zondag

 

We aten bij de open haard en ik zei tegen hem

ik ben nog nooit zo gelukkig geweest in mijn leven als de afgelopen tijd.

 

Het is waar.

NOOIT voelde ik me zoals ik me nu voel.

Sterker nog, ik wist niet eens wat geluk was.

Zelfs als kind niet.

Ik ben nooit kind geweest.

Altijd maar angst en zorgen.

 

Dat een verhuizing zoveel kan doen.

Een verhuizing, geen suiker meer, ouders die overleden zijn.

Ik had zo een grote angst; wat als mij ouders overlijden?

Stort ik niet helemaal in?

En dan het schuldgevoel dat mijn moeder daar in een ziekenhuis in Frankrijk lag, alleen en zwaar dement.

Die zorgen zijn weg.

 

Het was een bewogen jaar.

Pas in Januari dit huis gevonden en 6 weken later hier wonen.

En me meteen thuis voelen.

Een van de beste beslissingen ooit.

Samen met stoppen met roken en weggaan bij ex.

Grote stappen  moeten nemen om zover te komen.

 

Afscheid genomen van verschillende mensen.

Mijn eigen moedertje maar ook van moeder van schoonzus.

En verschillende anderen.

Ik haat de zin uit het liedje van Marco B.

Afscheid nemen bestaat niet.

Stomste zin ooit (in mijn ogen)

 

En tja ook opeens een katloos leven.

Vlammetje spoorloos verdwenen en Wybertje ingeslapen.

(ik hoop nog steeds dat Vlam weer tevoorschijn komt, mijn prinsje)

Vanmorgen kwam ik beneden en was t doostil.

Geen katten en mr. X is naar zijn vader met Soop.

Wow. Dat is stil.

De kippen staan ook niet voor de deur want t regent en ze blijven lekker in de kas.

 

Een jaar met praktische problemen waar overal een oplossing voor kwam.

In 6 weken hypotheek rond?(of was t 8 weken weet t niet meer)

Huis bleek betonrot te hebben.

en meer van die dingen.

Allemaal opgelost.

Ik blijk een ongelofelijk goede probleemoplosser te zijn.

 

Jammer genoeg niet voor de familieproblemen.

Dat is dan wel een groot verdriet maar ook met dit kun je dus toch gelukkig zijn.

En denken dat ik een geweldige tijd heb gehad met die kinderen, die ik nooit had willen missen en zo weer zou doen ook al zou ik weten dat er van mijn gezaai niets over zou blijven.

En gelukkig heb ik de duizenden (ingeplakte) foto's nog.

 

Ik leerde nieuwe mensen kennen en er ontstond een vriendschap met de dames van ons boetseerclub.

We hebben een groepsapp en zo eens in de maand hebben we iets met elkaar gedaan.

Zo gingen ze 2 weken geleden op een zaterdag naar de Margriet beurs en hadden ze een heerlijk daggie.

Ik haakte wel af want op zaterdag.......?

Beetje te druk voor mij.

Gelukkig zien we elkaar elke dinsdag.

 

Dan mijn eigen groep nog, waar we leuke dingen mee gedaan hebben.

Koffiedrinken en etentjes.

Nu ieder vlakbij woon dacht ik dat ik ze vaker zou zien maar die behoefte had ik niet.

Het is goed zo.

Ik organiseerde wandelingen op de maandag morgen maar na een tijdje merkte ik dat t me meer energie kostte dan gaf omdat ik altijd maar naar de probleem(pjes) van een ander zat te luisteren terwijl ik dacht; he mijn moeder is net dood, ben je niet benieuwd hoe het met MIJ gaat?

In plaats van dat uit te spreken besloot ik afstand te nemen.

en vooral om me daar niet rot over te voelen.

 

Ik geniet van mijn huis, mijn beestjes, het plannetjes maken voor de inrichting.

En ik geniet van mr. X die geniet van het klussen.

Hij is de afgelopen week erg opgeschoten en zeer blij.

Ik had voor zijn weekje vrij allerlei dingen opgeschreven om te gaan doen wat we beiden leuk vonden maar we gingen alleen maar naar de sauna.

Maar t was goed zo.

Het samen eten voor de open haard en hem in bed tegen me aan in slaap voelen vallen was voor mij iedere keer weer een feestje.

 

Hier vlakbij is een kerstfair waar ik me op had verheugd.

Veel bekenden hebben daar een stal, zo ook de juf.

Alleen t regent zo hard en er is ook harde wind voorspeld.

Als t even droog is ga ik er toch even heen lopen.

Wel jammer.

 

Ieder fijne zondag.