souvenirs d'enfance

Hoera, het is vandaag.
Helemaal blij.
Het is droog buiten en doodstil.
Mr. X is even op stap voor zijn brommer.
Ik zit aan de koffie.
Nog steeds verstijfd van bezoek aan kapper maar de koppijn is weg.
Gisteravond hele avond met kruik tegen schouders op de bank gezeten en vroeg naar bed.
Het zonnetje schijn een beetje verlegen maar genoeg voor mij om zo naar buiten te gaan om de laatste bollen te planten en de hokken te verschonen.
Als het goed is komt stiefzoon vandaag bij ons langs om zijn nieuwe meisje voor te stellen.
Studeert psychologie, weet je nog.
Helemaal mijn ding dus.
Ben dol op gesprekken die daarover gaan en had wel heel graag dat willen studeren.
Of in ieder geval psych willen zijn.

______________

Frankrijk zomer 1974.
Hij was 15 jaar. Ik ook.
Lichtblauwe ogen, donker krullen.
Wat een stuk.
Zo stoer ook.
Hij woonde in Parijs en was door zijn ouders naar familie naar dat piepkleine dorpje gestuurd omdat hij niet te handhaven was.
Tja en in dat dorpje, waar ik mijn mooiste vakanties ooit doorbracht, viel niet veel kattenkwaad of erger te doen.
Er was een supermarkt, een bakker, een kroegje, een lagere school.
Niet eens een kerk.
Veel natuur dat wel.
Heuvels, weilanden vol koeien, beekjes en als je veel liep een ijskoude riviertje waar we in zwommen en dammen aanlegden.
Hij was daar dus.
En werd verliefd op mij.
Klom s'avonds na het eten uit het raam om bij mij/ons te zijn een groep vrienden die zich ieder avond verzamelde om gewoon bij elkaar te zijn buiten.
Ook uit omringende dorpjes kwamen ze.
Didier had al seks gehad vertelde hij en dat was helemaal stoer natuurlijk.
Niet dat ik er aan toe was maar om een vriendje te hebben die dat al meegemaakt had, dat had wel wat.

Ik vind het weleens jammer dat de meesten kinderen nooit meer zo een vakantie zullen meemaken.
Je gewoon met niets moeten vermaken en dat nog doen ook.
Verliefd zijn was een beetje in een weiland met hoog gras liggen en zoenen en praten en lachen.
De meeste jongens hielpen met hooien op het land en waren hartstikke bruin.

Didier en ik hielden contact via vrienden die ik nog heb en hij kon zo romantisch schrijven.
Zo kocht hij tulpenbollen voor in de tuin bij zijn ouders (in Parijs) zodat hij zo aan mij kon denken.
Totdat we 33 waren hielden we contact.

Omdat hij en mijn vriendinnetje Cathy, die in dat dorpje woonde, bij mijn mooiste herinneringen horen dacht ik vaak aan ze.
Cathy nam begin dit jaar opeens contact met mij.
Het eerste wat ik haar terugschreef; jij bent zo belangrijk voor mij geweest.
En nu 2 dagen gelden, schrok ik me wild.
Didier had me een berichtje gestuurd.
Het was natuurlijk niet zo raar dat ik de afgelopen 2 weken veel aan hem dacht vanwege dat Parijs gedoe maar hoe toevallig is het dan als op je scherm opeens zijn naam verschijnt.

Ik was al behoorlijk van slag, door die toestanden bij de kapper, de de afspraak die ik de volgende dag had en kon dat er even niet bij hebben.
Die nacht sliep ik dus totaal niet.
En had het bericht ook niet gelezen.
Dat deed ik gisteren.
Het was een zeer beleefd bericht, ja zo zijn wij fransen, in U-vorm  dat hij dacht mij gekend te hebben en of dat klopte.
Ik heb nog niet geantwoord.

Ik ben zo het verleden aan laten wat het was.
Ik heb geen zin in foto's van een dik, kaal mannetje.
Ik wil die mooie jongen in mijn herinnering houden.
En heel eerlijk gezegd moet hij ook het beeld van dat mooie slanke meisje behouden.
En niet van een bijna zestig jarige oude doos.
Ik wil die mooie herinneringen niet veranderen.
Ze moeten zo blijven zoals ze zijn.

Ik heb hier in de woonkamer een kastje met mooie herinneringen, vooral aan mijn  moeder en grootmoeder maar er zitten ook brieven en foto's van Cathy en hem in.
Geen brief heb ik weggedaan.
Zo belangrijk waren die 2 voor mij.
Wat een heerlijke herinneringen.
Vakanties die 6 weken duurden in dat kleine dorpje.

Non je n'ai rien oublié