wel mag.
Haha, ik verzin het net even hoor.

Ik kwam een tijdje terug een moslim dame die ik goed gekend heb in de supermarkt.
Toen ik vroeg hoe het ging begon ze te huilen, ze verging van de pijn, hernia.
Kunnen je kinderen je niet helpen?
Nee die hebben het zo druk met werk.
En je man?
Nee, die doet dat echt niet, boodschappen doen.
Echt het lag op het puntje van mijn tong, maar gelukkig beet ik er net op tijd op, om aan te bieden om te helpen maar ik heb ook mijn geloof.
Ik ga geen dingen doen als er een man in het spel is die het makkelijk kan doen maar het niet wil/kan/doet.
Ik ga niet strijken bij vriendin met gebroken arm terwijl hij gewoon thuis is.
Ik heb ook mijn principes.
En het gaat om zijn overhemden.

Ik zit hier te genieten van de stilte, met mijn koffie.
Probeerde gisteren een appartement te regelen in Parijs, blijkt dat je een creditkaart moet hebben.
Je hoeft pas te betalen als je daar bent dus dat heeft er waarschijnlijk mee te maken maar heb jij een creditcard?
Wij niet.
En zou jij hem uitlenen aan iemand die je goed kent?
Er wordt geen geld vanaf gehaald hoor en het is betrouwbaar want wij boeken vaker daar .
Ik durf het gewoon niet te vragen aan een vriendin, het is toch raar om dat te doen?
Of zou jij het doen? uitlenen of vragen
Ja, wees niet bang hoor, ik vraag het me alleen af.
B.ooking.com geeft het zelf aan als oplossing.
We kunnen ook gelijk betalen en dat scheelt ook nog eens 100 euro maar dat durf ik niet.
Stel dat......... en dan verzin ik wel allerlei doemscenario's .
Het weer, aanslag, ziekte.
Nou ja gewoon probleempje tussendoor dit, maar wel irritant probleempje.

Vandaag, na 2 drukke dagen weer een stille dag.
Ik ga er van genieten en mijn dingetjes doen.
Morgen lange zit bij de kapper en vrijdag eindelijk naar het GGZ voor 2 uur lange intakegesprek.
We gaan het beleven.
Nou ja niets nieuws voor mij.
Ik ben er klaar voor.
Kapper is erger. ;-)

November.
Er staat een bezoek aan 2 musea op het programma.
En 1 aan theater.
Een filmavond en een verjaardag.
Vier boetseer ochtenden.
We zullen zien hoe het loopt.




@ Janne, ik heb gereageerd op jouw reactie.
Ik weet niet of je een weblog hebt?

@ Lot. Heel veel plezier in Ijsland,. Ik ben heel benieuwd wat je allemaal gaat beleven hoor.








maandag 30 oktober 2017

Maandag

Zijn ze dit jaar vergeten om in juni al te beginnen over Zw. Piet?
Ik begin me gewoon zorgen te maken.
Of zijn we nou allemaal racistisch geworden?
Ik wil ook geen slapende honden wakker maken hoor.
Dat zou heel dom zijn.

De praatprogramma's zitten nog vol met gesprekken over al die vrouwen die aangerand zijn door hun, baas, buurman, man van vriendin, regisseur.
Ik heb het trouwens lang gelden ook meegemaakt, een paar keer, maar ik weiger het groot te maken voor mezelf.
Dat heb ik al lang achter de rug.

Het etentje zaterdag was heel erg leuk.
Vrienden kwamen bij ons eten.
Voor het eerst zonder hun zonen.
We kregen de volgende dag meteen een uitnodiging om in december naar een restaurant te gaan waar we het over gehad hebben.
We zien elkaar gemiddeld eens in de maand.
Er is daar nooit een afspraak over geweest maar zo gaat het al jaren.
En dat bevalt heel goed.

Gisteren was ik gebroken.
Ik moet mezelf weer eens bij de kladden pakken en meer van mijn leven maken.
Meer bewegen en weer met mijn Cpap masker slapen.
Dat is als je apneu hebt.
Stelt de X net voor om een wandeling te maken.
Het moment om te beginnen en de zon schijnt.
En ik zeg NEE!
Dat bedoel ik nou. 
Niet goed bezig.
Baal ongelofelijk van mezelf.

Psychisch gaat t wel beter.
De gedachten zijn niet zo donker meer.
Het blijft een gevecht maar dat zal mijn hele leven zo blijven.
Was laatst met iemand op stap die weer duidelijk liet merken dat ik toch wel een heel leuk leven heb.
Het zijn steeds dezelfde hoor maar t blijft irritant.
Irritanter dan ik zou willen.
Maar wel minder dan een paar jaar geleden.


Gelukkig zie ik zelf dat ik op vele vlakken bof.
Ten eerste vind ik het heerlijk dat ik niet kijk naar wat een ander heeft maar altijd wat wij hebben.
Ik hoef alleen maar terug te denken aan wat ik in 8 dagen heb meegemaakt.
De dag naar T Loo was zo leuk, boeiend en gezellig, dan afspraak die van het neefje kwam om kennis te maken met zijn zeemeermin(groen haar) zijn plannen te horen, hoe blij hij is met haar, hoe hij bijna al zijn angsten heeft overwonnen, hoe hij ieder die hem beschadigd heeft heeft vergeven, dat vond ik nog een wijze les voor mezelf.
Dat de vrienden die hier waren, het praten, het lachen, het samenzijn.
Drie bijzondere  afspraken in 8 dagen.
Wie biedt er meer?

Weer een nieuwe week en nieuwe maand voor de boeg.
We gaan er weer wat van maken. 


ps. nog steeds vol plannen voor Parijs, eerste week van mij.

zaterdag 28 oktober 2017

rendez vous


Kwam dus het neefje totaal onverwachts tegen met zijn moeder verleden week  en hij vroeg of we af konden spreken.
Doet hij anders nooit.
Dus deze week schuiven en meten maar een afspraak moest er komen.
Hij heeft al 2 jaar een relatie en ik heb dat meisje nooit ontmoet.
We gingen ze ophalen bij haar thuis en naar het bos.
Toen ze zag hoe ik "mijn" kind omhelsde was ze ontroerd.
Het bleek een superleuk meisje te zijn die gezellig van alles vertelde en antwoordde op al mijn vragen.
Wat doet jouw vader?
Nee hoor dat niet.
Ik zag 'mijn" kindje voor t eerst als een man die lief was voor haar en haar steeds aankeek als hij iets vertelde wat ook over haar ging.
Het viel me weer op hoe mooi hij dingen kan uitleggen en hoe intelligent hij is.
Hij is druk bezig met zijn studie.
Ze willen graag kinderen later.
Tja ik ben er niet zo voor dat onze familie zich voortplant maar ja daar heb ik niets over te zeggen.
Ik vertelde aan haar hoe leuk en makkelijk hij was als kind en zij vond dat leuk om te horen.
Het was ook een heerlijk kind.
We zaten buiten en aten pannenkoeken.
Ik zag hoe leuk ze het samen hadden.
Ze doen veel met elkaar en ze had hem zelfs meegenomen naar de sauna wat hij een nutteloze bezigheid vond maar hij doet tenminste dingen.
Ik heb bijna al mijn angsten overwonnen zei hij.
Ik hoef niet te zeggen dat het een leuke middag was.

Thuisgekomen ging het mis.
Mijn lichaam nam het me zeer kwalijk dat ik mijn medicijnen (anti depressiva) niet had ingenomen en ik werd ziek.
Kon niet naar de afspraak van die avond waar ik me zeer op verheugd had.
Lezing over de kracht van de natuur.
Wat baalde ik.
Maar goed besefte ook dat ik al 1 feestje gehad had.
en wat voor 1.

Nu voel ik me niet zo happy.
Onze vrienden komen eten, voor het eerst zonder hun jongens, aaaaaah jammer,maar toch erg gezellig maar ja mijn angsten gaan weer opspelen.
Nergens voor nodig want alles is al in huis en al klaargezet.
Het huis is in orde.
Mr. X helpt zoals gewoonlijk overal mee, staat nu zelfs in de keuken zodat ik hier kan bloggen.
Ik heb hoofdpijn en stress dus.
Gaan zo even lopen en gelijk even aan bij een neefje van mr. X en zijn vriendin die hier vlakbij komen te wonen.
Sofietje mee.

Ik "moet" op het minipoesje van de buren passen.
Ik sleepte gisterenmiddag mr. X mee om hem te laten zien dat niet alle katten vreselijk zijn.
haha.
Komt daar zo een minipoesje met roze halsbandje op ons afgerend.
NEE!!! je mag geen kat.
Pruillipjes helpen ook al niet.
Die trek ik al 2 jaar lang.
Dan mag jij ook geen 2e brommer, pruilde ik gedecideerd.
Mijn liefste wens komt niet uit dus die van jou ook niet.
Ik kan heel hard zijn.

Maak er een mooi weekend van.







donderdag 26 oktober 2017

mislukte schrijver?

Soopje en Wybertje, 2 jaar geleden.

Ik had vannacht 2 nachtmerries.
Eentje zo vol geweld, hoe kom ik er toch op, dat de filmmakers blij zouden zijn met het verhaal.
Ik werd gillend wakker.
Daarna andere droom, veel minder erg maar toch nachtmerrie-achtig.
Niets voor Hollywood dus.
Het was donker buiten en ik wilde niet meer slapen.
Te eng.
Besefte opeens dat ik zeer waarschijnlijk vergeten was om mijn medicijnen te slikken wat dus betekent dat ik vandaag beroerd zal zijn terwijl ik 2 leuke afspraken heb waar ik me op verheugd heb en die me zeker goed zullen doen.
Ik baal dus heel erg.
Merk nu al dat ik ze niet geslikt heb.
Enfin ik lag dus wakker, het was nog voor zessen.
Opeens hoorde ik in de verte een haan kraaien en ik kon er niets aan doen maar ik voelde mijn linkermondhoek vanzelf omhoog gaan.
Daar werd ik dus vrolijk van.
Alsof ik op vakantie in de campagne was.
Omringd door ooms, tantes, nichtjes en neefjes en mijn beste vriendin woonde naast dat huis en daar was ik elke dag mee.

De 2 gesprekken die ik heb gehad met de psych in afwachting van de GGZ hebben al heel wat in gang gezet op een prettige manier.
Het lijkt of de vicieuze cirkel is opengebroken en ik eindelijk verder kom met mijn gedachten.
Ook ben ik blij dat wat betreft mr. X er weer dingen gebeuren wat zijn terugkeer op het werk betreft.
Niet meer maar maanden afwachten tot er iets gaat gebeuren.
Het begin is er.
Straks is alles weer zoals we gewend zijn.
Voor mij en voor hem.

Gisteravond, hij was naar HMH voor een concert, ging ik de opgeslagen appartementen in Parijs nog eens na.
Te duur, toch niet leuk genoeg, parkeren 40 euro per dag, geen  mogelijkheid tot annuleren.
Volgens hou ik er nu 3 over.
Op de kaart gekeken wat het gunstigst was.
Opschrijven wat ik graag wil zien.
Wat X wil zien weet ik al .
In totaal ben ik al zo een 5 uur bezig.
Het schatje denkt altijd dat je zoiets in 10 minuten kan regelen maar zo is het niet.
Zeker niet als je zoals ik ben.
Het liefst zou ik ook nog willen weten wat voor weer het wordt de eerste week van mei.
Weten jullie het misschien?
Ik weet trouwens niet of ik de Metro in zal durven maar dat zien we daar wel.

Een kat.
Sinds 2 jaar of zo heb ik geen kat meer en mr. X heeft gezworen dat er nooit meer een kat in huis komt.
En ik geloof hem.
Ik zou zo graag een kat willen.
Overal zie ik leuke, mooie en gezellige katten voorbijkomen.
Meteen als ik of FB kijk al.
Ja, lid van een dierenclub daar.
Of bij de klei juf waar er 2 schoonheden rondlopen en bij ons komen liggen terwijl we aan het werk zijn.
En hier in de tuin lopen er 3.
Nooit tegelijk maar ze zijn er wel.
Zou jij een hele mooie ring willen, vraagt mr. X weleens.
NEE, zeg ik, ik wil een kat.
Nou ja die ring mag er best bij want ik hou van ringen maar dat is bijzaak.
Een kat is een tweede levensbehoefte.
Ik weet zeker dat als ik er een paar tranen uit kon persen ik een kans zou maken maar ja jullie kennen mijn probleem; ik kan niet huilen.
Hoewel X wel heel erg standvastig is in deze.
Verder kan ik geloof ik alles krijgen wat ik zou willen denk ik maar volgens mij ben ik niet zo hebberig.

Egoisme.
Egoisme is aan te leren.
Gisteren was ik het heel erg.
Ik ga naar een lezing toe waar ik me op verheug.
Ik zette het op de groepapp dat die lezing er was met het idee, als iemand wil gaat ie ook maar ik geef je niet op en je kan niet meerijden.
Dom gedacht.
Ik ga mee, zal ik je ophalen en geef je me op?
En Yvonne gaat ook mee wil je haar ook opgeven.
paar uur later, Yvonne gaat toch niet mee, wil je dat even doorgeven.
Andere; kan ik met je meerijden.
Ik was gisteren in een egoistische bui en koos voor mezelf. NEE, kan NIET.
Ik hoefde van mezelf ook geen uitleg te geven.
De reden is dat ik op niemand wil wachten want ik ga me weer irriteren en ik wil met een leeg hoofd naar die lezing toe zodat ik alles op kan nemen en kan genieten van de info.
Ik wil daar gewoon op tijd en "leeg" aankomen.
Beetje schuldgevoel heb ik wel, zoals gewoonlijk, maar dat is beter dan op iemand wachten die een kwartier te laat is of meer.

Wie is er leuk of attent geweest de afgelopen 2 maanden?
NIEMAND, dus ik hoef het ook niet te zijn.

NIEMAND is trouwens niet waar want ik heb hier zoveel lieve en leuke reacties gekregen en mails.
Ik vertelde over jullie aan de psych gisteren en ze vroeg aan mij hoe dat dan werkte zo een blog.
Wilde zij ook wel.
Haha.
Elke reactie is als een soort aanzichtkaart vind ik.
Iemand neemt de tijd voor je, om je te lezen, na te denken en te reageren.
Bijzonder toch.

Ik las ooit ergens dat bloggers mislukte schrijvers zijn.
Wat mislukt?
We schrijven toch en we hebben er toch plezier aan.

Even terug naar Parijs.
Als ik er zo op het net mee bezig zijn komen er allerlei luchtjes boven.
Zo weet ik nog hoe het in de Metro rook of in het appartement van mijn grootmoeder.
Ik zat net na te denken wanneer ik er voor het laatst was.
Dat was met een franse minnaar
Hoe romantisch wil je het hebben.
Hij woonde in Nice en moest voor zaken naar Parijs voor een paar dagen en of ik daar ook heen kwam.
Ik ging.
Het was heel leuk.
De franse minnaar wilde trouwens dat ik bij hem kwam wonen maar het is duidelijk dat ik dat niet gedaan heb he, anders zat ik nu weer in mijn geboorteplaats Antibes.
Dat zou wel gek geweest zijn.
Nee, ik hou niet van warmte, en de zee is prima af en toe.
Mijn grote Liefde woonde gewoon in NL een paar km bij mij vandaan.
En ik hou van het NL klimaat.
Zeker als het herfst is en het mooi weer is als vandaag.
Kreeg vanmorgen vroeg al een berichtje van vriendin I. en haar Enfant Terrible of ik mee ging naar het bos maar ik ga vanmiddag al met heel iemand anders.
En als diegene afzegt vermoord ik die, hou dus voorpagina van T.elegraaf in de gaten.
Als ik er niet op sta met balkje voor mijn ogen dan is de afspraak doorgegaan.




woensdag 25 oktober 2017

to do in 2018?







Vanmorgen naar de tijdelijke psycholoog.
Leuk mens, stelt goede vragen.
Volgende week naar GGZ voor intakegesprek van 2 uur.
Heel benieuwd naar wat komen gaat.

Mr. X is naar zijn werk.
We zitten nu op 3 halve dagen per week en per 2 weken komt er een halve dag bij.

Ik ben nu al bekaf en moet nog een hele dag.
Ik hoop dat het zo beter gaat want ik wil niet in slaap vallen.
Ik moet allerlei, kleine dingen, regelen en doen en wil dat graag vandaag voor elkaar krijgen.
Eerst maar uitgebreid koffie drinken.

PARIJS.
Lief wil  al heel lang een keer naar Parijs.
Is hij nog nooit geweest.
Zoals jullie vast wel weten woonden mijn grootmoeder daar.
Een hele chique en mondaine dame.
Hoewel ik van haar hield ging ik er niet heel graag naar toe.
Ze was heel streng en sleepte ons van museum naar museum, en overal moesten we lopend naar toe.
Ik denk nu weleens dat ze bang was om in de metro te stappen want dat hebben we met haar nooit gedaan.
Later, veel later ben ik het pas gaan waarderen wat we door haar allemaal gezien en gehoord hadden.
En ging ik overal terug waar we ooit geweest waren met haar.
Met de Metro dat dan weer wel.

Al honderd jaar niet meer daar geweest vanwege de fobietjes enz. maar langzaam aan kwam toch het gevoel dat ik het graag aan hem zou willen laten zien.
Eerst maar eens opzoeken hoe lang het rijden is.
Oke 500 km is te doen.
Kijken naar een studio voor een paar dagen en ook daar vond ik allerlei leuke plekjes.
We hebben zelfs een datum in ons hoofd. 
(over paar maanden pas hoor)
Het zou dus zomaar kunnen gebeuren.
Spannend.

Ben al een beetje mijn to do lijst voor 2018 aan het maken.
Ik vind dat leuk om te doen.
Parijs staat er dus op.
Tandarts voor kroon.
Longarts voor mijn slaapapneu weer eens bezoeken.
Toilet overnieuw laten maken. Tegelen/stuken enz.

To do lijst 2017 is nog niet eens klaar.
Ga zo maar eens even kijken wat ik nog kan/moet doen.
En wil doen.
En wat niet gelukt is en niet meer zal lukken.
Is jammer maar vast niet erg, kan in 2018 ook nog.
Of niet.
Ook geen probleem./

Morgen 2 leuke afspraken.
Vrijdag stilte.
Zaterdag eters.
Zondag hoop ik op stilte maar stiefzoon wil heel graag zijn nieuwe vriendin komen voorstellen dus misschien is dat zondag.
Ze studeert psychologie dus ja, wat wil een mens nog meer.
Altijd makkelijk een psych of arts in de familie.

Fijne dag. 




zondag 22 oktober 2017

prinsessendag








Gisteren een heerlijke dag gehad in Apeldoorn in 't Loo.
Stond al jaren op mijn lijstje en nu was het zo ver en ook nog eens met vrijkaartjes.
Ik had mooieschoonzus meegevraagd.
En zo scheurde wij met z'n drieen  die kant op.
Ik vond het nog leuker en mooier dan ik had gedacht.
Deed me goed zo een prachtige dag.
Het was gelukkig ook niet zo druk zodat ik me echt kon concentreren op alles wat er te zien was.
Is er teveel rumoer om me heen dan lukt dat niet.
Omdat het droog was toen we aankwamen zijn we maar eerst naar de tuinen gegaan.
Van zo een dag krijg ik weer moed, inspiratie, energie.
Al had in veel langer willen blijven maar de energie was na alles gezien te hebben toch op.
T Loo gaat in januari voor 3 jaar dicht.

Mr. X trakteerde ons op een lunch in het kasteel.
Zij en ik kozen voor een groot stuk wortelcake die gelukkig echt de zonde waard was/
Met veel sinasappel erin. Hmmmmm.
Vroeg wel eerst aan hem of ik dat wel mocht want ja dat betekent meestal dat ik de volgende dag niet te genieten ben als ik suiker eet.
Hij durfde het wel aan.
Nu maar afwachten hoe de dag hier verloopt.

Ik krijg altijd tijdschriften van mooieschoonzus die zij ook weer gekregen heeft.
Toen we weer thuis waren ging de open haard aan en zat ik heerlijk te genieten op de bank, hond tegen me aan natuurlijk, te lezen over van alles en nog wat.
At nog een gezonde en lekkere salade gemaakt door de heer des huizes.
Zo kan het leven dus ook zijn.



vrijdag 20 oktober 2017

houden van


Na de maandenlang discussies over transgenders en niet meer mevrouw of meneer zeggen in de trein maar passagiers is het nu tijd voor ieder die ooit sexueel misbruikt is.
Je kan niet zappen op de late avond of er is een bn-er aan het woord of Amerikaan die het meegemaakt heeft.
Ik wil niemand kwetsen want het is vreselijk als je het meegemaakt hebt maar ik vind niet dat als iemand aan je billen heeft gezeten, of zijn hand op je borst je dan van sexueel misbruik mag praten/
Als dat  wel zo is dan kan ik je zeggen dat ik ook wel een paar praatshows vol kan praten.
Natuurlijk mag iemand niet aan je kont zitten als je dat niet wil maar hij/zij mag ook niet aan mijn buik of voet zitten als ik dat NIET wil.
Toen ik jong was is het dus best weleens gebeurt hoor dat iemand zijn hand in je kruis legde of wat dan ook.
MAG ABSOLUUT NIET maar om het nu aanranding te noemen?
Kijk zijn hand pakken en wegduwen, klaar.
Gaat ie door is het een ander verhaal zeker als er kracht bij komt zodat je niet weg kan komen.
Ik vind echt dat alles maar dan ook alles zo overdreven wordt in nl.
Op sommige momenten voelt het gewoon vreemd als je hetero bent en in een goed lichaam zit.

__________________

Ik ben al maanden bezig om me af te vragen of mijn gevoel wat ik heb voor mensen nu aangeboren is of aangeleerd.
Kan ik gewoon niet echt van iemand houden of heb ik me er voor afgesloten.
Daarom wil ik dus weer getest worden en duidelijkheid krijgen.
Ik hou van mr. X, dat weet iedereen, maar ik kan ook helemaal niets meer voelen voor hem en niet omdat ik kwaad ben of er ruzie is of zo maar zomaar.
Het kan zomaar weg zijn en dagen weg blijven.
Het is een heel eng gevoel want uiteindelijk is hij de enige waar ik van hou en als dat ook nog weg valt........
Liefde voor dieren is er wel altijd.
Dat is tenminste iets.
Toch is er regelmatig, helemaal niets en dat is pas eng.
Waarom zou je hier zijn als je toch van niets of niemand houdt?

Tuurlijk hou je als kind van je ouders.
Ze zijn je veiligheid, je kan ze vertrouwen want ze hebben alles voor je over.
Al snel had ik als kind door dat het helemaal niet zo veilig was maar ik dacht dat het iedereen zich zo voelde als ik.
Ik begon al heel jong voor mijn broer te zorgen.
Mijn broer werd mijn alles.
Een tante had ik waar ik dol op was, ze was een zus van mijn moeder en na mijn moeder hield ik het meeste van haar.
Ik kan me nog precies het moment herinneren dat die liefde ophield.
Er was een reden voor.
De liefde kwam niet meer terug, teveel teleurstellingen.
De eerste vrouw van mijn broer voelde als een zus.
Zoveel meegemaakt met elkaar.
Heel veel leuke dingen.
Daarom vergaf ik haar iedere keer alles.
Toen kwamen de kids van haar en mijn broer.
Grote liefdes werden het.
Nee, dat zou nooit overgaan.
Dat kon gewoon niet.
Het gebeurde wel.
Dit waren de belangrijkste mensen in mijn leven.
Geen een is er over.
Nou ja is niet echt waar.

Ik stond in tuincentrum naar plantjes te kijken toen er opeens iemand achter mij stond en zonder dat ik de tijd had om mij af te sluiten had ik hem in mijn armen en knelde ik hem bijna fijn.
Hey hij heeft lippenstift op zijn wang, oh van mij natuurlijk.
Oh mijn kindje, mijn babytje van 24 jaar.
Hij was ook blij om mij te zien.
Kom je volgende week langs bij mijn vriendin vroeg hij en bleef het een paar keer zeggen.
Ik was weer helemaal verliefd en blij.
Mr. X stond met mijn ex-schoonzus te praten, zijn moeder dus.
Ooit mijn zus.
En echt ik mis haar af en toe maar wordt dan boos op mezelf.
Hoe vaak moet iemand je in de stront trappen voordat het echt over is?

Ik denk dat ik best wel ooit gewoon van mensen heb kunnen houden maar dat het nu gewoon niet meer gaat.
Ik vertrouw ze gewoon niet meer.

_______________________

Na zwemmen met krokodillen, bungiejimpen en eten in het allerbeste restaurant van Parijs
waar je 3 jaar van tevoren moet reserveren, ga ik morgen weer verder met mijn bucket list.
Tja ook dat moet je hebben, ik ben al gewoon hetero en als ik ook nog geen bucket list zou hebben hoor ik er helemaal niet meer bij.
We naar naar t Loo.
Ik kreeg 2 vrijkaartjes voor allerlei musea en mocht je denken dat dat leuk is? echt niet.
Ik mocht er 2 uitkiezen van mezelf en koos t Loo en voor mr X t Rijksmuseum.
Iedere keer stelde we het uit want ja wandelen of tuinieren was toch leuker op dat moment. maar om die kaartjes te laten verlopen kon ook niet en weggeven ook al niet.
Ik hou van musea hoor en mooie dingen zien en t Loo staat al jaren op mijn lijstje.
Ik heb er dus wel zin in en we kunnen nu niet terug want ik vroeg zus van X mee .
We gaan er dus een mooie en educatieve dag van maken.
En schoonzus had ook veel zin.
_______________

Ik wens jou ook een fijn weekend.










donderdag 19 oktober 2017

ratjetoe

Er was een hele rare zon dinsdag.
Deed me denken aan een Engelse film over volgens mij een meteoriet die de aarde zou vernietigen.
En dan niet zo een film met een hoop geweld en spektakel  waar alleen T.om Crui.se om Br.uce W.illis en hun kinderen en liefje het overleven, maar zo een beklemmende, de angst van een paar mensen die weten wat er komen gaat. Brrrr.

Gisteren moest ik 2 keer naar de tandarts.
Ben net overstapt naar eentje op loopafstand.
Het is daar ongelofelijk druk en onrustig en de wachtkamer zit altijd vol.
Dit is geen blijvertje denk ik.
Lig je daar in die stoel komt er iedere keer weer iemand binnen om iets te zeggen of te pakken.
Echt totaal niet voor mij.
Maar goed dit hebben we weer gehad.

Vanmiddag afspraak met vriendin om een bakkie te gaan doen.
Hoop dat het gezellig wordt.
Tja dat weet je tegenwoordig ook niet meer.
Ik snap niet zo goed waarom ik maar met mensen om moet gaan terwijl het me eigenlijk helemaal niet zo goed af gaat.
Wil ik absoluut niet op mijn vader lijken?
Is het angst om alleen komen te staan?
Of is het gewoon omdat het heel interessant is om verhalen te horen over hun leven, hun ideeen?
En misschien ben ik net zo een groepsdier als andere mensen.
Oh nee hellllup, ik wil niet een groepsdier zijn.
Nou ja er zijn ook leuke groepen.

Ik ga even van de hak op de tak maar voor mij zit er wel een logica in.
Ik keek GTST.
Niet aan te raden trouwens maar er was iets wat me tot nadenken bracht.
Bill is net zijn grote liefde kwijtgeraakt bij een brand en loop in een tuincentrum en krijgt ruzie met iemand in zo een scootmobiel.
Hij weigert ruimte te maken voor die man en zegt; aan hen zie je dat je iets mankeren maar niemand ziet het aan mij dat ik kapot ga.
Ik vond dat wel een goeie eigenlijk.
Voor mensen in een rolstoel of andere duidelijke handicap is er van alles, ze mogen zelfs hun hond overal mee naar toe nemen en dat is geweldig hoor, al vind ik dat er hier af en toe wel overdreven word en dan begin ik weer over dat blinde pad in winkelcentrum van mijn vorige woonplaats waar ik nog nooit een blinde gezien heb maar wel verschillende mensen hun enkels zien zwikken, je kan er ook niet met rolstoelen of kinderwagens over lopen.
Nou ja, dat even tussendoor.
Kijk dan zit ik in zo een overvolle wachtkamer en denk; waarom is er voor ons geen stilte wachtkamer? Waar kinderen, ja hoor ga ik weer, niet mogen rennen en schreeuwen.
of bepaalde uren in de supermarkt zonder muziek en drukte.
En waarom mag ik geen hondje meenemen want daar word ik heel rustig van.
Konijn of cavia mag ook.

Ik doe al heel veel dingen niet meer in het weekend omdat het te druk en lawaaiig is.
Soms boezemt het me angst in want stel je voor dat wat ik voel zo erg wordt dat mijn wereld steeds kleiner word?
Ik denk dat mijn vader hetzelfde had en daarom nooit eens ergens naar toe ging en zijn wereld heel klein heeft gemaakt wat hij heerlijk vond maar ik wil nog wel dingen mee maken.


Mr. X moest allerlei testen doen bij de psych.
Ik heb een test echt heel slecht gedaan zei hij.
Ik had bijna alles fout.
Dat was de assertiviteittest
Ik moest wel lachen.
In mijn vuistje hoor.
Je kan natuurlijk niets fout doen in zo een test maar ja laag scoren daar houden mannen niet van.
Maakt niet uit met wat.
Ja mijn Lief kan slecht voor zichzelf opkomen.
Gelukkig bleek dat het in onze relatie wel goed zit.
Daar kan hij wel goed zijn grenzen aangeven en blij toe want dat was een angst van mij om een relatie met hem te beginnen 16 jaar geleden, was hij niet te lief voor mij?

Ik ben zelf ook nog steeds aan het oefenen met voor mezelf opkomen.
Zo zei ik gisteren een afspraak af omdat ik me verheugd had op een lezing (volgende week) maar per ongeluk een eetafspraak had gemaakt met vrienden.
Twee dagen lang getwijfeld maar toch voor mezelf gekozen.
Punt 2 is dan me niet schuldig voelen en dat lukt ook best aardig.
Zij hadden zelf ook de afpraak al een keer verschoven dus waarom ik niet.
De X begreep er niets van.
Dat zou hij dus echt nooit doen, dan maar geen lezing.
Kiezen voor jezelf is not done is zijn ogen.
Dat anderen het allemaal wel doen ja dat moeten zij weten maar WIJ doen daar niet aan.
Ik voel me best trots op mezelf.

Gisteren, zomaar stond er een buurman voor de deur met een grote gerookte forel.
Mr. X is daar dol op.
Dit soort dingen gebeuren ons vaker hier en ik weet dat ik het ook vermeld maar ik blijf het bijzonder vinden.
Al eet ik er niet van, het maakt me iedere keer weer blij als ik iets in de brievenbus, in de voortuin of aan de deur vind.
Weet je nog het verhaal van de groenten aan de deur?
Vroegen de buren of we het gevonden hadden ja zei ik en het was heerlijk.
Euh...het was voor de konijnen.
Oh oké maar toch was het heel lekker.


fijne dag.