Laat ik beginnen te zeggen dat ik een leuke dag had.
Maar daar wil het niet over hebben.
Nee joh, al die gelukkige mensen daar wordt je toch maar jaloers van.
Ik voel me nog steeds grieperig.
Vergat gisteren mijn medicijnen in te nemen en merkte al vroeg dat dat gebeurd is doordat ik meteen bijverschijnselen had en dacht dat onze dag niet door kon gaan.
Mijn zonnebril brak in de auto.
En ik kan niet zonder.
Mijn camera stopte er mee en daar baalde ik vreselijk van want op stap zonder camera is voor mij niet zo leuk als met.
Maar....ik sloeg me er door heen.
Kijk ik weet ook wel dat het geen grote drama's zijn maar dat klote voelen op deze dag, na zoveel dagen, dat ben ik wel een beetje meer dan zat en als er dan dingen bij gebeuren is het niet leuk.
Ik besef opeens dat ik ook vond dat ik recht had op appeltaart met heel veel slagroom en ja daarom voel ik me nu ook zo opgefokt en bozig.
De suiker in een lijf dus die dat niet meer gewend is.
Ik weet dat de wereld hard is maar soms is het gewoon te hard.
Een kennis van ons wilden iets terugdoen voor de maatschappij, niet te lang, en namen een piepklein meisje van 5 jaar in huis.
Het kind bezat alleen wat ze aanhad.
De politie gaf haar een knuffel en daar kan ze niet meer buiten.
Ze noemt de mensen waar ze nu een paar maanden is al papa en mama.
De echte moeder komt op afspraken niet opdagen en die heeft ze dus niet meer gezien.
Of dat pleeggezin haar wilde opnemen in hun gezin, voorgoed.
Nee, dat wilden ze niet.
Beetje druk met geld verdienen en zo.
Kan dat wel eigenlijk zomaar een kind in huis nemen zo lang het jou uitkomt?
Als iemand dat zou doen met een hond of kat zou ik al op zijn zacht gezegd raar opkijken.
maar met een kind?
Mijn hart breekt.
Ze willen wat terugdoen voor de maatschappij maar niet te lang.
Dan staan de slachthuizen weer in het nieuws.
Weten mensen echt niet wat daar allemaal gebeurt?
Of willen ze het niet weten?
Waarom denk je dat ik geen vlees meer wil eten?
Omdat die beesten zo een leuk leven hebben gehad?
En een geweldig eind?
Kom op jongens.
Laten we elkaar geen mietje noemen, zeiden we vroeger dan.
Soms ben ik gewoon te boos en te bang op en door de maatschappij.
Niet dat ik vind dat ik het zo goed doe hoor, ben net zo menselijk als een ander alleen hoor ik bij de groep die nog wel een beetje nadenkt.
Ik ga slapen en morgen gezond weer op.
5 opmerkingen:
Welterusten.
Knuf
Cornelia
Goh, hier word ik nu zo droevig van. Wie laat zich nu mama en papa noemen als je niet van plan bent om voor de rest van haar leven voor het meisje te zorgen? Ocharme toch dat kind. Die mensen hebben weinig verstand van pleegzorg. Hopelijk hebben ze geen eigen kinderen want die moeten ze wel houden.
Fijne dag vandaag!
Niet bang zijn, hoor. We proberen allemaal (of in ieder geval heel veel mensen proberen) een steentje bij te dragen om de wereld wat lichter te maken. Meer kan niet, en meer hoeft ook niet. Ik ben ook vegetariër/veganist, en ik gruw net als jij van die hele bio-industrie. Maar het tij is langzaam maar zeker aan het keren, volgens mij.
Ik geniet van je schrijfsels, je bent impulsief en eerlijk. Dank je wel!
Liesbeth
Zo treurig van dat meisje... net zo oud als mijn kleindochter die gekoesterd wordt
Diep triest voor dat meisje... haar hele 5 jarige leventje alleen maar ellende en beschadiging en daar komt waarschijnlijk nooit meer een einde aan ook, trauma´s voor het leven... :(
Ik zag heel snel (omdat ik er gauw weer overheen scrolde, brrrrr) vanochtend al iets voorbij flitsen over de Nederlandse slachthuizen. Ik word van al dat soort dingen zo ongelooflijk ellendig. Ik zit al jaren steeds dichter aan tegen helemaal geen vlees meer eten, wij zijn al drastisch gaan minderen in de afgelopen jaren maar soms is het met een opgroeiend kind nog wel eens lastig, die vindt toch af en toe iets van vlees wel lekker en hij beseft het grotere geheel ervan nog niet zo. Gelukkig vindt hij de vleesvervangers (nepvlees noemt hij dat) die ik regelmatig heb wel heel lekker dus we kunnen steeds meer richting het uitbannen van vlees.
Een reactie posten