eenvoud, autisme, veranderingen

Nu krijg ik wel erg veel stress.
Was na 2 of 3 maanden een nieuwe telefoon eindelijk uitgejankt omdat niets lukte en ik per ongeluk de vreemdste mensen heb gebeld, o zo genant,  het me niet lukte om iemand voor het eerst te appen en nog meer stress problemen kruipt het neefje gisteren achter mijn computer en 3 minuten later is alles anders en ben ik van alles kwijt.
Lukt me niet om te reageren op mijn berichten.
En ik HAAAAAAAAT veranderingen.
Alle wachtwoorden weg en opnieuw aan moeten vragen.
Tante zei het neefje na 3 minuten, zo is het veel veiliger en veel makkelijker voor je.
Weg al mijn favorieten.

Wat was het leven vroeger toch makkelijk.
Nee, niet alles was beter maar de apparaten wel.
Stopcontact in stopcontact, knopje aan, ned 1, 2, of 3 en je had TV.
Als ik of Soop per ongeluk op een van de 2 afstandbedieningen stapt gebeurd er van alles op het scherm, verschijnen er allerlei  codes en kleine schermpjes en weet ik veel wat en kan ik het wel vergeten om die avond nog TV te kijken.

Ik heb in mijn oude auto iets van 4 lichtjes of zo en ik weet precies waar het voor is.
De meeste mensen weten dat niet en hoe kan het ook anders als je er wel 20 heb of zo.
Mijn vader zei altijd; hoe meer knopjes hoe meer er stuk kan.
Wat had hij toch gelijk.
Mijn koffiezetapparaat heeft 1 knop.
Lichtje uit en lichtje aan.

Ik heb 2 soorten thee.
1 soort koffie.
Ik word maf van al die keuzes.
Vele reclames op Tv snap ik niet eens meer.
We gaan vrijdag, oh morgen alweer, even vergaderen bij een van de dames over hoe we ons seizoen gaan invullen met onze groep.
Vriendin I. kan er niet bij zijn want zij moet werken, laten we gaan face-timen stelde ze voor.
En ze was serieus.
Echt waar.
Ik haar la zitten 40 soorten thee.
Haar koffieapparaat maakt 12 soorten koffie of zo.
En ze drinkt niet eens koffie.

Ik wil mijn gordijnen, verwarming, oven, verlichting, man, niet bedienen met mijn telefoon.
Zelf doen.
Ik wil niet 10 series achter elkaar kijken.
Ik vind het leuk om een week te moeten wachten en me afvragen hoe het verder zal gaan en me verheugen als het dan eindelijk zo ver is.
Samen op de bank, onder een dekentje Smeris kijken.

Ik maakte gisteren iets zo ontroerends mee.
Was in een telefoonwinkel komt er een oude mevrouw binnen in een rolstoel met een vrijwilliger.
Vraagt ze aan de verkopen een telefoonboek.
Ze had allemaal kaarten gekregen en wilde iedereen bedanken met een kaartje terug maar haar telefoonboek ging maar tot Uithoorn.
Oh ik smolt gewoon.
Er werd rustig uitgelegd dat telefoonboeken niet meer bestonden.
Hoe moet ik dan adressen vinden vroeg ze?
Gelukkig bood de vrijwilliger aan om haar te helpen.
Anders had ik het gedaan, met alle plezier zelfs.

Ik zie mezelf echt over een paar jaar een restaurant in gaan en vragen om gewone koffie.
Gewone koffie mevrouw? met een laagje melkschuim?
Nou dat bestaat al lang niet meer hoor.
Zal er dan een robot mijn rolstoel duwen en mij helpen?

De lunch met "mijn" kind, het neefje was erg gezellig.
Dames, ik wil niet opscheppen maar wat is dat kind toch knap.
Donkere krullen, grote donkere ogen en prachtig gebit.
Het kind is trouwens bijna 25 jaar.

Wat ben jij toch knap schat zei ik.
Ja, zei hij werkelijk bescheiden, dat hoor ik wel vaker.
Ik weet nog dat we in een restaurant aten en dat een meisje in de bediening zo naar hem zat te kijken dat ze in een grote plant liep.
Bij de AH kijken ze ook zo naar mij .
En werkelijk hij zegt dat in zijn onschuld.

Ik kreeg wel een beginnende angstaanval in het begin.
Vroeg me af hoe dat kon, je ziet het ook niet aan mij hoor.
Opeens wist ik het; ik was onder mijn onzichtbare stolp vandaan gekomen en voelde mijn hart zich vullen met liefde voor dit kind.
En ik kom zelden onder mijn stolp vandaan dus sloeg de angst toe.

Vanmiddag naar de EMDR psych en dat even aankaarten.
Doodeng is dat houden van.
Iedereen waar ik van hield is weg.
Ze leven gewoon nog maar ze zijn er niet meer.
Mij raak je nooit kwijt hoor, zei het neefje.
Blij maar ik weet dat je dat nooit kan zeggen.
En zeker niet geloven.

Oh ik wou stoppen maar nog iets.
Het neefje kreeg als jong kind al een grote A op zijn voorhoofd geschreven.
Autisme.
Schat vroeg ik hem gisteren, is het wel zeker dat je dat bent?
Nou  zegt hij, ze zijn er van teruggekomen en willen me opnieuw testen.
Hij is zijn hele leven als autist behandeld.
Hij kan dit niet, dat niet want hij is een autist.
Hij hoor dat hoeft hij niet te doen want hij is autist.
Hup speciale onderwijs en later middelbare school met autisten.

Omdat hij veel op mijn lijkt in veel dingen heb ik me dus ook daarop laten testen en bleek juist dat ik verre van autist was.
Ze denken nu, zegt het neefje, dat het met mijn jeugd te maken heeft.
GE-FE-LI-CI-TEERD  hulpverleners, vader, moeder en stiefmoeder.
Nu hij sinds een paar jaar een leuke relatie heeft waar hij veel leuke dingen mee doet, oh tante we zijn naar ballet geweest, ik hou zo van ballet en hij meer dan welkom is bij haar ouders gaat het zoveel beter met hem.
Hij heeft weer een studie opgepakt,heeft plannen voor de toekomst, is net terug van een reis met haar en haar ouders uit Servie en Kroatie.
Hij gaat naar films, musea en noem maar op.
En heeft aan mijn computer gezeten.