Werken aan plan A

Pfff ben even gebroken.

Overal spierpijn, 30 kilo zwaarder, moe, moe, moe.

Kan over een paar uur over zijn.

Daar hopen we dan maar op.

Het begon met de ochtend boetseren.

We waren hartstikke blij om elkaar weer te zien maar binnen 3 kwartier was mijn kop zo vol dat ik dacht; ik wil hier weg.

Ik ben ook niet gewend aan drukte zo vroeg, kan er later wat beter tegen.

Kapot kwam ik thuis en probeer dan maar weer op te knappen.

Ik was ook best teleurgesteld had me zo verheugd op die ochtend en nu kon ik het niet aan.

Tja acht vrouwen in 1 ruimte 3 uur lang. ;-)

Gisteravond op loopafstand met een paar mensen afgesproken, we waren met negen, voor een borreltje.

Daarvoor kon ik t niet laten om even langs vriendin te gaan.

Ging weer helemaal niet goed.

Ze was weer met plan B. bezig.

Plan B. is doodgaan.

Hey zei ik we zijn nog met plan A bezig.

Plan A. is je iedere dag beter voelen, kracht opdoen, leuke dingen doen en volgende chemo doen.
Best leuk verzonnen allemaal maar als t zo doorgaat komt ze niet eens de behandeling door.
Het kan best wel zijn dat ze zich nu weer beter voelt hoor maar ze verzwakt steeds meer omdat ze niet binnenhoud.
Even overleggen of ze niet t ziekenhuis moet bellen voor advies.
Ik ga aan het begin van de middag er weer naartoe, dat hebben we afgesproken.
Zij is ongelofelijk creatief maar heeft totaal nergens zin in dus ik stelde voor dat ik met een pak klei erbij kwam zitten en we samen creatief gingen doen.
Echt, ik zag weer een vonkje in haar ogen.
Oh wat leuk, vond ze.
Dus gaan we er een leuke tijd van maken.

Heel eerlijk ik voel nu dat ik over mijn grenzen ga.
Ik had mezelf een stille dag beloofd om dingen hier te regelen en bij te komen maar he, ik doe dat gewoon morgen.


Gisteravond kreeg ik nog iets te horen wat me veel zorgen baart.
We zijn een paar keer naar Limburg geweest met een vriend, haar man en hun zoon.
Ik ken de zoon sinds hij 3 is en het is nu 11 jaar later.
Een prachtig kind om te zien en ongelofelijk makkelijk.
ZO makkelijk dat ik toen der tijd al aan X vroeg; vindt jij dit normaal?
Ook hij vond t vreemd.
Nu gaat t al tijden niet goed met hem, veel angsten, nachtmerries, woedeaanvallen.
Nu vertelde vriendin dat hij ook dingen ziet en hoort die er niet zijn.
Zij denkt dat hij paranormaal is.
Ik denk heel wat anders en hoop dat ik ongelijk heb.
Ze hebben deze week nog een gesprek met een psych waar hij onder behandeling is.

Enfin de avond in de kroeg was samengevat best leuk hoor.
Ik zag mr. X weer gieren van de lach met de mannen van mijn vriendinnen en ik had mooieschoonzus ook gevraagd of ze kwam en ook zij lag in een deuk.
Die vriendin probeerde hem in haar serieuze gesprek te betrekken maar X heeft de regel dat als hij uit is geen ellende aan zijn kop wil.
Van niemand!!!!
En gelijk heeft hij.

Kijk net in de agenda of er iets staat voor het weekend maar dat is leeg.
Goed gevoel.
In oktober hebben we/ik vele leuke afspraken.
Etentje, theater, bioscoop, expositie.

Ik hou van dit weer.
Ik geniet van de tuin en de beestjes, de geuren, de temperatuur.
Langzaamaan weer wat meer kleren aan.

Ik voel de energie weer terugkomen in mijn lijf en de angst verdwijnen.
Gelukkig.
Ik verheug me op straks.
Misschien loopt t anders dan ik denk maar in deze kan ik heel makkelijk omschakelen lijkt wel.
Mr. X zei me gisteravond dat ik me niet meer terug kon trekken als het erger zou worden.
Ik antwoordde dat ik me kan terug trekken wanneer ik wil.
Dat heb ik namelijk met mezelf afgesproken.
Een hele belangrijke afspraak.
Ik heb zo vreselijk lang en hard gevochten om dit leven te kunnen leiden ik laat me dat niet afnemen.
Ik kan uit de situatie stappen en dat geeft me een heel goed en sterk gevoel.
Voorlopig is er totaal geen reden om dat te doen.
Integendeel zelfs.
Het geeft me een goed gevoel dat ik iets voor haar kan doen.
Jij bent geen moeder zei ze gisteren toen ik wegging maar je gedraagt je alsof je het wel bent, je bent zo zorgzaam.
Mag ik even zeggen dat ik het een geweldig compliment vond?