maandag

De boom in de tuin is door vorige eigenaar zelf gesnoeid maar zo lelijk gedaan.
Toch hou ik van de boom.  Er zit sinds vorig jaar een duivennest in. Ik hou van de sfeer en de geur die hij geeft.

In december naar schouwburg geweest met een vriendin en haar dochter.
Een meisje van 12 jaar.
Ze zit al in 2e klas van middelbare school en krijgt 7 talen.
Zo bijzonder.
Ik kende het meisje al maar weer viel het me op hoe ziekelijk verlegen ze is.
Hoe ze zich zo onzichtbaar mogelijk probeerde te maken en het vreselijk vond als ik haar toch wat vroeg.
Later dacht ik; wat lijkt ze toch op hoe ik was toen ik klein en jong was.
Niet van die zeven talen hoor, haha.
Dat gevoel bijna van niet willen bestaan.
In de klas maakte ik me ook onzichtbaar want als de juf iets vroeg dan was ik te bang om antwoord te geven terwijl ik het wel wist.
Ik vond het heel confronterend dat meisje.
Ik zou zo graag willen weten of ze net zo ongelukkig is als ik toen maar dat hoeft natuurlijk niet.
Haar moeder is zelf ook vol talenten maar o ook zo bescheiden en onopvallend maar leuk en intelligent.

Toen we in NL kwamen wonen was ik opeens heel populair op school.
Ieder wilde met ons spelen.
Ik ontdekte dat ik anderen aan het lachen kon maken en werd steeds meer de pipo, van de klas en zelfs school.
Er veranderde wel wat in mij maar ik bleef ziekelijk verlegen kon het alleen goed verbergen.

Ik heb nog steeds een dikke masker op.
Ik kan wel goed vertellen dat ik me rot voel maar zo zie ik er niet uit.
Meisje met het rode haar vertelde mij dat ze dat zeer verwarrend vond.
En ik denk veel mensen.

Ik zie weleens mensen op Tv die zeer depressief en angstig zijn en daar zie je het ook aan.
Ze verzorgen zich vaak niet, huis is zeer ongezellig, soms troep of teveel huisdieren, haar uitgroei, grauw uiterlijk.
Ik ben altijd bang dat ik ooit zo zal eindigen.
Ik vind het namelijk heel fijn om geen make up op te doen, oude kleren aan te trekken en gewoon op de bank te hangen.
Toen ik alleen woonde deed ik dat best maar ik had een hond die naar buiten moest dus moest ik me wel fatsoenlijk aankleden en opmaken en na een paar dagen niet opruimen gaf ik mezelf toch weer de schop onder de reet.

Ik zeg weleens tegne mensen dat ik heel weinig zelfvertrouwen heb maar ze geloven het niet want zo ziet ik er niet uit en ik praat met iedereen, heb af en toe een wat grotere mond dan anderen.
Maar als ik dan bijv eraan denk dat ik aan de superaardige aannemer niet durf te vragen of de radio zachter mag in mijn eigen huis, en die stond echt veel te hard hoor, ik had liever hartkloppingen en het gevoel dat ik ieder moment uit elkaar kon ploffen van ellende.

Als ik mr. X zie dan straalt hij gewoon uit wat hij is.
Een vriendelijk man met af en toe een bui.
Mensen nemen hem veel serieuzer dan mij .

Ik kwam op dit verhaal omdat je altijd overal leest dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk en je eigen leven.
Mij lukt het redelijk om leuke dingen te doen maar stel dat je het niet kan of durft?
Je vind het vreselijk om alleen iets te ondernemen, durft dat zelfs niet.
Of je durft geen anderen aan te spreken dus je hebt heel weinig contacten.
Je kan niet voor jezelf opkomen als iemand vervelend tegen je doet.
Of jezelf zichtbaar maken?
Al die dingen zijn mij heel veel overkomen in het verleden.
Iedereen had maar het recht om te zeggen en met mij te doen wat ze maar wilden.
En deden dat ook.
Pfff ik zou niet terug willen naar vroeger.
Waar ieder op kantoor het werk waar ze geen zin in hadden op mijn bureau knalden.
Of de (vorige) schoonfamilie het geweldig vond om mij belachelijk te maken.
Totdat ik op stond en het opeens heel anders werd.
Het blijf me verbazen hoeveel je zelf in de hand heb.
Ik werkte me op in mijn baan en pikte niets meer van de schoonfamilie.
Mijn schoonmoeder from hell bleek opeens een leuk mens te zijn waar ik nog steeds veel van hou.
Net als veel ex schoonfamilieleden.
Maar het is een heel groot gevecht.

Ik gebruik steeds minder mijn humor om maar van alles te verdoezelen en op te vallen.
Ik merk wel dat ik daardoor minder opval in de groep en dat het niet mee val om aandacht te krijgen.
Zo wilde ik vertellen dat ik naar Parijs ging en hoe emotioneel en leuke en spannend dat was maar naar mijn eerste zin nam iemand het gesprek al over dat ZIJ al 3 keer in Parijs was geweest en kregen we uitgebreid het verhaal te horen.
Zo werkt dat.

Net als bij kippen.
De brutaalste kip krijgt het meeste en lekkerste voer binnen.
De afwachtenden de restjes.

Je kan dus kiezen welke plaats je inneemt in het leven.
Sommigen zijn tevreden met de restjes.
En daar is niets mis mee.
Mr. X vindt restjes prima en eet thuis wel waar hij trek in had.
Ik wil geen restjes.
Ik hoef ook niet het allerbeste maar het moet wel goed zijn.
Ik vind dat ik RECHT heb op de goede dingen en vecht daar ook voor.
maar anderen kunnen dat niet meer en geven het op en zonderen zich steeds meer af.


Goed terug naar vandaag.
De stukadoor is bezig.
Een oudere zeer bescheiden en vriendelijke man die hier al eerder was voor de badkamer.
Geen radio, hij fluit en zingt zelf wat.
Hij werkt hard, wil geen pauze voor de koffie drinkt het tussendoor.
Oh ik hoor net dat de radio wel aanstaat maar gewoon op normale sterkte.

De zondag was prettig.
In de tuin gerommeld en gezeten.
Genoten van de luizenmoeder en smeris.


fijne week.