Het is me vaker opgevallen dat ik me veel beter voel aan het eind van een dag als ik het druk heb gehad.
Met andere mensen in contact ben geweest, de deur ben uit geweest.
Omdat het een ongelofleijke chaos is in mijn hoofd, altijd al geweest, is het altijd zo moeilijk om het juiste te vinden.
Als ik naar mijn gevoel luister denk ik; ik wil alleen thuis zijn, maar na een paar uur kan ik me heel naar gaan voelen.
Ik ben nu aan het proberen om uit te vinden hoe ik hier mee verder ga.
Een beetje vaste dingen in de week.
Ieder jaar na de zomer heb ik weer allerlei nieuwe plannen, alsof er een nieuw jaar begint.
Leuke dingen hoor maar ook dingen die moeten.
Wat dacht je van ; die kroon op die kies nu eens laten zetten.
Of die plekken op mijn lijf weg laten halen.
Maar ook; theaterkaartjes bestellen, jippie.
plannen met ons club vriendinnen.
Wat gaan we aanpakken in huis.
Heb ik kleding nodig
Een cursus?
weer vrijwilligerswerk?
Zelf weer iets opzetten?
Ik ben voor 2 dingen gevraagd door moslimvrouwen om op te zetten.
Aan de ene kant leuk, ze kennen me van vroeger nog, en ik ben goed en ik vind het leuk om te organiseren maar aan de andere kant weet ik dat ze het wel heel makkelijk vinden als ik t allemaal regel.
Die 2 dames hebben trouwens niets met elkaar te maken.
Nou ja ze kennen elkaar van vroeger maar weten niet dat ze me beiden gevraagd hebben.
Dus 2 heel verschillende projecten.
Maar ik kan ook gewoon klaarstaan voor wie het nodig heeft om me heen.
Zo dus iedere week extra naar schoonpapa met Soop.
Iemand helpen met de tuin, niet omdat ze wat mankeert maar omdat de tuin zo groot is.
Of t huis.
Iets doen voor buur, vriendin, kennis die ziek is.
Zo valt er van alles te bedenken.
Ik heb t idee dat ik erg chaotisch aan t schrijven ben.
Het is ook een klein rampje in die kop van mij.
En dat wordt ook beter als ik de deur uit ga omdat ik me dan meer moet concentreren.
Ik maak me hele grote zorgen.
vriendin was na een goede dag weer erg ziek geworden.
Kwam haar man gisteren tegen en het was duidelijk dat hij zich grote zorgen maakt.
Mr. X kwam haar gisteren tegen tijdens een wandeling met la Soop.
Ze hebben samen gewandeld en gepraat.
Ik ben dan zo trots op mijn man he.
Vrijdag krijgt ze een echo en dan weten we meer.
Nou ja uitslag zal wel later zijn.
Zelf is ze vreselijk bang.
En ik ook.
In korte tijd zijn we heel close geworden.
Heel eerlijk gezegd ken ik t gevoel dat ik nu voor haar heb niet.
Ik heb zat mensen met wie ik omga en vriendin noem maar met haar is het heel anders.
Veel dieper en intenser.
Ze is ook zo leuk.
Het is zo knus samen.
Ik word blij van haar.
Allemaal een fijne dag.
Ga eens blootvoets tuinieren, of dansen terwijl je strijkt of de was ophangt.
Zoals Michel Fugain zou zingen;
Zing en dans alsof er geen morgen meer is.
ps door t schrijven krijg ik wel meer inzicht van wat ik wil en ga doen.
12 opmerkingen:
Zo mooi om te lezen hoe jij jezelf ontwikkelt en steeds beter in je vel/hoofd komt te zitten. Ik herken wat je schrijft over de nieuwe start als het herfst wordt.
Wat ik ook herken is wat je schrijft over de moslimvrouwen. Heel eerlijk vind ik dat ze het zelf op moeten lossen of andere vrouwen vinden met dezelfde cultuur zodat ook zij de kans krijgen om meer zelfvertrouwen te ontwikkelen en om verantwoordelijkheden te kunnen dragen.
Het is hier nu een soort achtbaan. Er gebeurt van alles en nu ineens na zoveel jaren sukkelen en zorgen is mijn man samen met de andere gezinsleden opgeroepen om mogelijk afscheid te nemen van hun moeder in het ziekenhuis. Er moet een heel zware beslissing worden genomen of ze evt nog geopereerd wil worden (amputatie en grote kans dat ze de operatie niet overleeft) plus wat erachteraan komt of aan de morfinepomp wat uit kan lopen op palliatieve sedatie. Ik weet nog niet alles, nog niet alles is duidelijk. Mijn schoonmoeder is 87 en zei gisteren steeds maar weer dat ze rust wilde en dat gun ik haar zo. Maar tegelijk zo verdrietig allemaal.
Ik hoor je zingen en zie je dansen ... op blote voeten.
Heerlijk dansen op blote voeten, met sokken kan het ook wel hoor.
Zie je wel dat je je dagelijkse blogje niet kan missen, zo houdt je orde in de hoofdchaos.
Met vriendin voel je misschien dat het van korte duur is en is het daarom zo intens.
Helene, je bent mijn grote voorbeeld.
liefs Linda
Vaak zijn we voor onszelf heel streng. Ik vraag me weleens af of ik een tikkeltje van Calvijn in mijn brein heb. Als ik van anderen iets "moet" zeg ik meteen: 'Moeten doe ik alleen op de wc' maar van mezelf moet ik het meest. Idioot, hè?
Ik heb moeite met mijn gevoel, ik zit teveel in mijn hoofd. Maar ik werk eraan (-:
Pas las ik op internet: 'Sommige mensen komen in je leven als een zegen. Anderen als een les.' Sinds ik dat weet, kan ik met sommige mensen veel makkelijker omgaan.
Herken heel erg je twijfel over alleen thuis blijven - omdat je je daar goed bij voelt - en soms toch wat meer contact willen. Elke dag gaan we een stapje verder op onze levensweg...
Lieve groet
Lieve Veggie wat erg van je schoonmoeder.
Ik hoop dat ze zelf kan beslissen over amputatie.
Ik wens jullie heel veel sterkte met alles. dikke knuffel.
haha wees blij dat je me niet echt hoort, maar lekker is het wel.
Nee Lot GEEN sokken. Maakt echt groot verschil.
Wat vriendin betreft denk ik gewoon dat ik me nu pas durf open te stellen voor een echte vriendschap en daardoor haar ontmoet heb.
Dat heeft niets met ziek zijn te maken denk ik zelf.
liefs.
Ah Linda wat lief van jou.
Krijg meteen de neiging om mijn slechte kanten te vertellen maar doe et lekker niet en ga genieten van je opmerking.
Ik heb het idee dat ik dingen moet van mezelf omdat het beter voor mij is, maar ik vind t zo moeilijk om te beslissen wat nou goed is.
Als ik sterk genoeg ben kan ik goed met mensen omgaan maar als t minder gaat is het zo zwaar omdat ik dan niet met de teleurstelling om kan gaan die het af en toe geeft. Dan maar weer lekker alleen maar dan komt weer de onvrede. Dus een vicieuze cirkel lijkt wel. liefs voor jou.
Mijn schoonmoeder ligt nu aan een morfinepomp en is niet meer aanspreekbaar. Ze glijdt nu langzaam weg. Waarschijnlijk overlijdt ze binnen een paar dagen. Amputatie was niet meer mogelijk en ze wilde ook niet meer verder. Er wordt nu bij haar gewaakt.
Het is verdrietig en tegelijk is het goed zo. Ze heeft de afgelopen jaren zoveel gesukkeld, zoveel pijn gehad en haar wereldje werd steeds kleiner.
Een paar jaar geleden heeft ze zelf al van alles geregeld voor de uitvaart. Ik heb toen de uitvaartmis al voor haar uitgetypt. Een fijn gevoel dat er straks afscheid genomen kan worden op een manier zoals ze zelf heeft bedacht.
Het gaat ineens zo snel. We leven al jaren met het idee dat ze elk moment kon overlijden, en steeds kwam ze er weer bovenop. Al leverder ze dan ook weer in. Afgelopen maandag is ze nog met mijn man een aanleunwoning gaan bezichtigen en vanaf dinsdagochtend ligt ze in het ziekenhuis. Het is spannend, het is afwachten en ik denk steeds 'ga maar', ik gun haar die rust zo.
Mijn schoonmoeder is vanavond overleden. Ze is rustig heen gegaan en het is goed. Ze wilde niet meer en ze hoeft nu niet meer.
Een reactie posten