yoga met geiten

Ik besef bij deze foto altijd hoe klein onze Sofietje is.
Ze heeft nu veel te lang haar en gaat binnenkort naar de salon.

Ik hoor op mijn boetseerochtend te zitten maar ik heb me afgemeld.
Veel en veel te moe en allerlei dingen te doen.
Als ik die ochtend ga lig ik s"middags op bed dus niet gegaan.

Sinds mijn depressie in 2017 die absoluut kwam  doordat mijn leventje opeens heel anders werd door de burnout van mr. X, zijn er dingen anders.
Het goede is dat ik verschillende dingen heb kunnen loslaten en het niet meer aan de oppervlakte zit.
Begraven noem ik het, niet al te diep, heb ik afgelopen week gemerkt maar genoeg om me rust te geven.
Moest van de psych door een brief te schrijven aan mijn vader en aan mijn moeder de boel weer opgraven en merkte inderdaad dat het niet al te diep lag.
Enfin dat is het possitieve van wat er van de zomer gebeurde.
Minder goed gaat het met mijn contacten.
Ik heb heel weinig behoeften om ze te zien.
Meestal weet ik hoe het met ieder gaat en waar ze mee bezig zijn maar ik heb nu al tijden niets gehoord of niets laten horen.
Nu zou je zeggen; lekker rustig toch?
Dat is het zeker maar ik merk bijv. dat er in onze groep waar ik altijd van alles regelde en alles via mij ging nu anderen mijn plek aan het innemen zijn.
Vind ik dat wel prettig?
Wil ik dat wel loslaten?
Het is een hele normale gang van zaken hoor, want ja ik regel niet veel dus doen een ander dat omdat ze een idee heeft of omdat het haar gezellig lijkt.
Als ik het loslaat kan ik niet meer terug.
En heb ik geen controle meer over data en activiteiten.
Ik twijfel heel erg want o wat heb ik graag de touwtjes in handen/

Dan mijn dinsdagochtend clubje.
het zijn meestal hele bijzondere ochtenden en ik ken de dames al zo een 6 jaar.
In drie uur bespreken we van alles, uitjes, vakanties, familieperikelen, gezondheid, probleempjes of problemen in gezelschap van 2 katten en 2 hondjes, lekkere koffie.
Maar wil ik het nog?
Ik was er dus vanmorgen met geen stok heen te krijgen.
Ja, en nu mis ik de dames, de poes (eentje is net doodgereden), de hondjes, de koffie en de verhalen.
Oh ik merk het geloof ik al, dit wil ik niet missen.

Daarbuiten heb ik nog mijn losse contacten.
Ook dat loopt ook niet heel warm.
Ik heb gewoon niet zo veel behoefte.
Als ik nadenk is het omdat ik iedere keer weer teleurgesteld wordt.
Dan wordt ik uitgnodigd met nog een paar anderen en dan denk ik oh ik ga dit en dat vertellen, zoals ik ga naar Parijs, en dan kom ik thuis en ben ik gewoon niet aan het woord geweest of amper omdat andere WEER met hun verhalen kwamen.
Oh ja ik heb even kunnen zeggen; we gaan naar Parijs en ze vonden het leuk maar daarna begon het meteen weer over iets wat ik al zo vaak gehoord heb of over een buurvrouw van een tante en daar een nicht van.

Ik zag bij  de Luizen.moeder een stukje over iemand die vertelde hoe psychotisch en gestoord haar broer was en een ander zei, ik ken ook zo iemand en die heeft heel veel gehad aan mindfullnes.
Ik lag in een deuk want het is zo herkenbaar.
Ik vertel, nadat ik voor de tiende keer het verhaal heb gehoord van de ene over haar verzakte blaas, de ander haar bevalling van haar zonen die al over de 40 zijn, (Het is alsof ik die bevalling heb meegemaakt zo vaak heb ik het verhaal gehoord,) o en over hoe die ene zichzelf zo geweldig vindt en was ze nu weer voor een ander heeft gedaan, want ja ZIJ denkt nooit aan zichzelf en dames werkelijk ik ken geen ander die zichzelf zo in de spotlight zet als zij.
Enfin ben mijn draadje even kwijt.
Zie het zo; iemand vraagt aan mij hoe gaat het met jou?
Ik zeg ja goed, alleen al dogen zo een koppijn.
Nou echt dan komt de buurvrouw van de tante en daar een nicht van weer tevoorschijn want ja die heeft een hersentumor en tja waar blijf ik dan met mijn simpele stress koppijntje?
Dat is toch geen verhaal?

Wat ik altijd graag wil horen is wat anderen zoals doen en of het leuk was.
En ik wil zelf ook vertellen over mijn leuke zondag afgelopen week.
Denk nu niet die Hélène zit steeds zielig in een hoekje want dat is niet zo en als het zo is is het omdat ik dat zelf wil.
Nou ja ik moet even uitzoeken wat ik wil en niet meer wil, wat ik wil veranderen of zo laten.
Misschien gewoon niet zo nadenken en zien hoe die dingen lopen.
Het punt is wel dat ik om de meesten geef hoor.
Anders was het heel makkelijk geweest.
Toch mindfullnes doen?
Echt al tientallen keren gehoord dat het iets voor mij zou zijn.
Moet er niet aan denken.

Wel yoga met geiten.
Ga het zeker een keer uitproberen.
Haha, bestaat echt he bij de geitenboerderij in Amsterdamse bos.
En zoals vriendin I. verzonnen had, mindfulness met alpaca"s
Dit meen je toch zei de X?
Maar hij wist dat ik HEEL serieus was.
Arme mr. X.
In zijn burgelijke mind doen vrouwen niet aan geiten yoga.