hoe zou het zijn

Sofietje bekaf na een lange dag aan de Moezel.

Stel dacht ik zomaar opeens dat we om wat voor reden dan ook veel en veel minder te besteden hadden.
Dat we geen 2 of meer TV's konden hebben en dat er niet in elk stopcontact een apparaat aan het opladen is.
Dat je maar 1 TV  hebt, 1 mobiel per gezin, 1 computer of laptop.
Je kan maar 1 keer op vakantie, uit eten heel af en toe.
Meubels en andere apparaten zou je pas weg doen als ze op zijn.
Dan zou je alles met elkaar moeten overleggen.
Wat kijken we vanavond?
Wie mag er wanneer op de computer/tablet/telefoon.
Je zou heel goed na moeten denken over vakantie want dat is maar 1 keer maar ook goed nadenken over je uitstapjes en overleggen welke kleding je nodig hebt.

De buurman, vriend, familie zou bij jou de ladder komen lenen en jij leent dan weer zijn kruiwagen of zo ipv naar de winkel te rennen om er zelf 1 te kopen.
Met verbouwingen, oppas en hond uitlaten help je de ander en dan weet je dat er ook hulp voor jou zal zijn als je dat nodig hebt.
)Omdat er niet veel geld is moet je jezelf zien te vermaken en ga je weer je verjaardag vieren of etentjes geven thuis, of een tuinfeest.
Wat een leuk leven zou dat zijn.
Ik besef opeens dat het leven vroeger zo was eigenlijk.
Nu hoeven we niet meer aan een ander te denken want we hebben zelf alles al.
of we kopen het.
Wat jammer.

Had gisteren een afspraak in Lisse en wilde daarna zo snel mogelijk naar huis toe maar dwong mezelf om het centrum in te gaan.
Ik had wat dingen nodig en had alle tijd.
Het werd een leuke paar uur met mezelf.
Leuke winkels, lunch op terrasje met aan tafel tegenover mij op stoelleuning mijn favoriete vogel de kauw die mijn koekje wel lustte .
De mensen aan tafel naast mij vroegen wat voor vogel dat was en dat vertelde ik maar wat graag met de leuke karaktertrekken er bij, van die vogel dan he niet van mezelf.
Ik ging winkel in en uit, zag dingen die ik graag wilde hebben en dacht dat ik ze toch echt nodig had.
Na de lunch ging ik terug en waren ze toch niet zo mooi en nodig als het in mijn hoofd zat.
Paste een jurk en leek wel het meisje op de prairie dus de jurk ging gelukkig weer aan de hanger.
En prachtige laarsjes zag ik.
Bordeaux rood.
Altijd al willen hebben, maar niet heus , ik kon ze gewoon niet loslaten.
Ik noem dat heksenlaarsjes met van die veters.
In het zwart, die waren er ook, waren ze ook en die zoek ik dus wel al jaren maar niet van die prijs.
Besloot eerst naar huis te gaan en terug te gaan als het echt nodig was.
NIET dus.
Zo spaarde ik heel veel geld uit en kwam toch blij thuis met een paar hema onderbroeken die ECHT nodig waren en in de aanbieding waren.
Maakte in de lange rij voor de kassa nog even snel een paar vriendinnen.

Gisteren bij de psych, he he, eindelijk, en kreeg na mijn rij met klachten, dames dat is zo heerlijk he dat je over alles kan zeiken zonder je schuldig te voelen, een sessie EMDR.
Besefte, maar dat wist ik al, dat de 'ellende' weer begonnen was na het gedoe metmeisjemetderodeharen en de psych liet me duidelijk weten dat het niet aan haar ligt maar aan hoe ik er mee omga.
Tuurlijk mag je boos of teleurgesteld zijn maar om een maand lang je hele leven te laten beinvloeden daarin ben ik de enige die daar iets aan kan doen.
Ik heb nu nog steeds spierpijn .
Is dat de schuld van de ander?
Ja, zou ik best wel willen maar zo is het natuurlijk niet.
IK alleen heb de macht om dat niet meer zo te doen.
En ik moet ook niet boos te zijn op mijn geweldige masseur die in deze tijd zijn vakantie niet wilde annuleren voor mij.
En hij blijft een maand weg he, belachelijk.
(grapje he dames, de masseur mag best op vakantie)

Andere vriendin zit niet goed in haar vel.
Meid vrolijkte ik haar op, en je zit nog niet eens in de overgang, kun je nagaan hoe erg het dan zal zijn.
Ze is een reis aan het voorbereiden voor 6 weken naar andere kant van de wereld en een feest voor paar honderd man.
Je zou toch zeggen dat er een hoop leuke dingen zijn om naar uit te kijken maar zo voelt het dus niet.
Nu oordeel ik absoluut niet he, want ik weet hoe het is om je rot te voelen terwijl je alles hebt.
Maar zo kwam ik op het beginstukje over veel minder mogelijkheden hebben en daardoor meer tijd en meer contact met anderen.
Prachtige reizen en grote feesten zijn schijnbaar niet genoeg.
Wat is dat toch gek eigenlijk.

Ik heb vrienden hier verderop die totaal niets geven om luxe.
Ja ze maken mooie reizen maar verder geven ze zo min mogelijk geld uit, doen heel veel vrijwilligerswerk en hen hoor ik nooit klagen.
NOOIT.

De kunst is denk ik om het leven te leiden die zelf wil en je niet laat beinvloeden door wat anderen zeggen of doen.
En je niet rot te werken om dat geld weer meteen weer uit te geven aan onzin.
Ben je echt zoveel belangrijker als je een goede baan hebt?
En thuis alleen maar stress omdat je geen tijd hebt voor huishouden, leuke tuin, of rustig te eten?
Ik hoor ze weleens die BN-ers dat ze na 4 weken na de bevalling weer aan het werk gingen met een afgetraind lijfje.
Moet je daar bewondering voor hebben?

Goed het regent keihard en ik geniet er van, hier in mijn serre.
Af en toe vind ik het onweer best eng dichtbij maar mocht ik getroffen worden door de bliksem dan heb ik in ieder geval weer genoten van mijn koffie en heb mijn punt op blog weer gemaakt.
Ik vind dat ZEER belangrijk.
Ik heb gisteren bij die psych mezelf beloofd om de boel weer aan te pakken, aan mijn valkuilen te werken, niet toegeven aan het negatieve en het alleen willen zijn.
Ik heb een paar leuke (wel enge) afspraken de komende tijd.

Fijne dag.
Geniet van de regen.
Het is heerlijk zo een dag.